Ito Ang Tinapay Ng Buhay Novels & Stories

Aaminin kong medyo natutuwa ako sa kabaliwan niya. "Ano na naman ba ang trip mo sa buhay." Pairap kong sabi at napahawak sa tapat ng aking puso, sobrang bilis ng tibok non, sa hula ko ay nagulat siya sa ginawa ng mokong na tyrone na ito.

pag-mumura ng isang lalaki. "Hanapin natin. Maghiwalay tayo." a deep voice answered. Sabay na nanlaki ang mata namin nang marinig ang yabag na papalapit sa aming tinataguan. Pigil ang aming hininga ng maramdaman ma papalapit na ito. I was silently praying na hindi sana kami mahuli dahil marami pa akong pangarap sa buhay na hindi ko natupad dahil namatay nga ako ng maaga. I can't afford to die again. I haven’t fund the answer why am I here.

charrr! Subalit ngayon ay damang-dama ko na ang sakit. At tila ako'y paulit-ulit na sinasampal ng katotohanang kailangan ko ng tanggapin sa sarili ko na mananatiling memories na lang ang lahat at hinding hindi na maaring mangyari pang muli. Marahil ay kailangan ko na lang talagang harapin ang panibagong buhay na itinakda saakin ng kapalaran kasama ang sanggol sa aking sinapupunan.

She looked at me in dismay while I was laughing my heart out. "Sinungaling!" marahas niyang balewala sa sagot ko. Napabaling ako sa kaniya at namamasa na ang gilid ng mata. I smiled that it went through my heart, it stung like millions of needles were piercing my heart. "Ayos lang po talaga. Alam ko naman po na may katapusan talaga ang buhay. Ayaw man natin ngunit natatapos talaga."

alam kong may pinagdaanan din siya ngayon kagaya ko "Pero alam mi ba kung bakit hindi ito nagkatotoo? Dahil ang mga mata mo lang ang mag bibigay buhay sa patay mong mukha" sabi ko ngumiti naman siya saakin alam kong babawiin niya ito kagaad "Saklap namn ng patay" ngumiti ako kahit kailan talaga Tumayo na siya agad at saka tinignan ako

Gasping for air because life has been strangling me since the day I know how to count. " I'll never hurt you " he promised and I feel the weight being taken away from my shoulders. Na para bang sa simpleng salita na yun nakasalalay lahat. Ang buhay ko, ang mga pangarap ko at higit sa lahat ang kaligtasan na hinihintay ko.

"Oo naman! Iyon na yata ang pinaka the best na naranasan ko sa buong buhay ko. Hindi naman ako nagsisisi na roon ako nag-umpisa e, kasi hindi kita makikilala kung gano'n ang buhay ko." Kitang-kita niya kung paano ito nag-iwas ng tingin kasabay ng pamumula ng tainga ng lalaki. "Hoy, I mean ano.. syempre, hindi naman ako maghahanap ng trabaho kung nasa marangya ako 'di ba?"

Tinitigan ko ang imahe sa altar, umaasang may makukuha akong sagot galing sa kaniya pero wala. Gumapang ako papunta rito at hinawakan ang paanan nito. "Kunin mo na rin ako. N-nakikiusap ako kunin mo na rin ang buhay ko dahil hindi ko na alam kung mabubuhay pa ba ako pagkatapos ng gabing ito."

Puno ng hinanakit sa kanyang tinig habang mariing nakatitig saakin. "Thana, ang lahat ng nangyayari sa buhay natin ay maituturing lamang na pagsubok, at alam ng Diyos na makakaya natin itong lampasan." Seryosong pahayag ko subalit tila wala rin naman itong talab sa kanya. Ilang minuto lang ang lumipas ay lumabas na nga ang isa pang doctor. Kaagad itong nilapitan ni Thana at samu't-saring tanong ang isinalubong niya rito.

Ang bigat ng buhay sa araw-araw ay nagiging sang-ayon sakin, naging bahagi muli ako ng payapang mundo, mga karaniwang nilalang na sumusunog ng balat upang may ipangsapak sa sikmura, samantalang ang aking misis ay nagpapakakuba sa paglalabada habang bitbit ang anak na may dalang laruan at natutulog nalang kung saan malapit sa kanya at kung saan abutan. Isang araw habang nagliligpit ng mga gamit sa talyer dumaan si Kulas na dati kong kapareha sa pagsusunog, muli ay tila may isang demonyong nag-udyok sa akin na tumikim muli. Ngumisi lamang ako at nagtungo sa banyo at tila nanginginig ang aking kalamnan, at ang totoo'y nasasabik ako. Pinakita niya sa akin ang isang maliit na plastic na may laman