Kakayahan Novels & Stories

buko Kaya isang hapon habang papalabas siya sa Herrera Ticketing Booth, naisipan niyang dumaan sa mga flower shop na malapit sa HTB. Sa unang tingin pa lamang niya ay napukaw na ang pansin niya sa mga white roses na halatang fresh na fresh. Napangiti tuloy siya dahil umaayon ang panahon. "Ate, magkano po iyang white roses?" agad niyang tanong sa tindera.

Khaliyah POV Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na makakaya kong mag-prepare na ganito. First time ko ‘to, na ako ang naghagilap sa social media ng mga pinag-order-an kong pagkain. Pero dito na lang din ako naghanap ng pagkain sa Norzagaray, Bulacan, kasi para mas malapit na rin. Saka, hindi na Khaliyah ang name ng gamit ko sa social media, Liya Colmenares na, sinunod ko na sa surname ni Tito Yummy, na asawa ko na ngayon.

gatong naman ng isa na nasa may kaliwa. "hi I'm Kian but you can call me Kia" lumapit yung nasa may gitna at nakipag kamay "Sino ba kasing walang hiyang nagpangalan sakin ng Kian, nakaka manly naman" Anito habang kunwaring nagdadabog "hai naku Kia, yari ka talaga kay tita siya nagpangalan sayo" natatawang sabi nung nasa may kanan sabay lapit din saakin at nakipag kamay "by the way I'm Shin short of Shino"

Ahhh, minahal kita agad Ahhh,, minahal kita agad Ipagpatawad mo, ohh Woh woh woh (Ooh) Woh woh woh oh Minahal kita(ahh) Kay tagal-tagal (ahh) (Ooh) woh woh woh Sana'y nama'y ipagpatawad mo Ang malabis na kabilisan ko Ngunit ang lahat ng ito'y totoo (Ipagpatawad mo)hah, minahal kita agad

masungit na turan nito saka humakbang palayo kay Mama at kunot noong inayos ang sariling buhok Mahinang tumawa na lang si Mama Mukhang sanay na ito sa pag uugali niya "Iwan ko na muna kayo at mag usap kayo kilalanin niyo ang isa't isa."sinundan ko lang ng tingin si mama Hanggang sa tuluyan na itong naka pasok sa loob "I'm, Kylian Zyair Angeles you can call me Kuya Ky." naka ngiting pakilala ko rito saka mahinang pinisil ang pisngi nito mahinang natawa na lang ako ng irapan Ako nito

SAMARA POV “Woooah!” hiyawan ng mga katulong namin sa kusina. Alas singko pa lang ng umaga ay nagkukumpulan na sila. “Kendeng-kendeng… pak!” Nag-pose si Kakai na parang isang modelo. Suot niya 'yong black shoes na binigay sa kanya ni Monica. Aliw na aliw naman ang ibang mga katulong sa kanya at panay ang tawanan. Muli siyang rumampa.

Gatungan pa ba ng pagkakataon ang unti unti kong nabubuwag na paniniwala sa pagkalalaki ni sir? Maya maya ay naalala ko ang kape na iniutos niya. Baka magalit na anman si Hitler kapag hindi ko siya agad nadalhan ng kape kaya tinatamad man ay kumilos na ako papuntang pantry para ipagtimpla ang mahal na hari.

This is my first time and I think this will be worth remembering. Inakay ako ni Franco papunta sa picnic na may kung anu-anong pagkain. May kanin, fruits, adobo, fried eggs na halos masunog na, at toasted bread na brown pa rin naman ang kulay. Mukhang si Franco mismo ang nag-prepare ng mga iyon base na rin sa pagkakaluto. Pinaupo niya ako sa banig na nakalatag, which another thing that makes me smile. Ang banig.

sabi ni Ash. Buong gabi, iniisip ni Alea si Yulan. Hindi siya mapakali sa kanyang kinahihigaan. Hindi mawala sa kanyang isipan ang nakitang may kasama itong ibang babae at magkayakap pa. Dumagdag pa ang kanyang nalaman na nasasaktan ang mga engkanto sa asin ngunit si Yulan ay kumain pa rin sa pagkaing kanilang hinain.

Kaya lolo din ang tawag nito sa lalaki. “Sa Barrio Marikit kami. Dito ang sakay ko,” tugon niya. “Ihahatid na kita.” “Ha?!” “Ala-nueve na. Baka mapagalitan ka sa inyo. Ako nang magpapaliwanag kung bakit inabot ka ng ganitong oras umuwi.” “Um, h-hindi na kailangan. Isang sakay lang naman mula dito hanggang sa amin.”