Kapitan Tiago Picture の小説・ストーリー

CAPTOR 6: HER PLEA Reigan point of view "AAAHHH!!!" Pumailanlang sa apat na sulok ng silid ang nakakabinging sigaw ni Sophia pagkatapos lumapat sa hita nito ang isang nagbabagang bakal. Napatayo ito na hawak ang hita habang naghahabol ng hininga. As if the air will help her to ease the pain. Inalis ko ang bakal sa hita nito para muling painitin. Nanginig ang katawan nito at mabilis na bumagsak dahil doon.

Higit lalo't ayaw niyang ma-terrorize ang mga murang isipan ng kanyang mga pamangkin dahil sa nangyari sa loob ng palikuran. Nasa labas ng bintana sa passenger seat ang kanyang mga mata. Kasalukuyang kinakausap ni Matthieus ang may-ari ng Libretto School of Music at si Captain Creed Caharian na sa pagkakaalam niya ay Capitán de Navío ng Arm Forces of the Philippines. Bukod dito ay may dalawa pa itong kasama na kung ilalarawan batay sa tindig at pangangatawan ay kapwa kabilang din sa hukbong-militar.

Nilingon ko si Tito sa pinag-iwanan ko sa kanila pero mas lalo lang tumaas ang dugo ko nang makitang nakahandusay na ito sa sahig dahil sa mga sapak na natamo. Napalingon ako sa gawi ni Captain nang makarinig ako ng mga kaluskos. Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang makitang pati si Captain ay hawak na nung isa sa mga tauhan ni Pablo. "Sasama ka sa akin o pasasabugin ko ang bungo ng mga 'to?" Nakangisi niyang tanong sa akin. "Huwag kang pumayag sa gusto niya, Aki!" Sigaw naman ni Captain sa akin.

Uminit ang tainga ko at lumakas ang pintig ng puso ko. Tumawa si Cappytano. Itinapat sa akin ang cell phone niya at nakikita ko si Tiya sa screen. Namilog ang mga mata ko dahil hindi lang si Tiya ito. Kasama na sina Clara at ang Mama niya. Nakagapos sila sa kwarto at may piring ang mga mata. Si Tiya lang ang walang piring. May iilang lalaki sa likod nila at may hawak na baril ang mga ito.

nakangiti kong nilibot ang paningin sa paligid. Kaagad nang umalis ang dalawa matapos ang masayang salo-salo at syempre, hindi nawala ang picture taking. Si Nelson na rin ang bahala sa mga na capture naming pictures. Narinig ko pa ang sinabi ni Diego, na mag-ingat. Mukhang alam na rin ni Nelson, ang sitwasy'on namin ni Diego. Laking pasalamat ko talaga, kahit dito sa isla na pinagtataguan ko, nakatagpo pa rin ako ng mga tunay na kaibigan. Talagang hindi ako-kami pinapababayaan ng Panginoon.

Pagtatanim ng mais at pagsasaka ng ilang mga gulay ang tanging bumubuhay sa pamilya nila. Sila muna ang magtatanim sa araw na iyon dahil sa masama ang pakiramdam ng kanilang ama. Malamya pa ang araw ng umaga nang pumunta roon sina Clara. Dala ang ilang pinatulisang mga kawayan at mahahabang bolo ay tinungo nila ang sasakahing lupa. Naroon din ang tatlumpu't pitong taong gulang na ginoong si Simon Dignos, ang bagong itinalagang pinuno ng pinagsamang mga pangkat ng mga tulisanes ng Nueva Seguida na nabuhay at hindi sumali sa nabigong himagsikan ni Damian Vicente sa bayan noon. Kumatawan naman bilang mga pinuno ng mga tulisanes sa bayan ng San Bernardo; ang apatnapu't tatlong taong gulang na p

Napakunot ang noo nito, halatang hindi natuwa sa nabasa. “What’s wrong?” tanong ni Katey. Huminga nang malalim ang Mayor. “The pictures… they’re already online. May mga headlines na.” Parang nanlamig ang pakiramdam ni Katey. Agad siyang lumapit para makita ang phone nito. Nandoon nga, mga litrato nila kanina sa dagat—yakap ni Calvin habang binababa siya sa tubig, mga sandaling nagtatawanan at nagbabasaan, at ang isa pa, halos maglapat na ang kanilang mga labi.

Agad na natigilan at napakunot ang noo ng kapitan na sumulyap na sa banda ni Luisito. “Hindi ba ang sabi mo sa akin ay saglit lang na ipapahiram mo ang yateng ito sa kakilala mo?” puno ng pagtatakang tanong ng kapitan kay Luisito na parang papanawan na ng ulirat sa sobrang kaba, “Kamo pa nga ay isang isang simpleng party lang iyon. Picture taking lang. Ano ito? Bakit naging handaan?” “C-Captain Calwin, hindi ko sinasadya na…” hindi niya na magawang ituloy ang sasabihin.

Si Charitie naman, kilig na kilig dahil nandito si Kapitan Toji, habang si Golda naman ay si Vice mayor Narin ang trip. Sabi nga nila kanina, kung ako raw ay isang bilyonaryong Keilys ang trip, sila naman daw ay mga politician ang bet. Kay lalande lang, pero sanay na ako. Pero, hindi ko rin naman sila masisi, dahil guwapo naman ang mga crush nilang politician. “Okay lang ‘yan, ubusin na natin itong last bottle, tapos okay na,” sagot ko. Medyo utal na rin ako, dahil may tama na rin talaga ng alak.

Tahimik si Rafael, bago marahang tumango. “Then we do it my way. Covert, no press, no board. Just you and me.” Habang inilalagay niya ang coordinates sa tablet, may dumating na mensahe sa phone ni Mariel — unknown number ulit, may kasamang larawan. Isa lang ang nasa frame: isang lalaking may paso sa mukha, nakatalikod, nakamasid sa dagat ng Batanes. At sa caption: