Keep Smiling Quotes Novels & Stories

At dahil mukhang totoo ang bawat salita. "I don't think you realize it." Mahina nitong dagdag. "But when you're smiling..." Nakatitig lamang ito sa kaniya nang diretso at walang pag-aalinlangan. "...you make everything around you look brighter." Tuluyan nang nag-init ang buong mukha niya na umabot hanggang tainga, hanggang leeg, at parang hanggang kaluluwa pa yata.

Ramdam ko ang tensyon sa bawat galaw niya. Bigla siyang humarap. Matalim ang mga mata niya. Galit. Pero may kung anong hindi ko maipaliwanag sa ilalim no’n. “You were smiling.” “Ha?” “You were smiling at your phone.” Natahimik ako. “Bakit? Bawal na ba ngumiti?” “Don’t do that.” “Don’t do what?” “Don’t smile like that for someone else.” Parang may kung anong bumagsak sa dibdib ko.

I said, trying to stop my laugher. Tumawa ito ng malawak sa akin. "Mas gusto ko 'yan, Hikk. Tumawa ka ng tumawa dahil sa tingin ko napakamalungkotin mong tao. Just always put a smile, Hikk. Do not show the world that you are problematic." Tumawa na naman ako rito. "Kaya gusto na kitang kasama eh, kasi parang gumagaan ang buo kong pakiramdam." Sabi ko rito na napapailing.

Kailangan nga talaga Missamy Charm na tigilan mo na ang sarili mong sumiksik sa Kuya mo. Juan Carlos nahihirapan ka na ba sa akin? Yung tipong di mo kaagad sinabi sakin. Nang nakapag-adjust sana ako para sayo. Tahimik mo kasi Kuya. Pero thank you. Dahil, pinalaki mo ako ng ganito. Sabi mo nga… “Smile always Charm. It's made my day.” Napaihip na lamang ako sa buhok kong gumulo sa harapan ko.

Kung maaari lang ay ayoko nang alisin pa ang tingin dito at patigilin na lang muna ang oras. He's really an incredible sight to see. "I am glad to see you smiling and laughing like that, Boss. With that, I'd like to make my second wish tonight," hindi ko na napigilan pang sabihin. "Huh?" tila nagulat na sambit nito. Direkta ko itong tinitigan sa mata. "Wish ko na sana, huwag mong ipagdamot sa sarili mo na maging masaya. Smile and laugh more often, Boss, smiling suits you perfectly. Maniwala ka sa akin."

Nanlaki ang mata ko sa sinabi nito. Paano niya nakita ang itsura ko? Hindi naman siya tumitingin sa akin ah? "Wag kang sumimangot miss, hindi bagay sayo." "Ha?" "Want some trivia? Since 'di ako makakapagbigay ng advice kasi hindi ako magaling don." Tumango ako nakinig lang ako sa kaniya, nagulat kasi ako sa bigla niyang pagsasalita. "Smiling triggers 17 muscles of the face while crying activates 43 so you should smile always."

I said. "Don't worry about it muna, let's just focus on the bright side besides mag-bibirthday ka na. You need to be happy," he said. "Alam ko naman iyon," I said. "Please smile more Love," he said. "I will," I smiled at him.

You're invisible. But then, the unbelievable happened. She shifted her gaze, her eyes meeting a spot—I thought—right above my Calculus book. Her expression, which had been set in neutral concentration, was completely dissolved. The corners of her mouth lifted slowly, forming a beautiful, unmistakable, wide smile. It wasn't just polite; it was radiant, genuine, the kind of smile that didn't just acknowledge your presence but seemed truly happy about it. It was the smile that I know for sure would be haunting my late-night thoughts.

Puno ng tuwa at saya ang puso ko. "Okay, in three, two, one...smile!" I smiled at the camera. My happy family.

anitong inagaw ang cellphone niya. “Smile. Post mo ‘to sa account mo,” anitong kinuhanan siya ng picture. Lalong umasim ang mukha niya. Parang may sumabog na inis sa loob niya. “Sabi ko smile. O gusto mong halikan pa kita?” Bigla ang pagguhit ng ngiti sa labi niya. “Ako na ang magpost.” “Small things from my hubby, makes me happy,” anito sa caption.