Novel & Cerita Kemikal Na Pampatulog

May damit pantulog nang maayos na nakapatong sa ibabaw ng kama na gagamitin ko kaya naman nagpasya na akong pumasok muna ng banyo para maglinis ng katawan bago matulog. Mabilis lang naman ang pagamit ko ng banyo. Pagkalabas ko ng banyo, wala pa rin si Lucian kaya naman nagpasya na akong mahiga sa kama nito. Pagkasayad ng likod ko sa kama, hindi ko maiwasan na makaramdam ng katiwasayang ng kalooban. Sobrang lambot ng kama at kay bango ng mga beddings. Pati unan na ginagamit ko ay mabango din kaya naman para akong hinihele at ilang saglit lang, nakatulog din naman kaagad ako.

Nakakamiss tuloy. Pagkatapos ko kumain ay kaagad akong pumasok sa kwarto ko para d'on maligo. Pagkalabas mula sa bathroom nagsuot lang ako ng lavender na kulay ng pajama saka ibinagsak ang sarili sa kama para makatulog. Kaagad naman akong nakaramdam ng antok at unti-unting bumigat ang talukap ng mata ko. Nakakarinig ako ng panaka-nakang yabag at pagsara ng pinto.

Tawag ni Kim sa kaniya. "Ano pang meron diyan sa bag mo na maari nating magamit sa bantay ng mga bata?" Tanong ni Daphnie, halata ang tensiyon. "May pampatulog ka ba riyan?" dagdag niya g tanong. Walang sali-salita mabilis na kumilos si kim. Inilabas niya ang maliit na ampoule na may malinaw na label: Emergency Sedative.

“Master Wade, bakit hindi ako kumuha ng ilang galon ng pabango at ibuhos ito sa mga lalamunan nila?” “Ah hindi, Oscar, sibilisado tayong tao na ginagawa ang mga bagay sa sibilisadong paraan. Mataas ang konsentrasyon ng kemikal ng pabango. Ayos lang kung lalagyan mo nang kaunti ang katawan, pero nakamamatay ito kung iinom ka nang ilang galon. Mabaho ang mga bibig nila pero hindi nila kailangan mamatay para doon.”

Tumingin siya sa orasan na nakasabit sa dingding at nang makitang alas nuebe pa lang ng umaga, napa angil na lamang siya saka padabog na bumangon sa kama. " Distorbo sa tulog. " Naglakad siya patungo sa salamin at inalis ang maskara na nakatapal sa kaniyang mukha na nakakatulong upang maging presko at maging malambot ang balat niya. Ilang minuto siyang nasa salamin upang maglagay ng mga kung anu-anong pulbos at likido na siyang nagpapa-bata sa kaniya bago tuluyang lumabas ng silid.

Dorryn's Point of View Napaisip ako nang malalim habang nakatitig sa mga kagamitan at kemikal na nakahilera sa loob ng laboratoryo. Ang malamlam na ilaw mula sa kisame ay nagbigay ng kakaibang anino sa paligid, dahilan para mas lalo akong kabahan sa sitwasyon namin ngayon. Paano namin matatapos ang antidote kung hindi naman marunong ang isang ito?

sabi niya, tumayo para umiwas. Doon niya inilabas ang sikreto: isang maliit na vial ng pampatulog na ligtas at mabilis umepekto kapag hinalo sa alak. Ilang patak lang sa baso ng kliyente habang nakatingin ito sa phone, at pagkatapos ng tatlumpung minuto, halos nakahandusay na ito sa sofa. “Elle, you’re not drinking?” tanong ng kasama nito.

Mapilayan agad ang mga paa nila. May mga matutulis na bagay na tumutusok mula sa ibaba, mga kemikal na nabubulok ang laman, kuryente, at marami pang ibang pamamaraan. Ito ay maaaring sabihin na ito ay ginawa sa mga tao na naisin na sila ay patay na.

“Chamomile, tanglad, passion fruit, at valeriana. Mas matindi pa sa sleeping pill ‘yon. Na-try ko na ‘yon dati. Kailangan talaga niya na makapagpahinga.” Napabuntong-hininga ako. “Sige. At ‘yung mga lintek na bulaklak?” “Nasa pantry. Doon ko muna nilagay. Hindi ko tinapon para makita niyo muna. ‘Yung card, itinabi ko. Baka magamit natin,” sagot niya.

Pindot. Pagbukas ng pinto, sinalubong siya ng malamig at matapang na amoy ng kemikal. Madilim, tahimik, at parang may bigat ang hangin. Ang mga estante ay puno ng bote—may babala, may code, may eksaktong sukat.