I Hate How Much I Love You Novels & Stories

“Because I see you. The real you. And I know what it feels like to be caged… to be powerless.” Sa isang iglap, hindi ko na napigilan. Tumulo ang mga luha sa pisngi ko. Umupo ako sa buhangin, niyakap ang tuhod ko habang tinatago ang mukha sa pagitan ng mga braso ko. “I hate him,” bulong ko. “I hate him for making me love him.”

Kahit na ilang beses ko na naman iyong narinig at alam na alam ko na, masakit pa rin. “I just w-want to… help.” “And that's why I hated you more.” His voice broke. “I hated that I thought you understood me. I hated you for deciding for what's best for me and my mother kahit wala naman kayong papel sa buhay namin! And I hated you even more because… I know to myself that even if I loathe you… you're still my peace. Galit na galit ako sa iyo dahil alam ko sa sarili kong ikaw lang din ang makakapawi ng galit na binuo at inalagaan ko!”

Wala akong narinig na kahit ingay mula sa kanya. "I don't hate you. I loathe you Heaven. Ngayong pinaalala mo sa akin ang nangyari you made me loathe you so much. Sinasabi ko sayo Heaven wala na akong pakialam kung ano man ang mangyari sa'yo riyan sa loob. I hate you so much." That made my world stop kasabay ang pagtulo ng masaganang luha sa mga mata ko. ********************* Hit it dudes -MissteriousGuile

Kasabay ng pagtibok na iyun ang pagpapakawala ko sa tatlong salitang alam kong makapagpapabago ng buhay ko. “Love me.. hater.”

She could still make crazy despite the fact that I hate her so much! I still love her but at the same time, I hate her for hurting me! I hate her for making me feel that I still want her so bad, even if it hurts!

asik ko sabay pasok sa kwarto. Napahawak ako sa aking dibdib para kalmahin ang naghuhumirintado kong puso. Ngayon lang uli ako nakaramdam ng disappointment. Gusto ko siyang sigurin at sambunutan para makaganti man lang ako sa mga panghuhusga niya sa akin ngayong araw na ito. I hate you so much, Lovimer! I hate you kasi palagi mo na lang ako napapasunod sa mga gusto mo! Eh di tantanan kung tantanan, hindi ko naman nga gusto ang isang iyon. Tatantanan ko na ang lahat...

Hindi ko kaagad napansin na tumutulo na pala ang luha mula sa mga mata ko habang nagsasalita. “I hate you so much for hurting me, I hate you so much for hurting me until now. I hate you so much for breaking my heart into pieces-. I hate you so much for making me love you so much until now-. After all this time, you are still the man who can hurt me so badly.” Nang marinig niya iyon ay mas hinigpitan niya pa ang pagkakayakap niya sa akin saka ako muling binulungan.

sambit ko na lang sa kanya at humilata na ako sa kama. I laughed and he didn't speak. "There is, but I don't want to think about it, I already love someone and he just doesn't love me." wika niya napalingon ako katulad ko ang kapatid ko hindi lang ako nag-ladlad dahil natatakot ako na hindi ako matanggap ng magulang ko at nang mga kamag-anak namin.

Ang kapal ng mukha niyang ako pa ang pagsabihan. "You know what? Uuwi na ako!" Inis kong sabi. Nawala ang takot ko sa dinaanan namin. Mabilis akong naglakad palayo ng restaurant na iyon. Inis kong pinupunasan ang luha ko habang naglalakad. Ang sama-sama ng loob ko. I don't want to see him again. I hate him so much! Talagang sa akin pa nagalit? Ako pa ang sinaway niya! It's clear na nilalandi siya no'ng bwisit na Janica na 'yon.

"Don't you get it Adam? I hate you so much, I hate you for existing in my world because I never wanted you to, I wasn't ready for this, I wasn't ready for you yet here you are, wala kang ibang ginawa kundi magpaka-Adam na mokong na kilala ko na kahit nakatayo ka na lang naiinis pa rin ako sa'yo and for that, I really really hate you." "Well don't worry Sanya," humarap na ako sa kanya at hindi ko masyadong maaninag yung mukha niya dahil sa sikat ng araw o dahil sa namamasa yung mata ko, hindi ko na rin alam kung alin sa dalawa pero hindi ko na iniisip pa yun. "The feeling is mutual, I hate you too," lumapit ako at yumakap sa kanya. "I hate you because you are wicked, I hate you because you ar