Korean Myself Novels & Stories

reklamo ko sa aking sarili sabay tapik sa aking dibdib. “Gwaenchanayo?” Are you okay? Napatingin ako sa babaeng kasalubong ko na isa ring Korean base sa kaniyang salita. Siguro ay nagtataka siya sa aking ikinikilos kaya nagtataka ang kaniyang hitsura. Ngumiti naman ako. “Gwaenchana. Gwaenchana,” I’m okay. I’m okay, tugon ko. Nang ngumiti siya ay agad akong yumuko saka nagmadali na sa aking pagbaba.

Kinuha ang cellphone at nag G****e Translate. “Agassi, bogo gyesin geu namja… je nampyeonieyo. Geureoni deoneun barabojianassseumyeon haeyo.” Malamig niyang binasa ang Korean translation ng ibig niyang sabihin: Miss, that man you keep looking at is my husband. I would appreciate it if you stopped looking at him. Nanlaki ang mata ni Lucas. “You can speak the Korean language?”

Basta piliin mo lang ‘yung may sense, ‘yung magagamit mo at ng mga mahal mo sa buhay. Siyempre, hindi ko puwedeng kalimutan ang sarili ko. Kaya una kong pinuntahan ay isang sikat na boutique ng Korean fashion. Ang mga damit na naka-display sa mannequins na parang galing K-drama. May mga pastel na blouses, checkered skirts, oversized sweaters, lahat ng aesthetic na gustong-gusto ko.

“Anong hindi kilala? Kung sabagay hindi ka naman taga Korea pero mukha mo namang mukha kang Korean.” Bahagya akong napaiwas ng tingin bago marahang sumagot. “Actually, Korean ang parents ko. Lumaki lang talaga ako sa Pinas.” Dahan dahan naman siyang napatango na tila ba ngayon lang niya tuluyang naintindihan ang sitwasyon ko. Sumandal pa siya sa upuan niya habang nakahalukipkip. “Hmm... okay, explain ko na lang sa’yo. Actually mag asawa na ang dalawang legendary na ’yan at isa sila sa pinakamalalakas dito sa Korea. Oh sila ang tinatawag na mga chaebol.”

Buti nalang at napigilan ko ito na sumubo ng marami kaya kaunti lang ang natikman nito. Susubo sana ako ng hawakan niya ang kamay ko para pigilin ako, na para bang lason ang kakainin ko. “Wag kang mag alala, sanay ako kumain ng maanghang, paborito ko ang mga korean food.” Totoo iyon, kaya nga kapag sahod ko noon sa Dance Studio ay kumakain kami ng mga kaibigan ko sa Korean restaurant. Paborito ko talaga ang mga pagkain na ganito, kaya nga masaya talaga ako ng pasalubungan ako ng mommy nito.

Medyo lumapit siya sa akin, kanina ay nasa likuran ko siya. "H-Hello." "Ikaw 'yung bago, 'no? Totoo nga pala sinasabi nila, ang ganda mo," puri niya na ikinainit ng pisngi ko. "T-Thank you." "Faye 'yung name mo, 'di ba? Ako si Jong," sambit niya sa pangalan niya. "Seoljong Andres." "Nice name," komento ko na lang dahil nakakaramdam ako ng hiya. Pang-koreano ang pangalan niya.

, excited na turan ng kaharap at di na niya napigilan ang tumawa. " At bakit ka tumatawa aber?", nakataas ang kilay na saad ni Alex sa reaction niya. " Gagawin mo talaga yun?" " Yes, i mean it!", " Uwi kana lang sa Pilipinas ipapakilaka ko saiyo ang kaibigan ko, mas gwapo pa kay Lee Minho mo", turan niya at mas lalong tumaas ang kilay nito. " Korean?", " Filipino but he looks like one",

Kasi napansin ko na hindi na ako tinititigan at sa iba na nabaling ang kanyang atensyon. "Awam mwo pabwowito ko tawaga itwu." Si Pheney 'yan na nagsasalita habang mual at puno ng laman ang bibig. Paborito niya raw kasi itong mga Korean food na: Haemul Pajeon (seafood vegetable pancake); Japchae (stir-fried noodles); Samgyoepsal (pork strips). 'Yan lahat ang laman ng plato niya, ang takaw niya 'no? May pagkapatay gutom talaga itong babaeng ito kahit kailan. Paglingon ko nagulat ako dahil ubos na kaagad ang kinakain niya. Kaliit niyang tao pero kung lumamon parang halimaw.

Natataranta niya akong hinablot para itago sa likod niya. "Stop it Jengjeng. Puro ka na kasi Korean eh" "Oh kaysa naman sayo puro pamba-babae." napasimangot ako at itinulak ng mahina si Felix. "Oo nga." sagot ko bago lumapit don sa Jeng jeng na tumatawa nanaman. "Hello I'm Veronica Kim." pakilala ko sa kanila. "Koreana ka?" tumango ako kay Jengjeng, nang makita kong kuminang ang mukha niya ay alerto kong tinakpan ang pisngi ko.

Naglalaway na ako. Kaya di ko napigilan sarili ko. Kinuha ko yung pitchel at napainom. Yes! Parang sprite lang ang lasa. Lunok ko hangang sa di namalayan naubos ko ito. Napa-burp. Gulat din ako sa sarili ko. Ilang tao sa akin nakatitig. Si Sean pati yung ilang Madre, di makapaniwala sa ginawa ko. Napangiti na lamang saka automayikong napa-peace sign. Hehehe. Opo galing ata ako Korea. Di ko lang alam kung south or north nga ba. O mental hospital. Agad akong hinila ni Sean. Sa nauhaw ako at parang kulang pa nga.