Talk To Me In Korean Novels & Stories

He still knows his limit parin naman kasi. "Totoo naman kasi it's so mabaho in that place. hanggang kailan ba kasi tayo kailangan mag taping don?" "Hmm.. maybe kapag immune ka na sa amoy don Madam!"sarcastic niyang sabi. "Funny yon? should I laugh na ba?" sarcastic ko ding sagot sakaniya. "KJ mo.."nakatulis ang nguso niyang sabi saakin. "Georgia, it's too early pa.. Let's hang out muna kaya sa mall?"

yumuko pa ako para hindi naman siya tingalang tingala sa akin. “Molla, hintayin na lang kita mommy.” Napatango naman ako sa kaniya. Translation: Molla means in Korea I don’t know. “Mauna na ako.” saka ako tumalikod sa kanila. “Take care mommy.” Kinawayan ko na lang siya patalikod saka dirediretsong lumabas ng building na yun.

Na-text niya ang lalakeng imi-meet ko pero hindi ako. Isa pa lang Korean ang client. "I'm sorry kung biglaan at dito pa sa lugar na ito. I need to check the premises bago ako umalis kinabukasan. I don't have time kaya dito ko na lang din pinupunta si Miss Timogan..."

Nakakagulat lang bakit andito siya ngayon dahil nalalagi na ito sa Korea kaya naman nakakapag-taka na andito siya ngayon sa harap ko at pina-gagalitan ako. "Jigeum mueos-eul meoggo sipni? " Ani niya. (What do you want to eat now?) Ngiwi ko naman siyang tinignan, anong pinag-sasabi niya? Mukha ba akong nakaka-intindi ng Korean sa lagay na 'to? "I mean, what do you want to eat?" He asked. "Huh? " Takang tanong ko. "Earlier you were mad because I was eating, now you're going to ask me to eat?" I said raising my right eyebrow.

You can speak Korean? “Jom.” A little bit. “Ah, teka! Saglit! Balik tayo sa tanong mo. Anong sinabi mo? Kung retokado ako? Ako?” “Tanong lang naman—” Natigil ako nang bigla niyang hawakan ang parehas kong kamay at ilagay iyon sa magkabilang pisngi niya.

Kinuha ang cellphone at nag G****e Translate. “Agassi, bogo gyesin geu namja… je nampyeonieyo. Geureoni deoneun barabojianassseumyeon haeyo.” Malamig niyang binasa ang Korean translation ng ibig niyang sabihin: Miss, that man you keep looking at is my husband. I would appreciate it if you stopped looking at him. Nanlaki ang mata ni Lucas. “You can speak the Korean language?”

Forth: What are doing? Me: Wala naman. Forth: Why aren't you sleeping yet? Me: I can't sleep pa eh. Walang kwenta yata ang mga reply ko. Hindi naman kasi ako sanay na makipag-usap sa text. And I am not a conversationalist.

Nag-usap ang lalaki at si Peterson sa salitang ingles pero masyadong mabilis magsalita ang mga ito kaya hindi niya masyadong maintindihan. “You’re here?” Kaagad siyang napalingon sa pamilyar na tinig mula sa kaniyang likuran. “Anong ginagawa mo rito – I mean… What are you doing here?” Sa dinami-rami ng tao sa Seoul, ‘yong nilalang na nagpapainit pa ng ulo niya ang nakita niya sa lugar na iyon. Nakikinig siya sa usapan ng mga matatanda kaya ayaw niya sanang intindihin ito. Pero nang mapansin niya na tila humahaba ang usapan ng mga ito, wala siyang nagawa kundi muling tapunan ng tingin si Kenneth Jang. Hindi nito sinagot ang tanong niya at abalang-abala sa pagta-type sa cellphone nito.

Nicole said to the Korean guy after she was done talking to Louisianna. The guy answered in Korean, sinabi niya na kailangan na magawa ang utos. Utos? Ano ang utos? Hinayaan ko silang mag-usap pa hanggang sa may pumasok na dalawang lalaki. This is not good. Hindi na maganda ang sitwasyon lalo na at nakikita ko kay Nicole ang pagpipigil na mahalata siya ng mga kasama na tumatraidor sa boss ng mga ito.