Talk To Me In Korean Novels & Stories

He still knows his limit parin naman kasi. "Totoo naman kasi it's so mabaho in that place. hanggang kailan ba kasi tayo kailangan mag taping don?" "Hmm.. maybe kapag immune ka na sa amoy don Madam!"sarcastic niyang sabi. "Funny yon? should I laugh na ba?" sarcastic ko ding sagot sakaniya. "KJ mo.."nakatulis ang nguso niyang sabi saakin. "Georgia, it's too early pa.. Let's hang out muna kaya sa mall?"

Na-text niya ang lalakeng imi-meet ko pero hindi ako. Isa pa lang Korean ang client. "I'm sorry kung biglaan at dito pa sa lugar na ito. I need to check the premises bago ako umalis kinabukasan. I don't have time kaya dito ko na lang din pinupunta si Miss Timogan..."

Nakakagulat lang bakit andito siya ngayon dahil nalalagi na ito sa Korea kaya naman nakakapag-taka na andito siya ngayon sa harap ko at pina-gagalitan ako. "Jigeum mueos-eul meoggo sipni? " Ani niya. (What do you want to eat now?) Ngiwi ko naman siyang tinignan, anong pinag-sasabi niya? Mukha ba akong nakaka-intindi ng Korean sa lagay na 'to? "I mean, what do you want to eat?" He asked. "Huh? " Takang tanong ko. "Earlier you were mad because I was eating, now you're going to ask me to eat?" I said raising my right eyebrow.

You can speak Korean? “Jom.” A little bit. “Ah, teka! Saglit! Balik tayo sa tanong mo. Anong sinabi mo? Kung retokado ako? Ako?” “Tanong lang naman—” Natigil ako nang bigla niyang hawakan ang parehas kong kamay at ilagay iyon sa magkabilang pisngi niya.

Nag-usap ang lalaki at si Peterson sa salitang ingles pero masyadong mabilis magsalita ang mga ito kaya hindi niya masyadong maintindihan. “You’re here?” Kaagad siyang napalingon sa pamilyar na tinig mula sa kaniyang likuran. “Anong ginagawa mo rito – I mean… What are you doing here?” Sa dinami-rami ng tao sa Seoul, ‘yong nilalang na nagpapainit pa ng ulo niya ang nakita niya sa lugar na iyon. Nakikinig siya sa usapan ng mga matatanda kaya ayaw niya sanang intindihin ito. Pero nang mapansin niya na tila humahaba ang usapan ng mga ito, wala siyang nagawa kundi muling tapunan ng tingin si Kenneth Jang. Hindi nito sinagot ang tanong niya at abalang-abala sa pagta-type sa cellphone nito.

Worse comes to worst ay kaya ko siyang tapusin sa loob lang ng tatlong minuto. Nasa loob na ako nang lumabas ang lalaki pagkatapos may tawagan. They are speaking Korean at hindi ako eksperto sa salita nila. Nakakaintindi ako kahit paano pero hindi ko kayang magsalita ng lenggwahe nila. “Copy,” huling sabi ng lalaki at isinuksok na ang phone sa bulsa niya at saka lumabas ng hotel room.

I said with a big smile on my face. Note: medo means maid "Ogenki desu ka Denstah? Watashi w* anata ga koishi yo." (How are you "enstah? I miss you baby) " Hai, okagesama de. Anata mo amarini mo koishi yo. Hanggang kelan kayo jan?" (I'm fine. I miss you too baby) "I don't know baby, hindi ko pa natatanong si otousan and okasan." (mom and dad)

Ako? Ngumiti ako agad, reflex na yata. “Sure,” sagot ko. Nagtilian sila, mahina pero hindi maitago ang tuwa. Lumapit sila, nag-ayos ng pwesto, at inilapit ang camera. Hindi ko man kabisado ang Korean, naiintindihan ko ang ilang salita—beautiful, really, wow—paulit-ulit nilang sinasabi habang kinukunan kami ng selfie.

Mukhang napapahaba na ang kanilang usapan. Hinarap niya itong at nginitian. “Privet, izvini, no mne pora idti. Moi druz'ya seychas ishchut nas. Mozhet, pogovorim v drugoy raz?” [translation: Hi, I'm sorry but I have to go. My friends are now looking for we. Perhaps we can talk some other time?]

tanong n'ya. Nagulat naman ako nang bigla s'yang nagkorean. Tss! Nag iinarte na naman 'to. "wae gabjagi hangug-eolo malhaeyo, Jashua Lawrence? (Why suddenly speak in Korean, Jashua Lawrence?)" I ask him kasi naman. He speak korean but not always kasi sinasanay ko din s'ya na magtagalog. "bogo sip-eoyo, Amma,(I miss you, Mama,)" lambing n'ya sa akin.