I Am From In Korean Novels & Stories

Inaya ko lang naman siyang kumain ah. "Stop bothering me. I don't want to see your face," he finally said and walked away. "Rude," bulong ko naman. I am Soo Duncan, a half-Korean and half Filipino model. Maganda? Oo. That's why I became a model and I'm obsessed of myself.

"Bakit mo namang naisip na weird ang tingin namin sa iyo?" "Ahh, uhmm people always find me weird that's why no one wants to approach me." "Hey, don't say that. Hindi ka kaya weird at tsaka para kang prinsesa. Hoy pwera biro, para kang Prinsesa sa kaharian. Galing ka bang UK?" umiling ako dito at napangiti. "I came from America, my dad is an American." "HALA SABI NA EH! Kay ganda mo sis, eh mama mo?" ani ni Yuna.

Gagi. Nang mapansin kong nagkakamabutihan naman si Kiana at ang kasama niya ay pumasok muna ako sa sasakyan upang kainin ang carrot cake at mga pinamili ko kanina sa mga bata. Nagugutom talaga ako, eh. Sa kalagitnaan ng pagkain ko ay tumunog ang cellphone ko at nakita kong may message mula sa ate ko. "English language teacher sa South Korea?!"

Dumako ang tingin ko sa harap at napaawang ang labi. Sariwon Korean Barbecue Basa ko sa korean restaurant's name. Bakit kaya may korean restaurant ang kaibigan ni Thruv? Adik din ba siya sa kdrama o kpop? "Thav." "Yes, my love." "Nasa BGC ba tayo?" tanong ko habang hindi inalis ang tingin sa harapan. "Yes, my love." rinig kong sagot sa kanya.

Hinintay ko naman ang pagdating ng kaibigan ko susunduin niya ako ng sasakyan. "Nikka! Na yeogi issneunde eodiya?" narinig kong tawag ng hinihintay kong tao kaya tumayo na ako para lumabas ng bahay nang kapatid ko. (I'm here, where are you?) Nasa palengke ang mag-asawa at nasa school naman ang mga pamangkin ko kaya walang tao dito maliban sa akin. "Geogineun!" sagot ko sa salitang hangul o korean.

Sagot nito sa akin. Napatango tango na lang ako. Maybe he is just a person who knows Korean dahil sikat talaga ngayon ang mga korean tradition. Kahit dito sa Pilipinas ay maraming korean restaurant na rin dahil sa mga KPOP na yan. A/N: Adik din ako sa korean restaurant. I always find time to eat kahit mahal haha.

Puno pa niya. Actually, may point naman sya sa sinabi nyang yon dahil nung pumunta ako ng korea ay halos lahat ng mga babae duon ay laging naka make up kahit nag gogrocery o kaya naman ay namamasyal lang parang naging uri na ito ng kanilang lifestyle.

“That’s what I love about you, Irina. You remind me what matters most.” Medyo natahimik ako doon. Kasi sa totoo lang, kahit madalas akong tinuturing ng iba na suwerte dahil kay Ravi, ako mismo ang mas suwerte dahil kahit surrounded kami ng luho, pareho kaming marunong bumalik sa simpleng kaligayahan. Impyernes sa silugan dito sa South Korea, masarap at talagang pinoy na pinoy. Halatang pinoy ang may-ari nito.

Pagkatapos ay matagumpay niyang naipares ang kanilang mga device para isalin ang Korean sa English. Matapos mai-set up ang lahat, magalang na nagpakilala si Park Chan-young. "Auntie Marissa, my name is Park Chan-young. I'm an admirer of yours. Welcome to South Korea. Tiyak na itrato ko ang isang kagandahang tulad mo na may pinakamataas na pamantayan!"

sabi ko nalang nang nakangiti doon sa nanay nitong lalaking nagdala sa akin dito. Ngumiti naman pabalik ang nanay niya sa akin "Neh annyeonghaseyo!" sabi ng nanay niya. Teka ? Marunong siyang magkorean? Baka k-pop lover tong nanay niya. Anong grupo kaya ang kinababaliwan ng nanay niya at sino ang bias niya. Kung BTS fan man siya wag lang siyang maging bias ni Jungkook baka magkapatayan kami niyan.