He's Gay

YEAR 2014

ST. JOSEPH HOSPITAL (9:30 PM)

“Dok, kamusta po ang mama ko? Wala pa rin po bang pagbabago?” mahinahong tanong ni Rhea, may halong pagod at pag-asa ang boses habang nakaupo siya sa loob ng opisina ni Doktor Mike. Siya ang doktor na parang tatay na sa kanya, mula nang maaksidente ang kanyang pamilya.

Tahimik siyang naghintay, kumakapit sa munting pag-asang baka sakaling ngayon, may magandang balita na. Dalawang taon na mula nang tuluyang ma-coma ang kanyang ina. Sa kabila ng pagod at paulit-ulit na pagkabigo, labis pa rin ang pasasalamat ni Rhea kay Doktor Mike. Siya lang ang doktor na hindi sumuko, hindi lang bilang manggagamot, kundi bilang taong tunay na may malasakit.

“Ganun pa rin, anak,” mahinang sagot ng doktor, bakas sa boses ang awa. “Wala pa rin siyang reaksyon. Patuloy pa rin ang gamot niya, Rhea.”

Napayuko si Rhea sa narinig. Paulit-ulit niyang tinatanggap ang parehong sagot sa tuwing bumibisita siya: walang pagbabago, walang pag-asa. Nakakapagod na. Minsan ay naiisip niyang baka hindi na talaga magigising ang kanyang ina, at baka umaasa lang siya sa wala.

“Pero, Dok… dalawang taon na po,” garalgal ang boses niya habang napuno ng luha ang kanyang mga mata. “Bakit hindi pa rin siya nagigising? Ilang taon pa ba akong maghihintay?” Pinilit niyang magpakatatag, pero mabigat na talaga ang pasan niyang problema. Araw-araw, may bagong pagsubok, at unti-unti na siyang nauubos.

“Rhea,” malumanay na sabi ni Doktor Mike habang marahang hinawakan ang kamay ng dalaga. “May mga pasyenteng nagigising kahit limang taon o higit pa. Ang magagawa mo lang ngayon ay maghintay at magdasal. Huwag kang mawawalan ng pag-asa. Huwag mong hayaang lamunin ka ng takot, anak.”

“Pero, Dok—” muli sanang magsasalita si Rhea nang biglang tumunog ang cellphone ng doktor. Tumahimik siya at hinayaan itong sagutin ang tawag. Alam niyang marami pa itong inaasikaso, at ayaw niyang dagdagan pa ang problema nito. Sa huli, magagawa lang niya ay maghintay. Maghintay sa milagro, sa araw na magbubukas muli ang mga mata ng kanyang ina.

Dalawampu’t limang taong gulang si Rhea Benitez, isang simpleng babae na dati’y maayos at tahimik ang buhay. Hanggang sa isang aksidente ang tuluyang gumulo sa lahat at winasak ang mundong nakasanayan niya.

Halos dalawang taon na ang nakalipas mula sa trahedyang kumitil sa buhay ng kanyang ama at nakatatandang kapatid. Ang ina niya lang ang nakaligtas, ngunit mula noon ay comatose na. Walang matitirhan, walang matatakbuhan, si Rhea na lang ang naiwan para harapin ang lahat.

Mula nang pumanaw ang kanyang ama, unti-unting bumagsak ang kanilang restoran—ang pinakapangarap nito at simbolo ng kanilang pamilya. Sinikap ni Rhea na ipagpatuloy ito kahit hindi siya marunong magluto, pero wala siyang laban. Ang ama niya ang haligi ng negosyo, at ang kuya niyang si Rhed ang tagapamana ng talento nito sa kusina. Ngayon, wala na silang dalawa, at kasabay ng pagkawala nila, nawala rin ang sigla ng restoran. Unti-unting nawala ang mga kostumer, at napilitan siyang tanggalin ang mga empleyado dahil hindi na niya kayang magpasweldo.

Sa huli, ibinenta niya ang bahay na kinalakihan niya para may maipantustos sa gamutan ng kanyang ina. Masakit, pero wala siyang pagpipilian.

Sa kabila ng lahat, hindi pa rin nagigising ang kanyang ina. Kahit hindi niya aminin, unti-unti nang nauupos ang kanyang pag-asa. Wala na siyang matatakbuhan, at tila nasa dulo na rin ng kanyang lakas.

Kinabukasan, balak na niyang tuluyang isara ang restoran ng kanyang ama. Pagkatapos noon, maghahanap na lang siya ng kahit anong trabaho para mabuhay.

“Rhea?” marahang tapik ni Doktor Mike sa balikat niya. Napabalik siya sa ulirat. “Ayos ka lang ba, anak? Kanina pa kita tinatawag, parang malayo ang iniisip mo.”

Ngumiti siya ng pilit. “Pagod lang po, Dok. Pasensya na,” mahina niyang sagot habang kinukuha ang bag.

“Pasensya ka na rin, anak. May emergency ako, kailangan ko na ring umalis,” sabi ng doktor habang isinusoot ang kanyang coat.

“Sige po, Dok. Salamat sa lahat,” tugon niya, pinilit ngumiti kahit mabigat ang dibdib. Kailangan niyang magpakatatag. Hangga’t hindi sumusuko ang ina, hindi rin siya susuko.

“Rhea,” sabi ni Doktor Mike bago tuluyang lumabas ng opisina. “Kaya mo ‘to, anak. Alam kong mabigat, pero huwag kang bibitaw. Kung may kailangan ka, kahit anong oras, nandito lang ako. Naiintindihan mo?”

Tumango si Rhea, pinahid ang luha. “Opo, Dok. Salamat po talaga.”

Ngumiti ito at marahang tinapik ang kanyang pisngi, parang isang ama sa anak. “Good girl. Uwi ka na at magpahinga.”

Tahimik na naglakad si Rhea palabas ng ospital. Gabi na at gusto na niyang umuwi para makapagpahinga. Bukas, magsisimula siyang muli.

Pagdating niya sa inuupahang apartment, nanlaki ang mga mata niya nang makita ang lahat ng gamit niyang nakasambak sa labas. Mula sa pintuan, lumabas si Aling Mercy, ang landlady, hawak ang pamaypay habang may kasamang lalaking buhat ang upuan ni Rhea.

“Ilagay mo na lang diyan,” utos ng matanda.

“Aling Mercy, bakit po nasa labas ang mga gamit ko?” gulat na tanong ni Rhea.

Nangatog ang labi ng matanda habang tinitigan siya. “Buti nga at dumating ka! Kailangang paalalahanan pa kita? Pinapaalis na kita! Apat na buwan ka nang hindi nagbabayad ng renta! Ano tingin mo rito, charity?” sigaw nito, galit na galit.

Gusto sanang sabihan ni Rhea na hinaan ang boses dahil baka marinig ng mga kapitbahay, pero wala na siyang lakas para makipagtalo.

“Please, Aling Mercy. Magbabayad po ako. Medyo gipit lang talaga ako ngayon,” pakiusap niya, nanginginig ang boses.

“Hindi! Sobra na ang pasensya ko sa’yo. Hindi ako nagpapasuso ng libre! Kung wala kang pambayad, umalis ka. Baka ako pa ang malugi sa kabaitan ko,” balik ng landlady bago ito tumalikod.

Wala nang nagawa si Rhea kundi tipunin ang kanyang mga gamit at umalis. Hindi niya alam kung saan pupunta. Wala na siyang pamilya, at ang mga kaibigang dati’y kasama niya ay matagal nang nawala nang siya’y maghirap.

Habang naglalakad, tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha. “Papa, Kuya... bakit niyo ako iniwan? Ano bang gagawin ko ngayon? Kayo lang ang lakas ko. Mama, gising ka na please. Hindi ko na kaya. Ayoko na,” bulong niya sa hangin habang humihikbi.

Habang naglalakad sa lansangan, biglang bumuhos ang ulan. Wala siyang masilungan. Basang-basa siya habang yakap ang sarili sa lamig ng gabi. Alas-dose na, at madilim na ang paligid. Pakiramdam niya, pati ang mundo ay tinalikuran na siya.

May paparating na kotse, ang ilaw nito ay kumikislap sa ulan. Isang mapait na ngiti ang lumabas sa kanyang labi. Noon, hinuhusgahan niya ang mga taong sumusuko sa buhay. Akala niya, mababaw ang dahilan nila. Pero ngayong siya mismo ang nasa ganitong sitwasyon, naiintindihan na niya.

“Pasensya na, Diyos ko. Hindi ko na kaya,” bulong niya sa kalangitan. “Siguro, ganito na lang talaga ang kapalaran ko.”

Dahan-dahan siyang tumayo at lumakad papunta sa gitna ng kalsada.

Nakita niya ang papalapit na mga ilaw ng kotse. Alam niyang ito na ang wakas. Wala na siyang pakialam. Gusto lang niyang matapos ang lahat ng sakit.

“Tama na, Rhea,” bulong niya sa sarili bago tuluyang pumikit at hayaang lamunin siya ng kadiliman.