Kundiman Silent Sanctuary Chords นิยาย & เรื่องราว

Naghahanap lang ng kalinga mula sa ibang tao kaya nagpadalos-dalos. Yes, padalos-dalos. Imagine, 13 years old? Parang ang bata masyado para sa mga ganong bagay. Mabuti na lang talaga at hindi ako nacurious sa mga makamundong bagay kasi ewan ko na lang talaga. Baka ipatapon ako sa kangkungan ng mga magulang ko. “Alright.” Kiming pagsang-ayon ni Krypt. Bumaling ako sa kaniya nang tuluyan na siyang umatras palayo sa akin.

As if he had been starving, and I was his first taste after years in the dark. The van started moving. Walang tanong-tanong si Kuya Ryan kung saan ang sunod na punta namin. As if he knew where to take us. Tahimik ang paligid, except for the obscene sounds of Fabian’s mouth moving against mine. Sinisipsip. Nilalaplap. Every second, every breath. Until the silence was broken. Tumunog ang speaker ng van at pinatugtog ang Korean pop songs. Kung hindi ako nagkakamali, the song that was playing now titled Vengeance by Bibi. The bass is vibrating the whole van. Medyo nilakasan pa ni Kuya Ryan.

“Alright.” Muling bumalik ang katahimikan sa silid, napuno lamang ng mahinang tunog ng mga daliri ni Zedhryx na tumatama sa keyboard. Sa kalmadong ritmo nito, tila naging isang banayad na lullaby ang bawat tunog.

Ang pagmamahal na namuo sa pagitan namin ay hindi na maiaalis pa; ito ay naging bahagi na ng aking pagkatao. Sa dulo ng silid, nakaupo sa kanyang paboritong silyang gawa sa matibay na kahoy at may mga ukit na makasaysayan, ay ang aking ama—Don Nathan Mondragon. Ang kanyang likod ay tuwid, ang kanyang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa magkabilang dulo ng silya, at ang kanyang mukha ay walang bahid ng emosyon. Ngunit sa kanyang mga mata ay mababasa ang matinding pagkabigo, gulat, at galit. Sa kanyang tabi ay ang aking ina, si Lucetta Ivan’s Mondragon, na may puno ng pangamba ang mga mata at tila nag-aalala sa kung anong mangyayari sa gabing ito.

Kung iiyak lang siya'y walang mangyayari. Nakangiting ipinikit ni Psalm ang mga mata at komportableng sumandal sa sandigan ng couch, kasabay ang pagdaloy ng musika mula sa piano. It was a complex piece pero bawat tono ay tila pinag-ugnay sa bawat isa ng mga mahabang daliri ni Ymir na sumasayaw sa keys. Ang sarap sa tainga. Nakaka-relax. Para siyang idinuyan paakyat sa mga ulap at hinihele roon.

Ang bawat pahina ng album ay puno ng mga alaala — mga ngiti, yakap, at halakhak na ngayon ay parang mga multo na lamang. Biglang narinig niya ang tunog ng piano mula sa sala. Tumayo siya at naglakad papunta roon. Ang piano ay isa sa mga paboritong instrumento ni Klarise. Madalas siyang tumugtog dito tuwing gabi, at ang kanyang musika ay parang himig ng mga anghel. Ngunit ngayon, ang tunog ng piano ay hindi galing kay Klarise. Isa sa mga kasambahay ang tumutugtog, at bagamat maganda ang musika, hindi nito kayang punan ang kawalan.

Hantungan. So as long as I live I love you, will heaven hold you, you look so beautiful in white. And from now till my very last breath this day I'll cherish. You look so beautiful in white. Mga luhang hindi mapigilan ni Loco habang tumutugtog ang musika na s'yang paborito ni Erza habang sinusuot n'ya ang singsing sa daliri ng yumaong n'yang asawa. Hinawakan n'ya ang kamay nito at hinalikan. Masakit para sa kanyang isipin na naisuot nga n'ya ang singsing nito ngunit sa wala na itong buhay.

Seraphim repeated the microphone test thrice, before making an opening remarks which caused some of the people to stop by. After the short remarks, Leighton then proceeded to do his job which is playing the drum that serves as the intro of the song that he and Seraphim have agreed to perform. Since drum ang instrumento ni Leighton, ay mga Alternative songs ang kinakanta nila. In Seraphim's case, walang problema sa kaniya ang genre ng kanta, because she can sing a song regardless of its genre. Amidst of singing a certain song that is pretty trendy these days, Seraphim displayed a smile on her face when she noticed a lot of people starting to gather in front of them. Maybe because of their cho

Pagkabukas na pagkabukas pa lang ng pinto ng mansiyon, agad akong napatigil. Isang pamilyar na melodiya ang tumambad sa akin. Clair de Lune. It was playing softly, with precise emotion, as if each note held a memory.