Novel & Cerita Kundiman Silent Sanctuary Chords

Ni hind ko man lang magawang kumurap. Isa sa sikat na kanta ng bandang Silent Sanctuary ang napiling kantahin ni Aziel. Hindi ko alam kung bakit sa unang bigkas pa lang niya ng linya ay gusto na agad kumawala ng aking mga traydor na luha.

Sinabi ni Jordan kay Chloe, “Chloe, tuturuan kita ng unang chord. Maaaring mahirap, ngunit ito ay napakaespesyal.” Tumingin si Chloe kay Jordan na may matalim na tingin sa mga mata. "Hindi ako nag-aalala na baka mahirap." Idiniin ni Jordan ang kanyang kanang kamay sa mga susi para ipakita, at tumunog ang tunog ng isang Fmaj7 chord.

Hindi ko tuloy maiwasang makaramdam ng ilang. The ride started out with a deafening silence. Sky may have been preoccupied or something because he failed to play some music right now. I cleared my throat in the inept hush as I reached for the stereo. Ako na mismo ang pumindot doon para mabasag ang katahimikan. It was just the radio that served us some harmony this time. Jeff Bernat's Call You Mine was already on its chorus when we started hearing it. "(Can I) call you my own, and can I call you my lover

When the worship song started and all the instruments became solemn, I saw the people inside the church begin to raise their hands and close their eyes. Samantalang ako ay yumuyuko lang pero dama ko yung gaang sa pakiramdam ng harmony ng mga instrumentong sabay-sabay na tumutugtog. 🎶Hmm Hmm Ano nga bang nakita mo Nasa akin ay ninais mo Di ko inakalang ako ang pinili mo Kahit sa madalim kong daan Tinawag mo ang aking pangalan Inangkin ang kasalanan ko Kahit di kailangan🎶

Hindi naman ‘yung sobrang madilim, hindi rin sobrang maliwanag, ‘yung sakto lang ba. May natural na liwanag mula sa bintana. Nakaka-relax ‘yun sa mata. Pagkatapos ay nagsuot ako ng earphones, hindi para makinig ng kanta, kundi para makinig ng instrumental music. Kadalasan ay piano, violin, ambient sounds. Minsan rain sounds, minsan forest sounds. Depende sa mood ng eksenang sinusulat ko. Ngayong araw ay na-bet-an kong makinig ng soft piano. Nakakapagpakalma. Nakakapag-focus.

Tuwing ika'y nalulungkot Nandito lang ako pangako ko sa'yo Hindi kita iiwan Huwag kang mag-alala (huwag kang mag-alala) Gusto mo ng beer ililibre kita (sige na sige na sige na) Basta't ika'y kasama di ako mangangamba Kislap ng yong mata tibok ng puso'y sumaya Ikaw lang ang aking mamahalin Hanggang sa langit ikaw ay dadalhin Tara na tara na tara na Sana ay huwag ng matapos tong Pagibig na para lamang sa iyo Gusto kong tumalon tumalon sa saya dahil Ikaw ang kapiling Sa iyo sa iyo sa iyo lamang Ang puso ko Sumayaw sumayaw sumayaw tayo Sa ilalim ng araw -Summer song by Silent sanctuary.

I was very happy dahil sa wakas, nagkaroon ako ng sariling instrumento. Kuya Jin is very good at singing kaya't minsan ay sumasabay siya sa aming pagtugtog. Paborito naming tugtugin ang Pachelbel's Canon in D x Memories and Can't Help Falling In Love. Walang gabi na hindi kami tutugtog.

Sinimulan kong tugtugin ang Traumerei para kay Dylan. Puno ang kwarto ng dreamy, tender notes. Nakalimot ako sa paligid, pinakawalan ang mga daliri sa keys nang ma-practice ko na. Sinasabi ng musika ang gentle affection, quiet moments na treasured, love na hindi kailangan ng grand gestures kundi steady presence. Pagkatapos ng huling nota, agad tumingin ako kay Dylan. Tinutok niya sa akin ang mata, iniikot ang isang bagay sa mga daliri—ang mango candy na kinuha niya kanina. “This piece,” mahinang sabi niya, “is composed by Schumann for his beloved Clara.”

She placed her finger on the multiple strings forming a C chord. I can tell na hindi pa siya masyadong sanay dahil hindi ganoon kakomportable ang pagkakahawak niya sa gitara but I don't want to ruin her moment. She begun to strum and her fingers formed G, Am, C, G chords and I saw how she looked at me uncomfortably na para bang nag-aalangan siya kung tama ba ang kaniyang ginagawa but I can't help but to smile sweetly when I recognize the tone.

“When will my life begin? When will I break free? Dancing on the edge of what I meant to be. Crashing through the silence, breaking every chain – Oh, when will my life begin? Let me fell the rain!” Sinabayan ko ng pagkanta ang chorus habang pinupunasan ang bawat vase na narito sa sala ng bahay ni Duty. Triple ang pag-iingat ko na huwag mabasag ang mga iyon dahil oras na mabasag ko ang isa niyon, baka tuluyan na akong hindi pakawalan ni Duty dahil sa katangahan ko. Faces pass by like ghosts on parade, Each one carrying dreams they never made.