Laperal Mansion Baguio の小説・ストーリー

Mabuti na lang at hindi ginalaw ni Mama ang mga gamit ko. Nang makita ko ang kahon ay umiiyak ako habang binuksan ko ito. Sa loob ng kahon ay ang puting kumot na may tatak Makati Shangrila Hotel na may bakas ng dugo na kulay dark brown na ngayon. Nandoon din ang gold ballpen na may engraving na J.J., at ang sobreng naglalaman ng twenty thousand pesos.

Hindi ko na iyon pinansin at lumapit sa counter. "Yes mam?" "Ano ang pinakamura niyong bag dito?" may kinuha naman siya sa ilalim at pinakita, pouch bag? "Ang cute naman, magkano 'yan miss?" Sabat ni Katelyn. "45 thousand pesos po mam imported po 'yan galing pang italy, actually lahat naman po ng gamit namin dito ay originally imported from different countries kaya talaga naman pong golden ang price nila," Tumango tango naman si katelyn at kumunot naman ang noo ko.

Paano niya nagawang gawin ito sa akin? Marahas niyang itinulak palayo ang shop assistant, nagmamadaling tumayo, at—hindi man lang nagpapalit ng sapatos—halos tumakbong lumabas ng boutique. Sa likuran niya, ang mga pigil na tawa ay tuluyang sumabog sa lantad na halakhakan. **************** Sa isang mamamahaling apartment sa Zambales, isang limited-edition na handbag ang malakas na inihagis sa pader.

Napapikit ako sandali bago mariing napailing. Hindi puwede. Hindi na ako puwedeng bumalik sa dating ako. PAGSAPIT NG GABI ay saka naman dumating si Daniel sa mansion. Habang sobrang ingay na parang may dalang sariling concert. “Nasaan ang pinakamagandang billionaire mommy sa buong Pilipinas?” malakas niyang sigaw pagkapasok pa lang sa sala. Napatawa agad si Andrew habang tumatakbo palapit sa kanya.

Tumango ako. "sa kanya ka rin Pala nagta-trabaho."aniya.Napakunot Ang noo ko.Nagtatanong Ang mga mata Kong nakatingin sa babaeng kaharap ko. Kaya agad Naman niyang nakuha Ang Ibig Kong Sabihin.Na siyang ikinatawa nito. "Hindi mo ba alam na Kay Mr.Alejandro Fortin Ang mall na ito.Pati Ang coffee shop na katabi lang nitong mall ay sa kanya rin."pahayag nito.

"Tulala ka nanaman diyan, girl." Nagising ang aking kamalayan sa pag tawag nito sa akin. May customer na pala ako. "Miss, can I see the latest collection of your bag?" Ngumiti ako sa customer. "Sure ma'am right this way." Nasa main store ako ng Emeraude nagtatrabaho. Isa itong bag store na nagbebenta ng matitibay, dekalidad at abot- kaya na mga bags. Pang masa siya pero meron din kaming mga mamahalin na mga bags na umaabot ng million ang halaga. Sa VIP lounge ko pinasunod ang customer ko, nag suot ako ng gloves at inilabas ang Emeraude's collection series na mga bags. Pinakita ko ito sa customer.

Mayroong isang maliit na upuan na nasa gitna ng tuktok, at isang tanda na may nakasulat na “LUGAR NG PANGARAP.” “Tara, umupo tayo,” sabi ni Zeus, humihila sa aking kamay. Umupo kami sa upuan at tinitingnan ang tanawin. Tahimik lang ang paligid—ang tanging ingay na naririnig namin ay ang hangin na humahampas sa aming mukha. “Zeus, ito ay napakaganda,” sabi ko, hawak ang kanyang kamay. “Hindi ko malilimutan ang lahat ng nangyari dito sa Baguio. Ang mga alitaptap, ang Mines View Park, ang palengke—lahat ng ito ay espesyal para sa akin. Dahil kasama kita.”

Nakahinga na tuloy ako ng maluwag. ** Pagdating ko sa mansiyon, tahimik akong pumasok sa likurang pinto, gaya ng nakasanayan ko. Ang mansiyon ng pamilyang Gabaldon ay halos kasing gara rin ng kay Colter, pero mas may halong tradisyunal na Filipino style—mga ukit-ukit sa kahoy, antigong kasangkapan, at marmol na hagdanan. Nasa harapan ng malaking bintana si Madam Leonora, abala sa pag-aayos ng mga dokumento. Napansin niyang dumating ako, kaya agad niya akong pinatawag.

Lumapit silang apat kasama si Delgado at Kairo sa tapat ng veranda. Ibinaba ni Santos ang kahon sa harap ko. "Ma'am Faith, ito po ang contribution naming apat nina Gomez, Vargas, at Delgado. Customized tactical diaper bag na may built-in ballistic nylon lining. Kahit masabugan ng kahit ano, hindi masisira ang gatas ni Baby!" Napanganga ako bago natawa nang malakas. "Tactical diaper bag talaga, Santos? Diaper lang ang ilalagay ko rito, hindi granada."

Ipinadala pala ito ni Lanche para hindi na sila umuwi sa mansion. Ilang oras ang lumipas at nakarating sila sa baguio. Sadya siyang namangha sa ganda ng tanawin doon. Una nilang pinuntahan ang strawberry farm dahil yon ang una niyang nakita sa internet Halosagtitinalon siya ng makta ang farm ng strawberry. May dala silang basket ni Lanche. Habang busy sila sa paglalakad at pamimitas ng strawberry.