Left In Bisaya Novels & Stories

Mabuti na nga lang ay bumagay sa akin. Naglagay lang ako ng face powder at lip balm bago bumaba. Nasisiguro kong ang mga lalaking Javier lang 'yon. Yes, the Javiers, hindi ako nawalan ng connection sa kanila. Sila rin ang naghatid sa akin dito nung umalis ako kila Mommy. Ang alam ko ay nakausap nila Papa sila Mommy at kung ano man ang napagkasunduan nila para sa akin ay hindi ko alam at wala akong balak alamin. Basta ako, masaya na ko rito. Hindi man 'to tulad ng Manila na nakasanayan ko at nag-eenjoy naman ako dito. Batangas is a wonderful place kaya.

sabi ko " Yes baby I'm addicted to you," he said in a very husky voice. " Ay ambot sa imo uwagon kaayo ka unya ngisi ngisihan lang ko nimo" { iwan ko sayo ang landi mo tapos ngingiti ngiti ka lang dyan"} sabi ko marunong na akong magbisaya dahil sa matagal tagal na pag stay sa Cebu Natigilan sya" Ano yon yon baby naman wag mo naman akong banatan ng Cantonese word" sabi nya

Sexily's POV 'We are now arrived in the Philippines' Agad naman na nagsitayuan ang mga kapwa ko pasahero mula sa ibang bansa at kinuha ang kanilang bahage, at isa-isang lumabas. Nagpahuli ako dahil ayaw kong sumabay sa kanila at makipagsiksikan. Ng makalabas na ang lahat ay tyaka ako kumilos palabas, ng nasa labas na ako ay agad na bumungad sakin ang napaka-init ng sikat ng araw. "Welcome Back to the place where you abandon your children and your love, Sexily." mahinang wika ko at tyaka bumaba sa hagdan.

Gumapang ako paakyat sa kama at nilokot ang sarili kong katawan. Masaya ako na malamang narito lang ako sa Davao. Ngunit hindi sila nagsasalita ng Bisaya, sa halip ang naririnig ko ay Japanese language, kaya hindi ko naintindihan ang ibang mga salitang sinabi nila sa pamamagitan ng drugged-induced haze. Dapat pala ay mas nagsanay ako noon sa isang klase sa "Japanese Language" sa halip na "English". Karamihan sa mga taong nandito ay mga bisaya, ngunit di ko lang akalain na kaya din nilang magsalita ng "Nihongo"

Sabay-sabay kaming nagulat ng sumabat sa usapan namin si Axel. Nasa lapag siya at naglalaro ng mga stuffed toy and soldiers niyang laruan doon. Hindi nga siya nakatingin sa aming tatlo. Nakatutok ang tingin niya sa mga laruan niya. Napakamot na lang talaga ako. Nakalimutan kong may bata pala kaming kasama. "Baby boy, Bataan is a province in the Philippines. That's what your Ninang Gizzy is referring to." mahinahon kong sabi sa kanya.

tawag ko at nadapo naman ang tingin sa kinaroroonan ko. "Wait, you look familiar to me. Nakimutab ko lang ang pangalan mo." lumapit ako. "Via po sir. Via Kaye Morales po." "Oh yeah. I remember you now. Kamusta ka. Mukhang professional na tayo ngayon ah." Mukhang professional pero encoder naman ang trabaho sa kumpanya. "Hindi naman po sir. Sa school parin po kayo nagtuturo?" tanong ko. "Hindi na. Matagal na akong umalis doon magmula ng ikasal ako. We migrated in California after my wedding."

Medyo traffic kaya't bahagyang natagalan. Nang makababa ako ng bus ay nagtanong-tanong ako sa mga tao kung paano akong makakarating sa Verde Island. Bahagya pa akong nagukat sa tono ng kanilang pananalita. May kakaibang tono ang mga Batangueño. They also speak tagalog but the accent is differ from how we speak in Manila. Madali ko lang na nakuha iyon. Napaka-approachable and generous ng mga tao do'n.

Ang kanyang boses, ang mga salita na lumabas sa kanyang bibig ang siyang aking kalakasan. “Nais ko sanang magpakalayo-layo muna sa kanila, nais ko munang lumayo sa aming lupain” saad ko kay Selestina. Napansin kong napatingin siya sa akin, kahit na nasa harap ang aking pangingin, “Lilisanin mo ang inyong tribo?” nagtataka niyang tanong. Tribo? Barangay ang tawag sa amin. Yun ang aking pagkakaalam. “Gusto ko munang lumayo sa aming lupain, malayo sa aking mga kalahi” tugon ko ulit sa kanya. “Kalahi? Hindi lang isang pamilya ang nasa inyong lupain?” nagtataka niyang tanong. Napatingin ako sa kanya, at natandaan kong isa pala siyang Kastila, na marunong magsalita ng aming lenggwahe.

“Pahiram lang ang damot mo!” “Naman, eh akin ‘yan!” Naagaw ang atensyon ni Danica sa dalawang bata na nag-aagawan ng bola sa kaniyang harapan. Parihong madungis ang mga ito at walang sapin ang mga paa. Mukhang mga “BADYAW”, na ang ibig sabihin sa Leyte ay palaboy. Nakaramdam siya ng awa. Sa mumurahing edad ng mga ito, lansangan ang nagsisilbi nilang tahanan.

Masyado siguro akong nalibang sa bagong buhay ko. "Oh my gosh" Dinig na dinig ko ang singhap nya. "Coast Line. Damn... Big time pala talaga ang mga Monteclaro... Andami nilang branch nyan. Batangas, Palawan, Siargao, Boracay at... main branch. Sta. Barbara Dela Costa, Quezon province. Shit nasa isla ka?" "Hindi ko ba nasabi sayo?"