Left In Bisaya Novels & Stories

Mas imortante at mas may gusto siya sa bagay na ‘iyon’ kaysa sa akin. Kaya sige, bwisitin niya ako lalo at hindi naman ako ang mawawalan. Tingnan ko lang, kung makuha niya agad ang perlas ng silangan. Isang pang iinis niya lang at hinding-hindi niya talaga mararanasan kung paano masukuan ng Bataan! Ng mabuhok at masukal na Bataan, ng Black Pearl! Yieee, Boba yarn?

sagot niya saka niya tinignan ang mga kaharap niya “What’s so urgent?” tanong niya sa mga ito saka siya nagsindi ng sigarilyo Inabutan naman siya ng katabi ng baso na may lamang alak at agad niyang kinuha ito. “We need you, Lander! You know that the group is not the same without you! Nosotras no podemos manejar el grupo de Baris!” sagot ng isang lalaki kay Lander (We can’t handle the group of Baris! - Spanish translation)

"Promise. I am never going back. My world is right here, in this room, with you and our babies." ​Sa labas, ang estatwa ng yelo na natunaw kanina ay nag-iwan ng isang tuyong mantsa sa semento. Isang tanda na ang oras ay tapos na. Bukas, sa pagsikat ng araw, ang Batangas ay hindi na magiging isang payapang probinsya. Magiging isa itong battlefield kung saan ang pag-ibig at katapatan ay susubukin hanggang sa huling patak ng dugo. ​"Sleep now, Liana," bulong ni Adrian. "The morning will come sooner than we think."

May papikit-pikit pang nalalaman ang loko. “Siyempre, paborito ni nako. Pinangat ang pangalan ani. Isa ni sa espeyalti sa among mga Bicolan,” buong pagmamalaking saad ko. Sa loob na limang taon kong paninirahan dito sa Cebu naging bihasa na rin akong magsalita ng bisaya.

Pinaghandaan na niya at prinaktis ang mga sasabihin niyang linya mamaya para makuha ang loob nito at pumayag sa kasunduan. Nakakabagot na din kasi dito sa Batangas. She are eager to come home right away. Marami pa siyang dapat asikasuhin sa pag-uwi niya lalo na ang ikalawang problema na kinakaharap niya ngayon. ‘Dios mio, que voy a hacer?’ Usal niyang dalangin sa Spanish na ang ibig sabihin ay “Diyos ko, anong gagawin ko?”

Pakiramdam ko’y nag-init ang aking pisngi nang matitigan ang labi niya. “Well, if that’s not your thing, I will respect that. Pero allow me to introduce beach here in Biliran. Don’t worry, everyone knows me here. Kapag may ginawa akong masama sa ‘yo, magsumbong ka lang kahit kanino.” Inilahad niya ang kanyang kamay at saka ngumiti. “Call me Tres.”

Pareho silang dalawa nasa pasenger's seat. Thaddeus done his researched, he know that Legazpi City is located in the province of Albay in the Bicol Region kaya mahilo hilo sila sa biyahe dahil sa sobrang layo and after five long hours ay nakarating na rin sila sa Legazpi City, kung hindi pa mabilis at derederetso ang biyahe nila ay malamang na mahabang oras pa ang itatagal nila sa biyahe.

Agad akong nagtipa ng imemesage ko para kay mama. To Mama:Ma ,I am going to Isla Constancia. I'm sorry for everything. I love you. See you there. Isla Contancia, island somewhere in Visayas. Malapit sa Iloilo. Doon nagpapatayo si Mama ng kanyang Resort. Doon ako mamalagi. Sa alam ko ay may rest house kami doon. Doon ako pupunta. Kailangan kong maglimot kahit minsan lang.Siguro hindi pa talaga kami ni Sebe. Hindi niya ako pinaglaban. Isa lang ibig sabihin nun. Hindi niya ako mahal. Buo na ang desisyon ko. I am leaving..

Makulit nga. And lastly, it's the short-haired girl's turn. Confident itong tumalikod at sa pagharap niya ay agad naman itong nagpilantik ng buhok na ikinatawa niya. "Renalyn Cabayao, from the most beautiful province of Zamboanga Sibugay! And I thank you!" Bisaya. Pansin niya din sa pronunciation nito, hindi ganoon ka-fluent pero hindi mapaghahalataan.

Aaliyah Tumigil na ako sa pag-iyak, pero hindi pa rin ako mapakali, Ngayon ay patungo kami sa Batangas kung saan dinala ni Trish ang mga bata at kung nasaan sila Mommy at Mommy KIm.