Letter For Friends Novels & Stories

Tunay na kaibigan. Sabi nga nila, "A friend in need is a friend indeed." Kaya siya talaga ang tunay na kaibigan. Binuksan ko ang computer. May lumabas na mensahe: "Simula na ang oras ninyo. Kailangan ninyong matapos ito bago mag-alas singko ng hapon. Isa pa, Elena, gusto sana kitang makausap ang kapatid mo. Sabihan mo siya."

matipid na sagot ni Albert habang ina-access ang WeChat gamit ang account ni Leo. Hindi pa man lubos na nakaka-react si Leo, napakunot na ang noo ni Mang Ador na noon ay tahimik lang sa isang tabi. "Anong 'Circle of Friends' po iyon, Sir Albert? Bakit ngayon ko lang narinig 'yan?"

natatawang sabi ni Alexa. Sumimangot si Ada. “Ah, so ganyan ka na pala ngayon. Nagpapasalamat lang naman 'yong tao.” “You know what, there's really no need for a long appreciation speech. Knowing that you're being being grateful is more than enough. Okay? What are friends for?” Tinitigan ni Ada ang kaibigan. Sumeryoso na ito at mukhang nagsasabi talaga ng totoo. Wala ng halong biro. Pero hindi siya umimik at nanatiling nakasimangot.

Ito lang naman kasi ang pumapasok ng hindi kumakatok. “August, can you give my f-friend an advice?” Napamulat siya sa tanong nito. Bahagya siyang natawa ng mapansing nag-aalangan ito sa salitang ‘friend'. “Okay, I’ll try.” Sagot niya sabay kibit-balikat at muling ipinikit ang mga mata habang inihanda ang sariling mga tainga para makinig sa sasabihin ni Faith.

Sa halip na isend yung nai-type ko nang reply sa kanya ay dinilete ko na lang ito. At dahil nagpaalam naman na siya ay pinindot ko na lang 'yung like emoji bilang response sa kanya. Kaagad na lumabas ang status na active 1 minute ago sa friendsbook niya kaya ki-nlose ko na lang din yung chat box naming dalawa.

Sa sulok, nakasulat ang pangalan niya. “Para sa’yo.” Napatingin ang mga kaibigan niya. Mahinang tumawa ang isa sa mga kaibigan niya. “Ano ’yan?” tanong niya. “Letter.” “Love letter?” biro ng isa sa mga kasama niya. Namula si Theo, pero hindi nito binawi ang kamay. Hindi kinuha ni Fiona ang sobre. “Theo, huwag na. Ayokong tanggapin ’yan at bigyan ka ng maling pag-asa. Kung may gusto ka sa akin, forget it, okay?”

I asked her seriously. "Oo naman...anong mali ro'n? Sa tingin ko lahat ng makikilala ko, by face or by names, I consider them as my friend." "Kawawa ka naman pala." "Paano naman ako naging kawawa no'n?" may pagka inosente sa tanong niyang iyon. "Because not everyone you meet is your friend. A friend to all is a friend to none. That's friendly advice from me, an acquaintance...not a friend."

Nung umaga na, binigay ko na sakanya ang isang liham, liham ng pakikipagkaibigan. Dear Arianne, Can I befriend you? Khaella Natawa nga ako eh, dahil sa buong gabi ng kakaisip ko sa kanya at kakaisip ko sa pag gawa ng sulat, e tanging yun lang ang nasulat ko sa papel. Buti nalang malakas ang appeal ng Gahala niyo kaya maya maya may reply na din. Sabi niya "Oo, pwede mo naman ako maging kaibigan"

“Salamat.” Sa open grounds, ilang oras bago mag-dismissal, may mga estudyanteng nag-set up ng isang bulletin board. Malapit ito sa covered walk kung saan madalas dumaan ang lahat ng guro at staff. Sa itaas ng board, may nakalagay: “Letters We Never Got to Say: Messages for the People Who Stayed.” At sa ibaba noon, may mga sulat mula sa iba’t ibang batch:

madamdamin kong pasasalamat. "Walang anuman, friend. Naawa lang kasi ako sa'yo. At naging tapat ka sa akin kaya sinusuklian ko lang rin ang kabaitan mo at naging tapat din ako sayo. That's what friends are for, ika nga nila," yumakap ito sa akin kaya yumakap rin ako pabalik.