Letter For Friends の小説・ストーリー

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.

Bukod sa napakarami eh pare-parehas lang naman for sure ang mga messages nila. Sunod kong binuksan ang notifications ko pero umalis rin agad ako dun. Puro mga tags,mentions, at kung anu-anong hindi naman importante anng naroroon. I am about to log out nang may biglang nag pop out sa screen ng laptop ko. Naningkit ang mga mata ko nang basahin ko iyon. XAVIER CONNER SENT YOU A FRIEND REQUEST Accept|Decline

Slaine Amaris Aranza, I should have said this to you personally yet I didn't have a guts to do so. So I'm writing this letter for you which I could say everything I wanna say. You... caught my attention ever since we're in first year up until now. I rarely appreciate girls since I'm busy with studies and basketball. I didn't admire you just because you're very beautiful. I admired you because of your personality as a person, and how you can easily get along with people. Through the years, I have seen you grew and it made me like you more. I knew you already like someone else and I respect that. I won't hope for you to reciprocate the feelings I feel for you... but I like you so much. One thi

Parang sobrang importante ako sa kanila. Nakakasalubong kita paminsan tuwing pupunta kayo ng mga kaibigan mo sa food court. But as usual, laging sa harap lang ang tingin mo. Malabo talagang mapansin mo ako, kaya na in courage akong magsulat ng letter for you. Baka sakali lang hehe.

Sinubukan kaagad ni Geneva na tawagan siya. “Sir, hindi ko din po alam eh. Hindi ko din po siya makontak.” “Sa messenger?” “Hindi po kami friends. Wala naman po sa amin na connected sa F* ko.” Buong maghapon din siyang wala sa sarili. Nag-aalala siya.

Ang isa-isa ang sandalan at pahinga ng bawat isa sa amin. “And then if you can remember. Keep smillin’, keep shinin’ Knowing you can always count on me for sure. That’s what friends are for. For good times and bad times. I’ll be on your side forever more. That’s what friends are for.” Hindi na kami makatugon sa pagkanta dahil mga hikbi na lamang ang tanging lumalabas sa mga bibig namin habang yakap ang isa’t-isa.

Nilabas niya ang cellphone at napansin kong abala siya sa social media account niya. “Thank you nga pala sa pag-accept sa ‘kin kagabi.” In-add ko kasi siya sa social media na agad naman niyang in-accept ang friend request ko. “No problem, we’re friends.” Naks, friend daw kami. Sana soon madagdagan ng ‘boy’ ang ‘friend’. “So, mamayang lunch ba… pwedeng sabay tayo?” “Sure.” “Really, how about your friend na binanggit mo last time?”

matipid na sagot ni Albert habang ina-access ang WeChat gamit ang account ni Leo. Hindi pa man lubos na nakaka-react si Leo, napakunot na ang noo ni Mang Ador na noon ay tahimik lang sa isang tabi. "Anong 'Circle of Friends' po iyon, Sir Albert? Bakit ngayon ko lang narinig 'yan?"

natatawang sabi ni Alexa. Sumimangot si Ada. “Ah, so ganyan ka na pala ngayon. Nagpapasalamat lang naman 'yong tao.” “You know what, there's really no need for a long appreciation speech. Knowing that you're being being grateful is more than enough. Okay? What are friends for?” Tinitigan ni Ada ang kaibigan. Sumeryoso na ito at mukhang nagsasabi talaga ng totoo. Wala ng halong biro. Pero hindi siya umimik at nanatiling nakasimangot.

Ito lang naman kasi ang pumapasok ng hindi kumakatok. “August, can you give my f-friend an advice?” Napamulat siya sa tanong nito. Bahagya siyang natawa ng mapansing nag-aalangan ito sa salitang ‘friend'. “Okay, I’ll try.” Sagot niya sabay kibit-balikat at muling ipinikit ang mga mata habang inihanda ang sariling mga tainga para makinig sa sasabihin ni Faith.