Letters To A Young Poet Mga Nobela at Kwento

Agad ko siyang nilingon bago niya pa mapansin na andun sa tula ang atensyon ko. He wrote that poem to someone with initials of ABM. I can't help but smile, that girl is hella lucky and I think someone he can't let go... Seeing that naka-litrato talaga ang tula at nasa sala pa niya. It was written three years ago.... Zane's POV: "Sorry natagalan, alam mo namang I was on vacation nung you asked for a favor through my email kaya medyo late ko nabasa. Was that day the same day sa engagement party nung kapatid mo?"

Ang hangin na umiihip sa kaniyang paligid ay tila nagdadala ng isang mensahe mula sa malayo—isang huling paalam na matagal na nilang dapat ginawa. ​Itiniklop ni Arah ang kaniyang diary. Alam niyang sa susunod na pagkakataon na siya ay magsusulat, ito ay para sa kaniyang anak na—ang sanggol na magiging kaniyang bagong simula. Hindi na siya lilingon pa. Ang nakaraan ay mananatili sa nakaraan, at ang kinabukasan ay naghihintay na sa kaniya.

Hinayaan niya muna akong kumalma bago niya pinabuksan sa akin ang sulat. Dear Ate Ysa, By the time you are reading this letter I am probably on my way to US. My aunt will take me there for my medication. I want to stay to take care of you but I'm sorry I can't anymore. They said we need to leave. I wrote this letter because I want to say the words I haven't said to you. I don't know if my spelling is correct or not but I'm hoping that you'll be able to understand it.

Ngayon ay hindi pa sila pumapasok sa paaralan pero marunong nang magsulat ng mga letra. “Thank you so much, babies. These were so cute! I will keep this.” Maligaya niyang sabi.

I got out of the car. Inside, Leandro was scribbling at the table with a red crayon. "Wow, ang galing naman ng baby ko. Ano'ng sinusulat mo, anak kong pogi?" "Mama, I'm writing a letter for my papa! Riley said it's almost Father's Day, so I'm writing one too!" My chest cracked. He showed it to me. Crooked letters. Red stick figures. "Happy Father's Day, Papa!" Then—

Pero bago tuluyang umalis, tumingin ako muli sa gate—sa bintana kung saan tanaw ko ang anino ng ilang batang nakasilip, siguro’y nagtataka kung sino ang dumating ng ganoong oras. Sa sulat, maikli lang ang isinulat ko: “Para sa mga bata. Para sa inyong lahat na patuloy na nagbibigay ng tahanan at pag-asa. Sana kahit sa maliit na paraan ay makapagbigay ako ng ngiti at ginhawa. — Mr. R.V”

“Umiinom sa ilalim ng gabi ng taglagas. “Nararamdaman ang napipintong pagsuka sa pagsapit ng bukas. “Kahit na nairita at naiinip.” “Nagawa ko pa ring magisip.” Nang matapos siya sa pagrerecite, agad itong nababahalang nagtanong kay Penny ng, “May kahulugan naman ang poem na ginawa ko, magandang Penny, hindi ba? May pagasa kaya ito na maging champion ngayong taon?”

Habang lumalayo sila, ang himpapawid ay bumuhos ng isang mahinang tugtog ng gitara mula sa pavilion – isang bagong kanta na isinulat ng isang batang estudyante, na nagsasabing: "Mula sa isang gabi hanggang sa buong mundo, Ang himig ng pag-ibig ay patuloy na umaawit. Bawat puso ay may sariling tono, Isang walang hanggang symponiya ng pag-asa't pag-ibig." At sa sandaling iyon, habang ang araw ay tuluyang lumubog at ang mga ilaw ng Lunsod ay unti-unting nagsisindi, tila ang buong lugar ay nagsasabing: "Hindi ito katapusan. Ito ay isang bagong simula ng bawat himig na darating."Pagkatapos nilang marinig ang mahinang tugtog ng gitara, tumigil sila muli sa isang maliit na daanan na puno ng mga pun