Life Is Like A Bicycle Novels & Stories

Hindi ko inaasahang may bisikleta pala rito. "Isa lang ang meron ako. May upuan naman sa likod kaya angkas ka na lang," imporma nito. "Ayos lang. Hindi rin naman ako marunong magbisikleta sakaling may isa pang ganiyan." Sumakay na nga si Gavin dito at ako naman ay umangkas na. Hinawakan ko na si Gavin nang umandar na ito. "Kumapit ka nang mahigpit, Liya."

Panimula ko at mabilis na tumingin sa paligid. "What will life be like? what could i possibly become. It's a large world, short life and i'm just one of billions. I could make millions but that's something i cant promise In fact let's be honest chances are if you're nice and modest." Tahimik pa rin sila habang nakikinig medyo nawala na rin gaano ang kaba ko. "You'll be walked on and trampled into the ground when your knocked down you'll stay down and never noticed or found

Kahit gaano kalakas ang isang tao, hindi niya makayang magbisikleta na may lakas ng motorsiklo. Minsan, kapag hindi siya makapag-pedal, pwede siyang uminom ng isa o dalawang Viagra. Parang professional cyclist na nag-install ng mini motor sa bisikleta para mandaya. Gumagana, pero hindi masyadong malaki ang epekto. Pero ang munting Reiki na iyon ay parang pagkakabit ng airplane engine mismo sa bisikleta ni Bruce. Kung hindi ka makapag-pedal ng bisikleta nang normal, pwede mo lang tigilan ang pag-pedal, na nakakahiya nga pero hindi nakamamatay.

pang-aasar ko sa kaniya. "Babae ka pa ba?" Pigil ang tawa ko habang pinagmamasdan ang itsura niya. "Next time, huwag kang bibili ng ganitong klaseng sasakyan kung hindi mo alam gamitin, pang racing ang four wheels mo pero ang way ng pagmamaneho mo pang E-bike," saad ko.

A At dahil doon, ginabi ako ng uwi. Pagdating ko sa may kanto ng barangay namin, wala ng pila ng tricycle kaya no choice ako kundi ang maglakad. Hay buhay 'to. Ang dilim-dilim ng daanan. Wag sana akong maka-salubong ng mga lasenggo, masasamang tao, engkanto o aso. “Buhay saklap” tanging sabi ko.

“Halos sampung taon ko nang nabili ang maliit na bakuran na ito. Hindi ko na halos pinapagawa o pinapaputol ang mga halaman dito. Pinabayaan ko lang silang lumago ayon sa gusto nila. Sino ang mag-aakala, na matapos ang sampung taon, ganito pala sila katingkad, ganito sila kasigla?” Sandali itong tumigil, bago muling nagsalita, “Ang buhay ay tulad ng bakuran na ito. Maraming beses, iisipin mong hindi ka na makakaahon, hindi ka na makakatawid sa mga balakid. Pero kapag nalagpasan mo na ang lahat at nilingon mo ulit, saka mo lang marerealize—lahat ng hirap, lahat ng sugat, ay naging medalya ng iyong katatagan.”

You decorated my life Like a rhyme with no reason in an unfinished song There was no harmony life meant nothin' to me, until you cam along And you brought out the colors, what a gentle surprise Now I'm able to see all the things life can be shinin' soft in your eyes Ang laki ng aking pagkakangiti ng mabilis kong makuha, at infairnes maganda ang boses ng luko. Nung una nahirapan ako kalaunan ay natuto din ako, hindi ko na lang pinansin ang kuryente na dumaloy sa akin ng nasa ibabaw ng aking mga kamay ang mga kamay ni Jeran na gumagabay sa akin. "Ang bilis mo naman pala matuto. Sa susunod kapag hindi tayo nagbabangayan ay tuturuan pa kita." Nakangiti nitong sabi sa akin.

Unti-unti na akong nawawalan ng pag-asa pero nag-bike pa rin ako nang nag-bike. "Shit!" Malutong na mura ang kumawala sa bibig ko nang biglang gumiwang ang bike na sinasakyan ko. Tumigil ako sandali, gano'n na lamang ang inis ko nang makitang flat ang gulong sa unahan ng bike. "Shit naman oh! Bakit ngayon pa?" Inis na ibinalya ko ang bike sa isang tabi, saka nagsimulang maglakad. Buo ang loob kong makaalis na sa lugar na iyon. Lakad-takbo ang ginawa ko.

Tuluyang nawala ang interest ni Lyla. Ang pinakaayaw niyang transportation sa lahat ay ang mga sasakyang dalawa lang ang gulong. Marami na siyang nababalitang disgrasya patungkol sa mga motor at nauuwing bangkay. Gusto niya pang mabuhay, okay? Balak niya pang magkaasawa at magkaroon ng anak. “Lyla, are you gonna rent a bike or ride with Lucifer?” tanong ni Hades.

— Ngunit nang magsimulang umandar ang bisikleta— napahigpit ang hawak ni Bren sa likod nito. Parang hindi niya kayang bitawan. — “Pa… okay lang!” sabi ng bata. — Napahinto si Bren. Huminga nang malalim. At dahan-dahang binitawan ang bisikleta. — Sa ilang segundo— tila bumagal ang mundo. — At nang tuluyang makapagpedal ang bata nang mag-isa— napangiti si Bren. Hindi malaki. Hindi maingay.