Life Is Like A Bicycle Mga Nobela at Kwento

— Samantala, si Miguel ay nagba-bike sa isang mahabang kalsada na napapalibutan ng mga puno. Malinis ang hangin. Tahimik ang umaga. Habang umiikot ang gulong ng bisikleta, may mga alaala na dumadaan sa isip niya paminsan-minsan. Hindi madalas. Pero minsan, biglang may lugar o tanawin na nagpapaalala sa kanya ng isang lumang yugto ng buhay. Hindi niya iyon pinipigilan.

Nang lumapit ako sa kanila, “Mareng Megan, marunong ka na bang mag-motor o di kaya ay magbisikleta?” “Motorsiklo hindi ako marunong pero kung bisikleta, marunong ako kaya lang matagal na akong hindi sumasakay nun.” sagot ko. “Sige, ilalabas ko ang isang big bike at bahala na si Trevor ang magturo sa iyo.” sabi ni Brix. “Itong Honda 400 cc muna ang pag-aralan mo dahil hindi ito masyadong mabigat tulad nung BMW.”

Nagulat ang matanda. “Ano 'to, iho?” kunwaring nangingilid ang luha ng matanda. “Pambili po ninyo ng maayos na bike, mas magaan at ligtas. Kung maaari pa, paayos ninyo na rin ang ibang gamit. Huwag po ninyong tanggihan. Hindi ito limos. Pagkilala ito sa kabutihan ng taong marangal ang hanapbuhay.”

Ang dala niyang bag sa basket ng bisikleta ay nalaglag sa kalsada, at nagkalat ang mga libro at ang kanyang lunchbox. Huminto ang itim na kotse. Ibinaba ng driver—isang malaking lalaki—ang bintana niya. Sa halip na humingi ng paumanhin, dinuro pa niya ang dalaga at sinigawan: "Bulag ka ba?! Hindi ka ba marunong mag-bisikleta? Alam mo ba kung gaano kamahal ang ipapaayos mo sa gasgas na 'to?!"

"Kailangan ko rin bang masugatan bago matutunan ang tamang pagbibisikleta?" "Oo naman! Itong sugat mo, ito ang patunay ng pagod at tyaga mo para matutunan ang tamang pagsakay ng bisikleta. You see, our pain and wounds are the proof of the hardship that we've been through. They're like our trophies." Napangiti ako sa mga narinig na sinabi niya. "Daig mo pa ang motivational speaker, ah?"

Para palakasin ang katawan at ma-maintain ko ang maganda kong pangangatawan, dahil sabi ni Kuya Ravi, ito ang magiging puhunan ko sa pagiging XXX celebrity. Bumili pa ako ng bike para nakakaikot ako ng halos tatlong bayan. Saktong three thirty ng madaling-araw ay nasa labas na ako at kasalukuyang nagba-bike. Sa loob lang ng ilang minuto, kalahati agad sa ibang bayan ang naba-bike.

As if I'm gonna tell him that. "Huwag ka nang sumunod. I don't need you anymore," sabi ko. I flipped my hair bago siya talikuran at parahin ang isang tricycle na dumaan. The first time that I rode tricycle, iritang-irita ako. I feel so dirty pero kalaunan, nasanay na ako. Province life is the best now for me. "Aba'y Carlo, nandito ka na pala?" Nakangising bati ni Ate Lisa.

“Hindi ko man lamang na-celebrate nang maayos ang birthday ko…” Dahil coding ngayon ng sasakyan niya kaya kailangan niya ring mag-commute pauwi na labis niyang iniiwasan na gawin parati. Sa daan kase ay nakikita niya lamang ang masaya at buong pamilya. Na sa kabila ng pagiging simple ng buhay ng mga ito ay masaya nilang pinagsasaluhan ang mga bagay na mayroon sila.

“You are not capable of being a mother. Puro ka trabaho. Eh bakit hindi ikaw ang magturo sa kanila nang pagbibisikleta. Dito ka na lang sa bahay.” “Ah, ganoon ba?” Sasampalin sana ni nadja ang lalaki dahil nainisulto ito sa sinabi niya. Sinalag niya ang kamay ng lalaki. “Hindi mo ba nakikita na posible talaga silang mapahamak dahil sa bisikleta kapag walang nakatingin sa kanila at basta na lang sila lumabas ng bahay. Kahit diyan sa harapan lang ng bahay ay puwede silang masagi ng sasakyan kung walang titingin sa kanila! Ano bang ikinatatakot mo? ‘Yung pagbibisikleta nila o dahil ako ang kasama nila?”

Nagsimula ng maglakad si Driskel papunta sa upuan niya ngunit ang mga mata nito naka-focus sa akin na para bang da-dalawa lang kaming narito sa loob ng classroom. “How about you Driskel? What is your philosophy in your life?” Pagtatanong kay Driskel ni Professor Carmelia habang nakatingin ito sa pwesto ni Driskel. Hindi na ako lumingon pa sa kanya sapagkat makikita ko lamang ang babaeng chararat na nasa aking likuran. “Ahmm Life is like riding a bicycle. To keep your balance, you must keep moving, by Mr. Albert Einstein. “ Wika nito kay Professor Carmelia habang diretso lang akong nakatingin kay Professor Carmelia.