Novel & Cerita Life Is Like A Bicycle

Ang sakit sa dibdib na wala akong mapuntahan. "There are things in life that we have to learned the hard way. " the driver spoke out of nowhere. I don't know if he's on the phone or what so I kept quiet. "...But it's okay, life is like that. Those trials will help you become the person you never expected to be. It will help you, mold you and make you even stronger than you used to be. One day you will just laugh at all those shits and thank those who made you experienced it. You will come laughing at their face and screaming. Damn! I succeeded, thank you fuckers!"

Dalawa. Kailangan mong manatiling gising. Kailangan mong manatiling buhay. I won’t die here. I still have lots of things I need to do. “Nandito na siya!” Isang sigaw ang umalingawngaw mula sa ibaba. Isang big bike ang huminto sa tapat ng gusali. Bumuga ang usok ng makina. Unti-unting tumahimik ang paligid parang alam ng lahat kung sino ang dumating.

Kumaway din ito ng nakangiti bago tuluyang tumalikod. Pagkabuhay sa makina ng motor ay agad niya itong pinaharurot ng takbo kahit hindi pa umiinit ang tambutso niyon. Ito ang buhay na gusto niya, mag-isa at walang inaalala na kailangang protektahan. Malaya katulad ng kanyang paboritong sasakyan. Kahit ma-traffic ay nakakasuot at lusot sa gitna ng naggigitgitang malalaking sasakyan at nakakadaan sa maliit na eskinita.

He’s combing her hair softly while using his finger. “Sana habang buhay na lang tayong ganito. Walang problema at walang inaalala.” She said those na para bang sana nga ay ganoon na lang ka-simple ang lahat. Without thinking how reality works. Hindi ganoon ang buhay at kahit kailan ay hindi magiging ganoon. “That will be boring, Sayne,” natatawang saad ni Trick sa kanya. “The reason why there are problems and struggles is to make our life not a boring journey and with good challenges which will help us to gain lessons and make us strong.”

“Muntikan akong mabangga ng truck na nakasalpukan ng van. Mabuti na lang at mabilis akong nakaiwas kaso nawalan ako ng balanse sa pagba-bike.” “Ano ba kasi nakain mo at naisipan mong mag-bike?” Tinaasan niya ito ng kilay. “Akala ko nga iniwan mo na ako eh.” “Ibibili sana kita ng bilo-bilo,” sinserong sagot nito. “Na-flat-an kasi ng gulong ang kotse ko kaya hiniram ko sa pinsan mo ang bike niya. ‘Di ba’t naglilihi ka sa food na iyon?”

We are not given an instruction manual when we are born and must learn to cope with life as we go. Has this been your experience in life? One minute, things don't make sense, and the next, something comes along that you're not prepared for? We never know what life has in store for us, but we can use this to our advantage, much like a surfer anticipating the next big wave that will take them on a wild ride.

I really hate my life, lalo na tong motion sickness ko Nong huminto yong bus ay dali dali akong bumaba ng bus at naghanap ng masusukahan Pinunasan ko na muna yong bibig ko pagkatapos kung sumuka at babalik na sana sa bus ng mapansin kung wala na yong bus sa likod ko Akala ko ay wala pang mas mamalas na mangyayari sa akin pero I guess lahat na ata ng kamalasan ay napunta sa akin My phone in my pocket is gone "Tang*na mo kalawakan at bweset ka kung sino kang magnanakaw ka" sigaw ko pa I'm all alone on the side of the road, in the middle of the night. I guess dito na rin ako mamatay WHAT A LIFE Napaupo nalang ako sa isang sulok, hindi ko na pinansin kung gaano kadumi yong inupuan ko Pagod na ta

inis ko namang tanong sa kanya dahil napapansin ko na mas mabilis pa sa amin ang isang bisikleta. “Buntis ka honey. Kaya kailangan kung mag-ingat.” singhal niya naman sa akin. “My God Bryan look? Mas mabilis pa sa takbo mo ang isang bisikleta.” wika ko sa kanya sa naiinis na boses. “Ah basta I need to do this, para hindi kayo masaktan.” wika niya habang sa daan nakatingin. Minsan naiinis din ako sa bruha na ‘to dahil sa sobrang o,a niya.

Magsisimula ulit ako dahil sa bawat paglakbay ko sa buhay natuto na ako. Now this is gonna be fun and uplifting. I'll be bold and mighty forces will come at me with aid. In the past, whenever I had fallen short in almost any undertaking, it was seldom. Tomorrow never comes and the past never changes, that's why we should live in the moment like never before. Tumigil ang tricycle na bahagyang tumapat sa isang malaking kulay tanso na gate. Ang apleyido ng pamilya ay naka-ukit roon.

Umamin na rin pala si Diana kalaunan, naka tanaw ako sa labas ng aking opisina pinapanood ko ang pag usad ng mga sasakyan sa ibaba. "Kung ang buhay sana kasing bilis din ng usad ng sasakyan. Sigurado na walang taong nanatili sa nakaraan o sa kasalukuyan. Ngunit hindi kasi ganun ang buhay." wika ko, ang dalawang braso ko at naka cross sa ibaba ng aking dibdib. "D'yos ang mag didikta ng panahon para sa'yo, may kaya maka move on agad meron din namang hindi." bulong ko at bumuntong hininga na ako.