Life Is Like A Bicycle Mga Nobela at Kwento

“Bab..bakit po? Halos mapiyok si Ben sa pagsagot. Nagulat bahagya si LA sa boses ng sumagot sa kanya. Parang naipit na palaka ang boses nito. “Magandang hapon po. Mawalang galang na po. Eh may nakaparadang mga bisikleta dito. Puwede po bang mahiram ang isa? Maglilibut libot sana ako. Ako po pala si LA, yun writer.” Saglit na nabigla si Ben. Hindi ito marunong mag bisikleta at kahit ilang beses niya itong turuan ay hindi matuto tuto. Hirap itong bumalanse.

“Akin ‘yong three wishes.” “Ang daya,” nakalabing wika ni Dylan. Mula sa pagkakasandal sa bench ay ikiniling nito ang mukha para tingnan ang Asawa. “Hindi mo naman sinabing magaling kang mag-bike.” Natawa si Danica. Nakipagpustahan siya kay Dylan na pabilisan sa pagpapatakbo ng bike, at ang mananalo ay magkakaroon ng tatlong kahilingan. Ang hindi alam ng huli ay bihasa siya sa bike. Lagi yata siyang sumasali noon sa biking marathon tuwing fiesta. Partida, hindi konkretong kalsada ang pinag-uusapan kundi maputik na lupa. Hindi man siya laging nanalo noon, masaya naman siya dahil lagi siyang pinagchi-cheer ni Lily at Andrie. Sa katunayan, ang dating nobyo ang nagturo sa kaniyang mag-bike. Kay

Hindi ko man maintindihan ang ibig niyang sabihin ay nararamdaman kong malaki ang pinaghuhugutan niya na para bang malaki ang kaniyang problema. Isa lang ang naintindihan ko, life is just like a game. Hindi mo alam kung kailan ka mawawala sa mundo o kung kailan mawawala ang mga taong mahal mo sa mundo dahil hindi natin hawak ang mga buhay natin kaya walang kasiguraduhan kung kailan tayo mawawala.

Napagod ako sa biyahe, pero higit pa roon, pakiramdam ko parang nabunutan ako ng tinik. “Magpahinga ka muna, bestie,” sabi ni Lancy habang inaayos ang ilang gamit ko. “Simula na ‘to ng bago mong buhay. Walang stress, walang heartbreak, at higit sa lahat… walang lalaking mananakit sa’yo ulit!” Tumawa ako nang mahina. “Sana nga, Lancy.”

Umiling lang ako sa tanong ng anak ko, hindi, pamilyar lang ako sa salita pero hindi ako sigurado kung ano ba talaga iyon. "It's like a motorcycle pero imbes na makina ay kabayo ang ginagamit." Naalala ko na! Yun yung mayroong kabayo sa harapan na kinakabitan ng sakayan na may dalawang gulong. "Like on my favorite cartoon movie?" Sa pinapanood kase ni Rail ay may mga ganoon, nakita niya rin iyon minsan sa mga pinapanood niyang. "Wow so cool! I can't wait to see one of the kalesa." Wala talaga atang araw na hindi excited itong si Rail.

Nakatingin siya sa bisikleta ng walang malay nang matagal. Ang hitsura na iyon ay nagpamigat sa puso ni Bryan. Malakas ang ulan, at nakasandal lang siya sa bisikleta, naglalakad papasok sa madilim na gabi ng ulan, pinapayagan ang kanyang katawan na mabasa ng malakas na ulan. Tumayo si Bryan na may kalituhan, at ang masamang aura mula sa kanya ay kumalat: "Bakit hindi siya pumunta para makita ako mula nang dumating siya sa club?"

Paglingon ko sa kanan ay namataan ko ang higit limang kalalakihan na nagba-bike. Pinanuod ko ang sabay sabay nilang pagliko sa kung nasaan ako. Nainggit ako, kaya lumutang ang isip ko sa paghingi ng bike kay mommy pagka-uwi ko. Kaya hindi ko napaghandaan na mabilis na mabilis sila. Kaya't halos nariyan na sila bago ako makaalis sa daraanan nila. "Miss! Miss! Umalis ka dyan!"

"Sige. Bahala ka." Kusang lumayo si Liza sa akin. Napabuga ako ng hangin. Parang roller coaster ang buhay ko simula nang nakilala ko si Lance. Nakakapagod kahit umiiwas na ako sa gulo. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit naging parang circus ang tahimik kong mundo.

malamig niyang wika makaraan ng ilang saglit pagkatapos ay tumalikod. 'Anong sinabi niya? Hindi maikukumpara ang buhay ni Jared sa isang bisikleta?' halos pare-parehas na katanungan ng mga taong nakarinig ng sinabi ni Luther, hindi maikukubli ang pagtataka at gulat sa mukha ng mga ito. Anong klaseng bisikleta iyon para maging katumbas ng buhay ng isang tao? Likha ba iyon ng diyos?

Mukhang kasama talaga sa plano niya para ngayong araw ang turuan ako mag-bike. Nagsimula na kong magpedal. Kahit sumasakit pa rin ang pagkakababae ko ay hindi ko na 'yon ininda pa. Dahan-dahan lang din naman ang ginawa kong pagpapaandar. Pero hindi pa man ako nakakalayo ay nagulat na lang ako nang maramdaman ko ang bigla niyang pagbitiw. ''Lance! Ayoko na! Ibaba mo na ko rito, please!'' malakas kong sigaw habang nagewang 'yong sinasakyan kong bike.