Life Is Like A Bicycle の小説・ストーリー

Imbes na plus points kasi maganda siya, parang mas lalo pa yatang na discourage si Luther sa kaniya. “Parang dami mong bitbit, girl, ah. Lalayas ka na ba?” usisa nito nang makita maraming nakasupot sa kaniyang upuan. “Tama ‘yan para mabawasan ang hinanakit ko sa buhay.” Tumawa pa talaga ito at umupo na sa bandang likod ng tricycle. “Hinanakit talaga? Grabe ka sa’kin, ah. Samantalang ikaw, happy pill ko.”

“Oo, ganyan talaga dito. Simple lang ang buhay, pero buo ang araw. Wala masyadong komplikasyon.” “Parang ikaw,” pabirong sagot ni Elizabeth. “Uy, parang may laman ‘yon ah,” tugon ni Benedict, sabay sulyap sa kanya. Napangiti si Elizabeth at umiling. “Ibig kong sabihin, buti ka pa. Ako, minsan gusto ko na lang tumakas. Mawala kahit isang linggo.”

sagot n'ya sa kaibigan. Tinungo na n'ya sa garage ang kanyang kotse. Pumasok agad s'ya sa loob niyo'n. Napangiti s'ya nang maalala ang zmahabang kwento na binasa n'ya. What the heck! Kung naging kwento lang ang storya ng kanyang buhay, malamang magrereklamo ang mga mababasa n'ya na tila umiikot-ikot lang ang takbo ng storya. Well, that's life. Mundo nga umiikot sa sarili n'yang axis. Takbo pa kaya ng kwentong buhay n'ya?

Hindi ko talaga alam kung bakit pumipilipit ang aking dila sa tuwing sasagot ako sa kaniya. Nag-umpisa nang umandar ang tricycle. Hindi naman lubak-lubak ang daan dito sa may school dahil pinaayos ng mayor ang kalsadang 'to last year, pero pagpasok sa baryo namin ay lubak-lubak na kaya nga naninibago ako ngayon. Kung dati ay sanay ako, ngayon hindi na. Hindi naman kasi gaanong ramdam ang kalubakan kapag nag-kotse. Napapapikit na lamang ako sa tuwing nauuntog ako sa bubong ng tricycle.

“Promise, hindi ko bibitawan.” Mabagal lang ang pag-andar ko ng bisekleta hanggang sa inisipan kong bilisan. Muntik pa nga ako matumba, buti nalang hindi natuloy. Pero sa huli nawala ang kaba ko at napalitan ng pag eenjoy. Ganito pala kasarap mag bike. Idagdag mo na ang ganda ng Park na pinuntahan namin. “Ang saya naman pala nito!” natutuwang sabi ko.

Napangiti siya nang lumapit si Shirley sa kanya na may tinutulak na bike. "Nakita ko pa sa likod ng bahay ninyo ang luma mong bike. Gusto mo bang pumunta tayo ng bayan nang naka-bike gaya ng dati?" Nakangiting sabi ni Shirley. Lumaki ang ngiting tumayo na rin siya at pumunta sa likod ng bahay. Nakita nga niya ang bike niya na maayos pa ang mukha kahit lumang-luma na iyon. Mabuti na lang at nakapantalon siya kaya't hindi siya mahihirapang sumakay nu'n.

Nagtataka man pero ngumiti sya sa palapit na bata. " Tabi! Tabiiii!!!!!.. "sigaw ng isang cyclist na sa palagay niya ay nawalan ng brake dahil sa sobrang bilis ng pagpatakbo ng bisikleta. Nakita nyang papalapit ito sa kinaroroonan ng bata. ' Gosh! ang bata mababangga nya!', sigaw ng utak nya. Nakaramdam sya ng takot at sobrang kaba habang pinagmamasdan ang papalapit na siklista sa bata.

tanong nito, umiling naman ako "Ang boring pala ng buhay mo pati jeep ngayon mo lang nasakyan e Yung tricycle nakasakay kana ba ng ganun?" umiling naman ako i don't know what is that thing, lumaki akong ignorante sa mga ganoong bagay. " Mamaya sasakay tayo diyan"sambit niya, tumango lang ako after all hindi pala siya katulad ng iniisip ko but hindi parin ako kampante sa kaniya.

Nang tuluyan nang sumarado ang gate ay saka ko pinatakbo palayo ang aking big bike. Mahina ang ingay at smooth ang takbo kaya gustong-gusto ko ang itong gamitin. Kapansin-pansin ang aking hitsura ngunit wala akong pakialam. Hindi lang naman ako ang weird na dumadaan sa kalsada. Weird ang hitsura ko dahil mula sa suot ko hanggang aking big bike ay puro black. I like the color of black because it represents the sadness that I'm felt of losing my family. At saka black din kasi favorite color ng daddy ko. My dad said that black also represent the simplicity of life. So I also like black color.

"Walk?! Caleb, that's like... cardio betrayal." "Good for your health," sagot niya. "I didn't sign up for fitness arc today." "Too late." Tinitigan ko siya. "You know what? Sometimes I think you just enjoy my suffering." He nodded. "Correct." "Wow. At least honest ka." "Always." Tumitig ako sa motor ulit. "Hindi ba pwede yung normal lang? Like car? Aircon? Life choices na hindi terrifying?" Caleb pointed at the bike. "This is normal. For adults."