روايات وقصص ضمن Life Is Like A Bicycle

Hindi ko na lamang siya pinatulan sa halip ay itinuon ko na lamang sa labas ng bintana ang aking mga paningin. Hindi ko napigilan ang mapahugot ng malalim na buntong-hininga nang makita ang mahabang pila ng mga pasaherong nais sumakay ng trycycle. Last week ay kasama ako sa mga pumipila ara makasakay ng trycycle ngunit ngayon ay heto ako, comfortable na nakaupo sa malabot na upuan sa loob ng mabango at mamahaling kotse. Talagang napaka-unpredictable ng buhay. Nagko-commute ka ngayon tapos bukas ay nakasakay ka na sa sarili mong kotse. Totoo talaga ang kasabihan na "Ang buhay ay parang gulong. Minsan nasa ibabaw ka minsan naman ay naisa ilalim" kagaya ko. Akalain ko ba na makakasakay ako sa g

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

Life is a cycle of ups and downs. Nasa tao na na iyan kung paano niya ibabangon ang sarili para muling harapin ang mga hamon sa buhay. It’s either the person would quit, then he will never know victory, or he will pick up the broken pieces and face head on the challenges, then he will taste victory. “Ate Bree ito na po iyong nakuha ko sa kabilang bayan. May palengke sila doon at marami silang tinda pero hindi ganoon karami.”

Mabilis ang pag pedal ko kaya mabilis din ang takbo ng aking bisikleta, walang masyadong dumadaan na sasakyan sa aking dinadaanan kung kaya malaya akong mag patakbo ng mabilis. Gaya ng palagi kong ginagawa ay nag shortcut ako pauwi, at hindi dumaan sa highway imbes ay sa mga eskinita ng mga kabahayan. Habang patuloy sa pagpapatakbo ay bigla na lamang isang matandang sumulpot sa aking harapan, nanlaki ang aking mata at mabilis na ikinilos ang aking sarili. Mabilis 'kong iniliko ang manibela ng aking bisikleta sabay binitawan iyon.

One sided ponytail at merong nakatusok na paint brush sa aking buhok. Sa feeling ko lagi akong magpipinta. Sabi daw karamihan ng mga sikat na tagapinta, mahilig daw sa nature. So do I? Mahilig na mahilig din ako. Kaya nga mas gugustuhin kong mag-bike kesa hatirin ng mga mamahaling sasakyan. Di yun nakakaganda sa paligid. Better to run the bike! Yeah!