Life Is Like A Bicycle Novels & Stories

Hindi ako papayagan kung sasabihin kong pupunta kami sa baybayin at maliligo. I was a bit doubtful when I saw Ate Sandy's bike. Flat daw ang bago niyang bisikleta kaya ang pinahiram niya ay ang luma. It was a vintage city bike, step-through type. Medyo luma na talaga tingnan dahil natatanggal na ang kulay brown na pintura sa basket nito sa harap. "Matibay iyan! Ginagamit ko iyan sa eskuwelahan dati kaya sure ako na safe ka riyan," paninigurado niya nang nakita nangingiwi akong titigan ang sasakyan.

Walang iba kundi si B. "Ikaw may gawa nito, 'no?" Tinaasan niya ako ng kilay. "Hindi ako ganyan ka-weak man-trip." Ibinalik ko ang tingin sa gulong ng bike ko. Paano na 'to? Hindi ako marunong mag-commute, alam ko lang ang bahay namin kapag nagba-bike ako. Malayo rin kaya sigurong lantang gulay na ako kapag nilakad ko tapos dala ko pa ang bike.

It’s still nine in the evening ngunit pakiramdam niya ay sobrang boring na ng kanyang buhay. Agad niyang pinatakbo ang kanyang big bike at hindi na man lang nagpaalam sa kanyang kaibigan. Diretso at mabilis ang kanyang takbo. He’s not scared of the law at all. Malakas ang kanyang connections at kaya niyang gawin ang lahat ng kanyang gusto.

"You're not afraid riding on this kind of transportation?" Napalingon ako kay Mr. Bellinger na biglang nagsalita sa tabi ko. Gusto kong matawa sa kaniya, he is wearing a tux yet sa isang tricycle siya nakasakay. "Okay lang naman sa akin na sumakay sa ganitong sasakyan, Mr. Bellinger." "Then why riding a bicycle when you can ride on this. You won't get tired riding with this, and it won't trigger your phobia."

Napahagikhik na lamang ako dahil sa aking kayabangan. “Oo, sobra!” sigaw niya pabalik at saka lumingon sa akin. Sa kaniyang kamalas-malasang pagkakataon, nagpagewang-gewang ang kaniyang bisikleta na naging dahilan para matumba siya. Hindi ko maiwasang hindi matawa sa kaniyang kapalpakan. “Ganoon ba talaga ako kaganda para mawalan ka ng balanse sa pagbibisikleta, Louie?” buyo ko sa kaniya.

Masyado pa siyang bata para maintindihan ang problema ng matatanda. Hay, ang buhay ay parang Lemon Square din, magulo. Kahit sigurado ka na sa mga desisyon mo sa buhay ay hindi mo pa rin tiyak ang kung ano mang ilalatag ng tadhana sa 'yo. Minsan ililiko ka nito. Minsan ililigaw pa. May mga bagay kasing hindi mo kontrolado kahit na ipilit mo pa.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

Umugong ang makina na parang halimaw sa tahimik na gabi. "Sakay na," utos niya. Nag-atubili ako nang kalahating segundo, ang pagsakay sa bisikletang iyon kasama niya ay nangangahulugan ng pagtawid sa bawat linyang natitira sa akin, walang babalikan, walang pagkukunwari na ito ay sandali lamang ng kahinaan. Ang malayong sigaw ni Ama ay dumaan sa hangin.

Bigla akong napaiwas at nagpatay malisya sa nangyari. Maling choice na nagtabi kami sa loob ng tricycle. I feel really awkward. Iyon na ata ang pinakamahabang sampung minuto ng buhay ko. End of chapter

I know they want us to talk. When I got inside his car, I looked at the window beside me. The beautiful blue sky is so comforting, and the slow movements of the clouds somehow remind me that even though the process is slow, it wasn't enough reason to give up. We have an upside-down life, which means that there are times when we stumble, fall, and face the wrath of the demons who seek to steal our happiness. But until you are breathing, it is not yet over for you to win. Life is a matter of survival and intelligence. If you are too weak to stay until the end, then you lose, but if you can be patient, steadfast, and unbreakable until the end, the crown of life will welcome you at the finish li