Liwanag Sa Dilim Kwento นิยาย & เรื่องราว

Unti-unti sinakop ng liwanag ng buwan ang kwarto at nagreflect sa suot na Phinea na wedding ring ang liwanag galing sa buwanm Napunta si Phinea sa isang napakadilim na lugar. Tanging liwanag lang sa lugar na iyon ay ang tinatapakan niya. Bigla lumawak ang liwanag at gumawa ng linya. Out of instinct sinundan niya ang linya ng liwanag at dahil sa dilim tila tumutulay siya doon. "Nasaan ako?" tanong ni Phinea. Tumigil si Phinea sa paglalakad and napatingin si Phinea sa part kung saan hindi nasasakop ng liwanag.

baka tinago na ng mga kalaban ko? Hays, bakit dumidilim? Akala ko nga puno lang pero bakit ang dilim ng kalangitan, napahinto ako at napatingin sa langit, ang ibang bahagi ay maaraw ang ibang bahagi ay natatakpan ng makakapal na ulap. “Mukhang uulan.” Sambit ko. Kinabahan ako kase ang dilim ng ulap na tumatakip sa liwanag, parang pabagsak na ulan, nakakatakot paano kung abutan ako dito?

Si Marco, nakaupo sa dilim, bulong-bulong: “Kung hindi ko siya makukuha sa liwanag… kukunin ko siya sa dilim.” At sa dilim ng gabi, isang pulang apoy ang kumurap sa kanyang mga mata.