Liwanag Sa Dilim Kwento Novels & Stories

“Can you sing a song for me?” I asked in a low voice. Madilim ang silid dahil alas diyes na ng gabi at nakapatay ang ilaw. Tanging ang neon lights na bumalik sa kulay lila ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa silid. Nakabukas ang kurtina sa malaking bintana ng kwarto. It was a glass window and that makes us saw the starry sky.

Laking gulat ko ng nawala rin si Clavem na kanina ay nandito lang sa tapat ko't nadinig ko pa ang kaniyang pagsikmat. Matapos ng ilang segundo ay umalis na nga ng tuluyan ang anino ng dilim sa pagkakatakip nito sa araw at muli ng nagliwanag ang buong paligid ngunit hindi pa rin nagkakamalay ang buong pack.

Ang dilim ay tila kumakapal, at ang mga anino ay mas nagiging malinaw. Nang makarating sila sa bahay, natanaw nila mula sa malayo ang bahay na puno ng ilaw. Ngunit may pakiramdam silang hindi tama. Agad nilang pinatigil ang sasakyan sa harap ng kanilang bahay. Hindi nila inaasahan ang anino ng isang lalaki na lumabas mula sa dilim at mabilis na tumakbo papunta sa kanilang direksyon. "Giovanni!" sigaw ng lalaki. "Hindi pa huli ang lahat. Dapat mong makita ito."

" determinado kong sabi. Kinabukasan pagsapit ng dilim, nakakakilabot ang silid na may malabong ilaw mula sa liwanag ng lampshade na nasa gilid ng kama. Balisa akong napapayaot parito dahil sa inip, ang aking pagkadismaya ay kitang-kita sa bawat marahan kong hakbang.

Parang may boses na nagsasabing magtago kami sa dilim para walang makakita sa amin. Baka magtaka lang ang mga taong makakita na nag-uusap kami. Baka magduda. Umatras siya kaya tuluyang nilamon ng dilim ang kaniyang pigura. Sinundan ko pa rin siya sa madilim na pasilyong iyon. “Nasa baba pa rin ba sila Tita Lian?” Mahina kong tanong. Tumalikod siya sa akin at mabagal na naglakad. Sa dulo ng pasilyo ay natatanaw ang terrace na may kaunting liwanag.

"Ang kutsilyo ay ginagamit sa dilim. Vane, patayin ang ilaw." ​Sa isang iglap, binalot ng kabuuang kadiliman ang hall. Walang makita si Liana. Ang kaniyang paningin ay naging walang silbi. Ngunit sa gitna ng dilim, ang kaniyang iba pang pandama ay tila naging mas matalas.

Mag-jowa? Bago pa siya makasagot ay walang babalang binuhat siya ni Noah kaya napasinghap siya sa gulat. Bumaha din ang dilim ng biglang mamatay ang lahat ng ilaw. Wala siyang makita dahil hindi siya sanay sa dilim kaya yumakap siya sa leeg nito, pero ito ay parang sanay na sanay dahil nagawa nitong ilabas siya ng kanilang bahay ng walang nakakapansin. Hanggang sa makalabas sila ay tulala siya at pigil ang hininga sa sobrang nerbiyos na baka mahuli sila.

Sa loob ng ilang segundo, ang mundo ni Ria ay dahan-dahang naglaho sa kadiliman. Nang muling magkamalay si Ria, naramdaman niya ang matigas na semento sa kaniyang likuran. Nakatali ang kaniyang mga kamay at paa. Ang paligid ay madilim, maliban sa isang nag-iisang bumbilya na nakasabit sa kisame, nagbibigay ng madungis na dilaw na liwanag. “Gising na ang bida,” isang boses ang narinig niya mula sa dilim.

At sa bawat sinag ng buwan na dumampi sa maliit niyang mukha, tila sinasabi ng langit— Ang dilim ay hindi mananatili magpakailanman. Dahil may mga ilaw na ipinapanganak sa gitna nito.

Nang wala na siya sa paningin namin ay saka lang ako nakahinga ng maluwag. "Blessica, huh… dating manliligaw… Tama ba ang narinig ko na napagkamalan niya akong tito mo?" may diing tanong ni Ymilio habang ang tingin ay nakatanaw sa direksyon kanina ni Luis.