Liwanag Sa Dilim Kwento นิยาย & เรื่องราว

Ang kaninang lasing kong diwa ay tila nawala. "I'm sorry. I.. I don't know it was you," He tried to reach for me but I step back. "So this is who you are when you are drunk, huh?" I looked at his pleading eyes. Asking for my forgiveness. "No...No. I mean hindi ko alam na totoo pala. Akala ko panaginip lang," bigla akong natawa sa sinabi nya. Panaginip? wow! Tumalikod ako sa kanya para sana mag lakad papunta sa kusina upang kumuha ng tubig, but the sudden dizziness hit me that make me almost lost my balance. A strong arm enveloped my waist to support me

Wala akong makita kahit ano sa loob dahil sa sobrang dilim. “Babe, it’s too dark. Nakikita mo ba ang nilalakaran natin?” nag-aalala kong tanong, hindi makatingin sa kadiliman ng bahay. “Don’t worry, Babe. Kabisado ko ang bawat sulok ng bahay. At hindi kita hahayaan na masaktan,” tugon niya. “Okay,” ‘yan lang ang nasabi ko dahil natatakot ako. Matatakutin talaga ako sa dilim.

Sa bawat hakbang namin, naririnig ko ang mga alon sa labas — malamig, mabangis, at parang musika ng kamatayan. Sa dulo ng dilim, nakita namin ang liwanag — ang labasan ng tunnel, kumikislap sa gitna ng ambon ng umaga. Hindi ito liwanag ng kapayapaan. Ito ang liwanag ng giyera. 🔥 “Ang dilim ay hindi katapusan. Minsan, ito lang ang daan patungo sa wakas.”

Parang nawalan ng timbang ang aking katawan at ako ay nahuhulog sa isang malalim, malamig, at madilim na hukay na walang katapusan. Ang huling natatandaan ko, bago tuluyang magdilim ang buong mundo, ay ang mahigpit at marahas na pagyuyog ni Lolo sa aking balikat habang tinatawag ang aking pangalan sa malalayong tinig. Ngunit wala na akong lakas para sumagot. Tuluyan nang nawalan ng malay ang aking katawan, lunod sa labis na takot, sakit, at sa katotohanang wala na ang taong mahal ko. Ang dilim ay naging pansamantalang kaligtasan ko mula sa katotohanan. "Lionel! Lionel!"

Sobrang dilim sa labas, dilim na parang wala ka nang maaninag, dilim na parang dinoble ang kadiliman ng gabi. Iginala niya ang paningin kahit pa wala siyang maaninag ni ano man. Puro huni ng mga kuliglig na parang nag-uunahan sa pagsagot ang siyang tanging pumupuno sa kanyang pandinig. Aksidenteng dumako ang paningin niya sa pinakahulihang kubo, kung saan naroroon ang mga babaeng dumating kahapon.

Sa dulo, may lumang pintuan na bahagyang nakabukas. Ngunit bago pa nila mabuksan, may isa pang kalaban na biglang lumitaw mula sa dilim. Nakasalubong nila ito, hawak ang baril at nakangising aso. “Well, look what we found. The little lovebirds.” Napasinghap si Celine, napaatras, pero agad na pumagitna si Liam. “Let her go. Ako ang kailangan niyo, hindi siya.”

KABANATA 1 Napakagaan ng loob ko sa kanya. Sa tuwing nakikita ko siya nararamdaman ko na kay lakas ng kabog ng dibdib ko at nangangatog ang mga tuhod ko. Nanlalamig ang mga kamay ko. Oh my ghost... tapos kinikilig talaga ako diko maintindihan kung ano na nga ba nararamdaman ko". Kwento ko kay Gilda Calbes . Magkapitbahay lang kami at naging matalik ko na rin siyang kaibigan . " Naku bes Brenda pag ibig na yan mukhang na love at first sight ka na ata...hahahaha" sabay tawa nito. Nagtawanan kami ng biglang dumating si Inay" Brenda ! asan ka namang bata ka? Kanina pa naghihintay ang tatay mo kakain na tayo ng hapunan." Galit na sabi ni Inay. " Sorry po Inay napasarap kasi kwentuhan namin ni be

"Gusto ko pong humingi ng tulong sa inyo para sa aking asawa at mga anak." "Ako'y nagmamadali. Kung gusto ninyo kwento ninyo ang lahat ng mga pangyayari habang tayo'y naglalakad." -liwanag ay nakakasilaw ang dilim o kay lagim.

Huminto sila sa harapan ng madilim na hagdanan na magdadala sa kanila patungo sa underground cell ng gusali. "Ganoon ba?" Tipid na ngumiti si Solei habang ang kan'yang maamong mukha ay natatakpan ng dilim. Ang tanging tanglaw sa madilim na lugar na iyon ay ang maliit na lampara na nasa dulo ng hagdanan.

PROLOGUE Dumadanak ang dugo, nagliliwanag ang kalangitan dahil sa pamilyar na mga kapangyarihan. Nakabibingi ang bawat palahaw ng mga taong nadamay sa kaguluhan. "Loriana!" Dinig kong sigaw ng isang hindi pamilyar na tinig. Nasaan ako? Paano ako napunta sa gitna ng hindi pang-karaniwang gyerang ito?