Buod Ng Liwanag Sa Dilim Novels & Stories

Agad na umawang ang mga labi niya noong biglang may mga lumilipad na maliliit na ilaw ang nagkalat sa paligid na para bang sinadyang pakawalan ang mga iyon. "Oh!" bulalas niya at napangiti noong maisip na mga alitaptap ang mga iyon. Parang mga maliliit na neon lights na nakalutang. Binigyan noong liwanag ang dilim kahit bahagya lang.

Wika pa nito. "Mommy gustuhin ko man,pero hindi ko alam kong paano makakabalik. Hindi ko alam ang daan,masyadong madilim." "Makinig ka sa boses na tumatawag sayo,pakinggan mo ang panaghoy ng dalawang taong nagmamahal sayo,ang boses nila ang magsisilbing liwanag sa dilim mo,makinig kang maigi sa halinghing nila."

Bukod pa roon ay nagsisimula ng mag-agawan ang liwanag, at dilim sa langit kahit alas singko pa lang ng hapon. “Mas mahaba yata ang gabi ngayon,” saad ko, upang basagin ang katahimikang namayani sa aming paligid. “How do you say so?” Natawa naman ako nang mahina. “Nag-aagawan na ang liwanag, at dilim, Helios, kahit alas singko pa lang.”

Itim ang color coding namin at ang sa kabila naman ay puti. Dilim at Liwanag. Iniisip n'yo bang matatalo kami dahil sa amin ang dilim at sa kanila ang liwanag? Nah-ah-ah. Hindi lahat ng liwanag nag-wawagi, pantay lamang ang lakas at kakayahan. Nasa sa iyo na 'yon kung mananalo o matatalo. Depende sa inilaan na oras upang mag-sanay o sa likas na kakayahang mayroon ka. Without darkness, the star will never able to show itself. Vise versa.

Magaling silang magtago sa dilim. Naramdaman niya ang hapdi sa braso. Shit! Natamaan siya. Bago pa siya makaatake, muli itong nawala sa dilim. Hinanap niya sa paligid ang mga kalaban. Magaling na itong magtago sa dilim, magaling pang magtago ng presensya. Nagulat sila ng biglang may pumutok na liwanag sa itaas.

At halos mahigit ko ang hininga ko nang unti-unting bumaba ang araw at nilamon ng dilim ang liwanag. There was something magical about it. Dahil sa oras na dumilim ang paligid, muling nagliwanag ang tanawin dahil sa kumikisap na mga ilaw na nanggagaling sa mga gusali sa ibaba. Para iyong mga bituin na kumukuti-kutitap.

Piping sigaw nang kanyang isip. Hanggang sa bigla na lang s'yang nakakita ng liwanag... Para s'yang nakakita ng maliwanag na bahaghari sa gitna ng dilim at tila naging hudyat ito ng pag-asa. Muli s'yang tumakbo upang sundan at taluntunin kung saan nagmumula ang liwanag... Ang liwanag ay nagmumula pala sa sinag ng buwan.

Sinira ng locksmith ang lock cylinder at saka sinipa ang pinto. Sa una, hindi ito bumukas sa isang sipa, kaya nagsanib-puwersa ang dalawa. Sa wakas, nabuksan din nila ito sa lakas ng magkasunod na sipa. Sinindihan ko ang flashlight at tumutok sa loob ng silid. "Wag kayong pumasok! Wag kayong pumasok!" May babaeng nakatago sa loob. Nakasumbrero siya at naka-mask, suot ang silver long-sleeved pajamas ko. May hawak siyang kutsilyong pang-prutas, nakatapat sa amin.

Sa bawat hakbang namin, naririnig ko ang mga alon sa labas — malamig, mabangis, at parang musika ng kamatayan. Sa dulo ng dilim, nakita namin ang liwanag — ang labasan ng tunnel, kumikislap sa gitna ng ambon ng umaga. Hindi ito liwanag ng kapayapaan. Ito ang liwanag ng giyera. 🔥 “Ang dilim ay hindi katapusan. Minsan, ito lang ang daan patungo sa wakas.”

“Magiging sagabal lang ako sa yo.” Hindi na nagpilit si Guen. Agad niyang pinuntahan ang pinto. Sumilip siya, luminga-linga. Tahimik na tahimik ang buong kapaligiran. Kahit madilim ay naaninag niya ang kaligtasan. “Sige na,” nag-aapurang taboy ni Aliw-Iw. “Sundan mo lang ang liwanag ng buwan at siguradong hindi ka maliligaw.”