Liwanag Sa Dilim Kwento Novels & Stories

BAGAMAT madilim ay lakas loob pinasok nina Ynaria at Clement ang basement, inilibot nila ang paningin sa paligid. Tanging flash light mula sa cellphone ang nagsisilbing kanilang ilaw para makakita sa dilim. Sa pagkakataong iyon biglang sumarado ng malakas ang pintuan sa basement dahilan upang magpanic si Clement. Habang si Ynaria naman ay kalmado lang, tila sanay na ito sa kababalaghan sa basement. Sinenyasan ni Ynaria na huminahon si Clement, dahilan upang pakalmahin nito ang sarili.

sagot ni Marvin habang pumipitik ang dila at nagmumuni-muni, "pero kung hindi, ano bang nangyayari rito?" Pagkasabi niya noon, napansin niya ang biglang pagliwanag kahit nakayuko ang tingin niya, at biglang nagningning ang mga ilaw sa mga minahan na parang umaga. Pagtingala ng ng lahat, nakita nila ang napakalalaking haligi ng apoy na sumabog mula sa mga minahan! "Punyeta!" sigaw ni Marvin bago pa niya namalayan. "Umatras kayo! Atras!!!"

Bahagya akong napatingin kay Meiji na nakaunan sa kanyang magkabilang palad habang nakasandal ito sa puno. "May punto ka naman, tignan mo..."aniya sabay turo sa kalawakan, naglalaban ang liwanag at dilim sa dako roon. Parang pinaghalong itim at kahel na ang sarap pagmasdan. "Kung may dilim ay may liwanag na tatapos dito. Kung lalamunin man ng dilim ang buong mundo ay alam kong magliliwanag kayo nila Julian at Larry upang wakasan ang walang hanggang kadiliman."pagtatapos ni Meiji. "Pangako, lalaban kami sa abot ng aming makakaya."tugon ko naman.

NALIMPUNGATAN si Dhalia ng maramdaman niya ang mahinang yabag mula sa labas ng silid. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata. Napagtanto niyang gabi na, dahil patay ang ilaw sa silid na kinaroroonan at mula sa labas ay kalat na ang dilim. Unti-unti siyang nagmulat ng mata, kinusot-kusot pa niya ang mata para madali siyang makaaninag sa madilim na kuwarto. Nang masanay ay nagmadali na siyang nangapa sa pader.

Huminga siya ng malalim at napailing-iling. Pagpatak naman ng dilim, sumabay muna siya sa mga kasamahan na maghapunan. Nakibalita siya sa kung anong nangyari kay Owen. Ang sabi naman ng iba na maayos na raw ang lagay ito, kailangan nga lang nito magpahinga muna sa hospital. Nakahinga siya ng maluwag sa narinig. Oh thank, God.

“Parehong pareho ang dambuhalang ibon na ito sa ibong may tatlong pa ana nilalarawan sa kuwento. Kaya sigurado ako na tama ang aking iniisip.” Dito na niya narealize ang isang bagay nang muli niyang makita ang siyam na mga liwanag sa paligid ng pana. Magigising ang ibong may tatlong paa na nagtatago sa ilalim ng lava sa sandaling mabuo ang siyam na guhit ng liwanag sa paligid ng pana.

Kasabay nito ay ang biglang pagdilim ng silid. Hinanap ko ang pinanggalingan noon – sa gawing kanan. Pero hindi ko makita ito dahil sumabog ang ilaw ng kuwarto. Natamaan kasi ito ng apoy na ginawang pangpigil sa atake ko kanina. "Coward,"

[RANN] Dilim… inikot ko ang paningin ko upang obserbahan ang paligid ko. Madilim ito at tanging ang mga ilaw lang ng kandila na nasa bawat pader ang nagsisilbing liwanag na nakikita ko sa paligid. Nasaan ako? Hindi ito ang kwarto namin ni Damon.

Italic lol The more I walk, mas lalo na dumidilim ang paligid. Paunti-uniting nawawala ang hininga ko at para akong sinasakal sa dilim. Wala akong ideya kung may kasama ba ako o may tao ba sa harapan ko o sa likod ko. All I feel is a rough hand. Choking me he is trying to harm my eyes, pilit nyang dinudukot ang mga mata ko. Sa tuwing umiling ako ay nawawala ang kamay sa mata ko, pero mamaya ay nabalik din ito agad.

Habang ang hayop ay nakasunod lamang sa akin. Madilim na at wala kaming dalang flashlight, nanlalabo pa ang paningin ko dahil sa walang humpay na pagpatak ng mga luha. Halos hindi ko na nga maaninag ang daan papunta sa kubo. "Wala ka na bang ibibilis?" bulyaw nito mula sa likuran ko na nagpa-igtad sa akin. "M-madilim po kasi," halos pabulong kong sabi kasabay ang pagpahid ng mga luha.