Buod Ng Kwentong Liwanag Sa Dilim นิยาย & เรื่องราว

Pumanhik siya. Ang dilim-dilim sa second floor. Kung ano ang iniliwanang sa baba, siya namang ikina-itim ng buong paligid dito. Parang may nagsaboy ng tintang itim sa hangin at ni isang bagay, wala na siyang halos makita. "Father Tonyo? Father Eman? Nasaan po kayo?"

"Dhalia... Dhalia... buksan mo ang pinto." Pakiramdam ni Dhalia umiikot ang buong paligid niya, unti-unting nagdilim ang lahat at tanging ang pintong nakasarado na may kaunting liwanag sa labas ang makikita niya. Halos maligo na siya sa pawis, habang mulat ang mga mata. Gusto na niyang sumigaw dahil tila palakas ng palakas ang tinig na lalong nagpapabingi sa kaniya.

Biglang nagdilim ang buong paligid bago tuluyang nilamon ng nakakasilaw na puting liwanag ang silid. “P-please… bumalik ka na…” pakiusap niya, pabulong na halos matunaw sa hangin. Isang nakakabinging dagundong ng kulog ang umalingawngaw, para bang dumagundong sa loob mismo ng kanyang dibdib. Sinundan ito ng kidlat na tila dumapo sa mismong tapat ng kanyang bintana, dahilan para yumugyog ang salamin.

That would be spectacular. "That's better. And umm, nakakakita ka ba sa dilim?" Tanong ko sa kanya habang naglalakad kami patungo sa gitna ng madilim na daan na may malalaking puno na naka-shade sa liwanag ng buwan. Tumango naman siya bilang tugon. Oo, tama, sinabi niya nga pala sa akin na nakakakita siya sa dilim noong bihag pa kami ng mga werewolves.

STELLA LUNA Biglang lumamon ang buong silid sa dilim. Walang ilaw. Walang kahit anong liwanag mula sa labas dahil sa sobrang kapal ng ulap at ulan. Tanging ang mahina at unti-unting humihinang apoy sa fireplace ang nagbibigay ng kaunting anino sa paligid—sumasayaw, nanginginig, parang buhay na unti-unting inuubos ng hangin.

Ngunit bago pa siya makapag-isip ng malalim— May narinig siyang yapak ng takong. Mula sa dilim, isang babae ang lumitaw, dahan-dahang humakbang papasok sa liwanag. Nakataas ang baba, may malisyosong ngiti sa labi, at mapanuyang tingin na parang matagal nang may inipon na galit. Tumingala si Fae at kaagad na natigilan.

[Ang Pagkapunit ng Belo] Ang dilim ay hindi lamang kawalan ng liwanag; ito ay isang bigat na dumadagan sa dibdib ni Paola. Nang dahan-dahan niyang imulat ang kanyang mga mata, ang unang naramdaman niya ay ang malamig na bakal sa kanyang mga pulso. Naka-posas siya sa gilid ng kama.

"Niloloko mo ba ako? O sige, baka naman panaginip lang ito. Alam mo bang minsan nako-control ko yung mga panaginip ko? Kaya ko sigurong hanapin yung daan palabas kahit wala ang tulong mo." Ibinaba ng lalaki ang kamay at inilagay muli sa bulsa. Hindi na nito matiis ang pagiging "ignorante" ng kausap kaya ginawa na nito ang dapat gawin. "Ok, makinig kang mabuti. Sa lugar na ito, wala kang ibang makikita kundi walang hanggang kadiliman, pero masasanay ka rin pagdating ng panahon. Maliban na nga lang pala sa palapag na ito, kasi may ilaw rito. Mayroon ding mga pagala-gala rito. Ito nga yung pinakapaborito kong lugar e! Ang ganda kasi. Pero pagbaba natin, wala ka nang ibang makikita. Huwag kang m

[RANN] Dilim… inikot ko ang paningin ko upang obserbahan ang paligid ko. Madilim ito at tanging ang mga ilaw lang ng kandila na nasa bawat pader ang nagsisilbing liwanag na nakikita ko sa paligid. Nasaan ako? Hindi ito ang kwarto namin ni Damon.

Maghahasik ng lagim ang pusong nagtatangis. Mula sa liwanag isisilang ang buhay na mahika. Ang anak ng dilim, at ang liwanag ay magtatagpo. Ang dalawa ay magiging isa. Ang landas nagtagpo ay maglalayo. Muling magtatagpo.