Liwanag Sa Dilim Kwento Novels & Stories

Sinulyapan naman siya ni Vahlia at sumunod na tumingala. “Isang batang baboy ramo ang laging tumitingala sa kalangitan sa tuwing sumasapit ang dilim. Laging humihiling na sana ay naging bituin na lamang siya. Malayang kumikinang at walang mabigat na problemang dinadala. Sumapit ang isang madilim na gabi kung saan nakakita siya ng bumubulusok na bulalakaw mula sa kalangitan.” Tumikhim ang lalaki bago ipinagpatuloy ang kuwento.

That would be spectacular. "That's better. And umm, nakakakita ka ba sa dilim?" Tanong ko sa kanya habang naglalakad kami patungo sa gitna ng madilim na daan na may malalaking puno na naka-shade sa liwanag ng buwan. Tumango naman siya bilang tugon. Oo, tama, sinabi niya nga pala sa akin na nakakakita siya sa dilim noong bihag pa kami ng mga werewolves.

"Niloloko mo ba ako? O sige, baka naman panaginip lang ito. Alam mo bang minsan nako-control ko yung mga panaginip ko? Kaya ko sigurong hanapin yung daan palabas kahit wala ang tulong mo." Ibinaba ng lalaki ang kamay at inilagay muli sa bulsa. Hindi na nito matiis ang pagiging "ignorante" ng kausap kaya ginawa na nito ang dapat gawin. "Ok, makinig kang mabuti. Sa lugar na ito, wala kang ibang makikita kundi walang hanggang kadiliman, pero masasanay ka rin pagdating ng panahon. Maliban na nga lang pala sa palapag na ito, kasi may ilaw rito. Mayroon ding mga pagala-gala rito. Ito nga yung pinakapaborito kong lugar e! Ang ganda kasi. Pero pagbaba natin, wala ka nang ibang makikita. Huwag kang m

Magaling silang magtago sa dilim. Naramdaman niya ang hapdi sa braso. Shit! Natamaan siya. Bago pa siya makaatake, muli itong nawala sa dilim. Hinanap niya sa paligid ang mga kalaban. Magaling na itong magtago sa dilim, magaling pang magtago ng presensya. Nagulat sila ng biglang may pumutok na liwanag sa itaas.

Wala naman sigurong kakaibang mangyayari kung susubukan kong patayin ang ilaw. Hindi na ako nag-alinlangan pa na pindutin ang light switch. Sa isang kisap-mata ay nabalot ng dilim ang buong kwarto na ikinasingap naman ng iba kong kamiyembro. Hanggang sa makapag-adjust ang aking paningin sa dilim ay unti-unti kong natanaw ang suminding liwanag sa kanang bahagi ng dingding. Mabilis 'yong nilapitan nila Elaine na kaagad ko ring pinuntahan.

“Noong bata pa ako, siguro mas bata pa sa isang 5 years old dahil hindi malinaw sa akin ang lahat. Mayroong isang gabi na hindi ko masyadong maalala, pero ang tanging naaalala ko lang ay ang masikip at nakakasulasok na pakiramdam. May isang tao na nakatakip ang mukha ang biglang nagpakita sa dilim, tapos ay naramdaman kong may itinakip siya sa ilong ko kaya nahirapan akong huminga. Kahit magpumiglas ako ay wala akong magawa dahil puro kadiliman lang ang nakikita ko. Mula noon, hindi ko na maalala ang sumunod na nangyari.” Matapos kong maikwento ay tumango siya sa akin. “So from then, you can't be in dark places anymore? Did you get kidnapped?” Nagkibit balikat na lang ako. ”Hindi rin ako sig

Tumingin sa kawalan at ipinagpatuloy ang pagk-kuwento. " Madilim ang paligid dahil walang masyadong streetlight sa kalsadang iyon" tumikhim ang matanda. " Nakita kong gumagapang si iyah non, duguan. Naliligo sa sariling dugo". Biglang kinabahan at nahabag si Lucas sa mga narinig. Hindi niya aakalain na sa ganoong paraan mararanasan ni iyah ang trahedya.

Sa paghinog ng panahon, ang liwanag at dilim ay magiging balanse" basa ko sa nakasulat sa isang scroll na base sa pagkakaintindi ko ay ito ang sinasabi na propesiya. Ginawan lang pala ako ng narration ni abuela kanina, pagkatapos ay ibinigay sa akin itong scroll. Pagkaganid ang pagmumulan ng dilim na maghahari sa loob ng mahabang panahon, hmm, indeed greed is a bad thing kaya nga siguro ito nasali sa seven deadly sins. Dalawang buhay ang makakatagpo sa dilim. I guess it was abuela and her bestfriend Luciana. At ang tinutukoy na dilim rito mismo ay si Zaffiro, ang black wizard. Ang landas na magkabigkis ay maghihiwalay. I guess this was still about abuela and Luciana. Hindi sila pareho ng kap

"Ikaw ay isang kaluluwang naligaw sa dilim." Isang nakakasilaw na pagsabog ng asul at ginintuang liwanag ang bumalot sa kanila. Ang kadiliman ni Malakarion ay nilalamon ng liwanag. Sa kanyang huling sandali, sa mga mata ng demonyo, isang kislap ng pagkaunawa, marahil kahit pagsisisi, ang lumitaw bago siya tuluyang naging alikabok.

“Ngunit hindi lamang dilim ng gabi ang matututuhan mong makita. Sa panahon ng digmaan, makikita mo rin ang dilim sa puso ng isang nilalang, ang pagtataksil, ang kasinungalingan, at ang pagnanasa sa kapangyarihan. Ang tanong… kakayanin mo ba ang katotohanang iyon?” Hindi agad sumagot si Prinsipe Zaitan. Ngunit sa wakas, bumulong siya, “Kung kailangan kong makita ang dilim upang maprotektahan ang liwanag, tatanggapin ko ang lahat ng sakit na kasama nito.” Napangiti si Pinunong Harez, bagama’t may lungkot sa kaniyang mata. “Marami ang bumubukas ng mata, ngunit kakaunti ang kayang dumilat habang nasa gitna ng bangungot.”