Liwanag Sa Dilim Kwento Novels & Stories

Madilim kasi doon tanging liwanag lang ng buwan ang nagsisilbing ilaw. Pumunta ako sa kusina at doon isa-isang nilabas ang mga ito. Sa una, hindi ko maintindihan ang mga ito. Ngunit ng basahin ko ang nasa isang sobre. Agad akong napahawak sa aking bibig. Nilingon ko ang kwartong pinanggalingan ko. Hindi makapaniwala sa nalaman. Tulala ako doon. Naghahanap ng tamang sagot sa mga tanong ko. Isa-isang nagsituluan ang mga luha ko sa mata ko.

Karamihan sa mga lugar sa sinaunang larangan ng digmaan ay nababalot ng kadiliman. Ang mga imaheng lumitaw sa pagkakataong ito ay nasa isang madilim na lugar na malayo sa lungsod. Ang puting liwanag ay sumikat sa kalangitan, na nagliliwanag sa madilim na lugar. Ang puting liwanag ay naglalaman ng isang mahiwagang kapangyarihan. Ang kapangyarihan ay nag-alis ng itim na ambon sa dilim. Pagkatapos, isang nawasak na espirituwal na bundok ang lumitaw.

Pakiramdam niya ay sumisikip ang kanyang dibdib at parang sinasakal ang kanyang leeg. Hindi pinansin ng dalaga ang kandilang unti-unting nauubos. Alam niyang malapit nang humantong sa dulo ang ilaw nito dahil sa liwanag sa kanyang paligid na unti-unting naghihina. Nakapikit lamang ang kanyang mata habang kagat niya ang ibabang parte ng kanyang labi. Patuloy ang agos ng luha mula sa kanyang mata hanggang sa tuluyan nang nangibabaw ang dilim sa buong paligid. Humagulgol siya sa pagiyak habang mahigpit na niyayakap ang katawang bato na nasa harap nito. Bawat patak ng luha niya ay kumikinang at dumeretso ito sa balikat ng bato.

Naiinis akong naghanap ng masisilungan nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong mahanap na kahit na anong lugar upang sa ganoon ay masilungan ko. Ito ang tinatawag na Sitio Dilim dahil wala talagang kahit na anong ilaw dito. Hindi pa rin ito nararating ng elektrisidad kaya naman wala ring mga kabahayan dito.

Madilim ang paligid at hindi ko alam kung nasaan ang switch ng ilaw. Nangangapa ako sa dilim habang naglalakad. "Ang dilim naman nasaan kaya yong switch ng ilaw," kausap ko sa sarili ko habang patuloy lang ang lakad. Nagulat ako ng mabangga ako sa matigas na bagay. "Arayy!" Kinapa-kapa ko 'yong bagay na nabangga ko. "Ano kaya 'to bakit matigas? Nakakatakot naman dito bakit kasi ang dilim," wala sa sariling sabi ko.

Ang isa ay nakabuo ng pasya at galit na umalis at naglaho sa dilim. Ang isa ay tumalikod at lumuluhang lumayo sa dilim na kinukublihan. Sinisisi ang malupit na kapalaran, hindi makapaniwala sa lahat ng mga narinig. Si Ella ang isang aninong nagtatago sa dilim. Nagmamadaling bumalik sa kubo nila si Ella bago pa mahalata ng mga lobo na may nakikinig sa mga ito kaya hindi narinig ni Ella ang huling usapan.

Kaharian ng dilim. Ang gabi ay tila nagsisilbing kumot na nagtatago ng mga lihim at kasinungalingan. Sa loob ng mansion na minsan ay puno ng sigla at mga tawanan, ngayon ay pawang katahimikan. Nasa isang sulok ako, tahimik na nagmamasid mula sa bintana, ang malamlam na liwanag ng buwan ang nagsisilbing tanging ilaw. Tinutukso ako ng hangin, dahan-dahang pumapasok sa silid at nagdadala ng malamig na simoy mula sa bukirin sa labas.

Hindi pa tapos ang kwento, pero sa loob ng van na iyon, may bahid ng pag-asa. Sa malayo, habang nabubura ng ulan ang mga bakas sa pier, isang bagong umaga ang sumisilip — hindi pa malinaw kung anong anyo, pero handa na silang harapin ito nang magkasama. Sa dilim, may nag-aalab pa ring apoy, at sa apoy na iyon, may dalawang nilalang na patuloy na nagmamahalan kahit sa pinakadilim na bahagi ng mundo.

At sa bawat yapak nila, dahan-dahang bumabalik ang alaala ng gabi. hindi para guluhin siya, kundi para ipaalala na Mayroong mga dilim na nag-iiwan ng marka. Pero may liwanag ding dumadating, kahit hindi mo inaasahan.

Sinuntok niya ang kaaway sa lalamunan at ginamit ang bigat nito para ihulog sa matutulis na bato sa sapa. "Dito!" hila ni Rafael kay Lia. Narating nila ang Talon ng Pari. Ang tubig ay bumabagsak nang malakas, lumilikha ng isang puting tabing ng hamog. Sa likod ng talon ay isang makitid na pasukan patungo sa isang kuweba. Pagpasok nila, ang dilim ay halos siksik na parang pader. "Wala tayong flashlight," bulong ni Lia.