Lone Wolf Novels & Stories

Subalit, ibang usapan kung makikita niya ang Wolfire. Ang Wolfire ay isang totem ng mga barbaro. Hindi lamang isang malakas na inenkantadong hayop ang Wolfire, ngunit palaging naka-bantay ito. Iilang tao lamang ang nakakita nito ng kanilang sariling mata sa loob ng libu-libong taon.

Hawak niya ang isang pares ng pinong talim, na kumikinang sa dilim, at ang kanyang mga galaw ay tila isang nakamamatay na sayaw. Siya ay si Raven, ang pinuno ng isang lihim na samahan na nakatago sa ilalim ng Summerton – ang "Whispers of the Night." Matagal na siyang nagmamasid kay Winston, nagtatago sa dilim, naghihintay ng tamang pagkakataon. Kilala niya ang Bato ng Mundo, ang kapangyarihan nito, at ang mga panganib na dala nito.

Malumanay na tanong ni Maica kasabay nitong lumabas ang kakaibang ugat mula sa lupa, hinila nito si Frost palayo sa lalaki. Imbeyernang-imbeyerna ang lalaki't lumabas pa ang mga ugat sa leeg niya. "Hindi mo ba alam na kabilang ako sa pangalawang pinakamalakas na DarkGuild dito sa buong Mahonotopia? I'm a member of the Wyrun Wolves, kaya kitang puksain na parang langaw." "Let's see about that!"

Tinanong sila ng kanilang propesor, "May nakakaalam ba kung ano ang ibig sabihin ng lycanthropy?" Sumagot ang isa niyang kaklase, “Isang psycho who sees himself as a beast.” At nagtawanan ang iba nilang kaklase. “Ang lycanthropy ay isang mental disorder kung saan ang pasyente ay naniniwala na siya ay isang werewolf o iba pang mga hayop.”

Sa sandaling iyon, isang lalaking may puting buhok na nakasuot ng suit ang nagpakita mula sa madla ng mga mercenary. Mabilis siyang lumapit kay Yonathan at dumura laway sa harap ng kanyang mga binti at saka malamig na sinabi, “Nagbibiro ka ba? Nandito kaming isang libong Lone Wolves para lang harapin ang ilang lalaki?” “Kami, ang Lone Wolves, ay isang mercenary organization, hindi kung ano mang bodyguard. Naiintindihan mo ba?!"

sabi niya sa akin habang kumukulo ang dugo ng isang lone wolf ( sigma male ). "Wait? Alive or lived?" tanong ni Aidan. Habang sinusulyapan niya ako, naka cross ang kanyang mga kamay at naningkit ang kanyang tingin. Nagulat ang lahat nang humagalpak siya ng tawa. "What is that!? A witchcraft spell or voodoo to be reborn? Is he/she a mage? Or a..." Nakakalokong sabi niya sabay pagpilantik ng daliri. "A Vampire? But is it possible to role and be a ruler of the animalistic wolves of a Vampire king?" Lumalabas ang ngipin niya habang tumatawa.

Hindi pala talaga ang pamilya ko ang kriminal dito. Ang pamilya ko ang distraction. “Who is them?” tanong ni Vladimir. Umiling si Elise. “He didn’t say names. But he kept repeating one thing.” “What?” “The wolf doesn’t hunt alone.” May kakaibang katahimikan pagkatapos no’n. Tuluyang nanigas si Vladimir. Napatingin din si Lucian sa kanya. “What does that mean?” tanong ko. Mas dumilim ang mga mata ni Vladimir. “It’s a phrase from the first case that destroyed my family.”

Kitang-kita kung ano ang naghihintay sa kanya! Sa pag-iisip tungkol doon, kinilig si Horsen. Hindi niya alam ang gagawin. Gayunpaman, siya ay isang mahalagang tao sa underworld at hindi isang pabaya na tao. Mabilis niyang alam ang gagawin. Nagmamadali siyang lumuhod sa harapan ni Leon. "Mister Wolf, ako ay ganap na may kasalanan ngayon. Patuloy akong nasaktan sa iyo. Humihingi ako ng paumanhin..."

At bakit nabanggit na naman ang pangalan ko? Dapat bang maflatter ako sa sinabi nila? Hindi. Sila na itong minsan nang gustong makipag-kaibigan sa akin noong sophomore year. Nakisali naman ako pero pansin ko nang mahilig silang mag-usap tungkol sa ibang tao. Lagi nila itong ginagawa para may mapagkatuwaan. Babala sa akin ni mama na kung mahilig sa chismisan ang mga ito ay malamang laman din ako ng istorya nila. They are both flatterers and discouragers. Hindi ligtas sa kanilang pananaw ang mga kagaya nina Yuhan at Carlson. Paano na lang kaya ako na matagal nang hindi nagrepresent sa Lion FC? Matagal na yun at wala pang high school.