Ganito Kami Noon Paano Kayo Ngayon Summary の小説・ストーリー

I feel exhausted and stupid. '3 years ago, siguro handa akong maging tatay pero that was past. This is the present. Gusto kong umatras but---how?' Natauhan ako nang may magbukas ng pinto nang walang katok-katok. Ayoko sa lahat yung gano'n dahil baka mamaya gumagawa ako ng milagro tapos makikita pa ng kung sino man'g bwiset na nagbubukas. Lalo pa ngayon na wala ako sa mood.

"Anong ginagawa nya ngayon?" "Opo--- ayy ano po yon?" Tignan nyo! Ganyan ang resulta kapag hindi ako nakakakain, mababaliw na ako. Lutang pa more Trix go lang kaya mo yan! Ikaw pa. "Heheh, pwede kayo nalang mag usap ni Ken Tito gusto ko na kasing kumain, nagugutom na ako." Parang naiiyak kong sabi.

“Sabi na nga e. Mami-miss mo din kakaibang sarap ko. Sure, kailan ba?” “Ngayon.” “Ngayon na agad? Putcha di pa ako nakakaligo.” “Nagtaas ka na ba ng f*e?" "Kung ikaw, walang nabago, ganun pa rin ang bayad. As in ngayon na ba talaga?" "Ngayon na nga. Magpalit ka na at daanan kita." "Call! Sige sige. Ibaba mo na nang makapag-ahit na muna ako. Kita na lang tayo mamaya. Maliligo at magpapalit na ako."

KABANATA 007 Kunot-noo ko lang siyang tiningnan. Paano kami napunta sa ganitong usapan? Kagabi lang kami magkakilala. No, I mean, ngayon lang pala kami magkakilala. Kasi kagabi hindi ko pa alam pangalan niya, ngayon alam ko na kaya ngayon lang kami magkakilala. Pero bakit ba ako nag-explain? At sabi niya may sakit papa niya?

Kabanata 17 : A lovely Guess Mula pa kaninang umaga, hindi na maganda ang nararamdaman ko. Bukod sa, nasa buwan parin ako ng paglilihi— nakakaramdam rin ako ng inis, lalo na ngayon.

The sun is already setting and the sky looks orange from it's dying embers. Ako: Okay. What time? Keith: 5:30 hehehe Nagsimula na akong magligpit ng gamit at nasayangan sa araw ngayon. My day is unproductive! What the heck?! All I did is study and nothing else. Ngayon ko lang na realize na puro aral lang ang ginagawa ko. Should I get a job? What? Ano ba itong iniisip ko? Baka mamatay ako ng maaga.

Pahina 11 Okupado ang utak ko sa kaiisip nitong mga nakaraang araw no'ng nagkasagutan kami ni mama dahil sa nakita ko ang kanyang ka walang hiyang ina. Ano nga ba ang magagawa ko? Kapag naglayas ako, paano na ako makakapagtapos ng pag-aaral? Kung lalayo ako kay mama, paano ko naman tutuparin ang pangako ko sa sariling makamit ang aking mga pangarap. I am only a fourteen years old girl, and I don't have any money to spend? Kaya tiis-tiis na lang muna ako sa ngayon. Nawala ang pag-iisip ko nang may tumawag sa pansin ko.

Page Ten. —————————— Bakit ganun? Bakit parang ang bilis lang? Parang noong nakaraan lang nagmamadali akong pumasok sa first day tapos ngayon.. tapos na ang Finals! Alam niyo yun? Tapos na ang First Semester! Ganoon lang. Parang ang bilis lang lumipas ng apat na buwan. Apat na buwan! Just wow! "Urgh! Ubos na ubos talaga utak ko ngayon, Girls!"

Leana’s POV Kapag ganitong wala sa ayos ang nararamdaman mo ay ang hirap hirap bumangon sa umaga. Ang hirap makipag socialize sa iba. Ang dali dali mong mapagod kahit wala ka namang mabigat na ginawa. At ganon na ganon ang nararamdaman ko sa ngayon.

DELPHI Lumipas ang mga araw na naging mga linggo at naging mga buwan, na okay na okay kami ni Zeno. Successful ang bone marrow transplant ni Daphne and thanks God na parehong walang complication sa kanila. Ang sabi nga ni Zeno ay magto-tour kami kapag naayos na rin niya ang lagay ni November. Sa ngayon ay si November na ang problem ni Zeno lalo na at nauubusan na siya ng dahilan sa ama na dito muna sa Pilipinas ang isa.