Long Story Short I Survived นิยาย & เรื่องราว

Survival pa rin dahil wala sa ayos si mama hanggang ngayon at wala na rin ang lola ko. At heto si Sky na produkto ng pagkukulang ni mama, na walang sinoman ang makakapuno kahit ako. Ang kaligayahan niya ay kinukuha niya sa mga paraan kung saan naroon ang thrill, adrenaline rush at nakangiti pa sa mga near-death-experiences. Pagkatapos ng isang malalang aksidente sa car crash matapos makipag karera nang lasing, inaasahan ko na yon na ang huli. Tatlong buwan din siyang naging bedridden sa hospital. At nang makalabas, malaki ang ipinagbago niya kaya nag iisip ako kung para saan ito ngayon.

"Kasama na po sila ng Diyos, apat na taon na po ang nakalilipas. Vehicular accident po." "Oh...I'm so sorry to hear that. Same to my parents four years ago, an ambushed then may nakabanggaan silang sasakyan. Kasama nila non si Athena, siya lang ang naka survive." Kwento ko sa kanya . Napatitig siya sa akin. Kita ko ang pagkabigla niya sa kinuwento ko.

Wala akong takot na nararamdaman para sa sarili ko. Bakit ako matatakot? Ako naman ang may-ari nito, diba? Kahit ilang batalyon pa ang ipadala dito ng LSG leader ay hinding-hindi niya ako masisindak. Tsaka ilang beses na rin akong nakalusot sa bangis ng kamatayan. I am a survivor of killing that happened 13 years ago. The bullet did not succeed to bring me on my final destination. The bombing did not blow-up my world.

mahabang kwento niya na tila ba binabalikan ang mga alaala. Nanatili namang nakikinig sa kwento niya si Aidan habang umiinom ng beer. "Maraming naghanap sa akin nuon at sa di inaasahan ay tatlong lalaki na mga nag ha-hiking rin ang unang nakakita sa akin at first sinabi nilang ililigtas nila ako. Pinakain at sinamahan nila ako ngunit ng papakagat na ang dilim ay nakaramdam na ako ng takot dahil ayaw parin nilang umalis sa kinaroroonan namin. Sabi nila hihintayin ang iba naming kasama at pinamahinga nila ako. Dahil narin sa pagod ay nakaidlip ako ngunit agad ding nagising ng maramdaman ko na parang may humahaplos sa aking mga hita. Hanggang sa hinawakan na ako nung dalawa habang nag tatanggal

"Minsan na akong muntik ng namatay. Ayaw ko ulit mangyari yun lalo na ngayon." Her eyes widened. " You almost died?" Tumango ako. "When I was eleven I fell off our house staircase and went on coma for almost a month. Nagkacardiac arrest panga ako. Mom and dad really thought that I'd die but here I am." "Hala! Oh my gee buti nalang nabuhay ka palangga!" "Syempre nabuhay ako para sa'yo palangga," sagot ko. "That's so corny coming from you, palangga!" she sniggered and buried her face to my neck.

I wanna hear it again. "Whatever your problem is...don't you ever give up your life. You're precious remember that." Mas lalong sumikip ang dibdib ko sa kakaiyak. I will not give up Perfi until I find the life that I deserve. At sa oras ding yun, bumalik ang buhay ko. I survived. Everyone celebrated because they thought that I would definitely die. No. I won't die. Mabubuhay pa ako. At hindi ko man aminin Perfi's words bring me to life again.

tugon ng nurse habang nakatitig sa screen. Natigilan ako. "Lahat buhay?" Biglang nanikip ang dibdib ko. Akala ko ay nasanay na ako sa sakit. Akala ko ay wala nang mas hihigit pa sa sakit ng pagkawala. Pero iba pala kapag nalaman mong hindi lang sakit—kung 'di kasinungalingan—ang bumalot sa ‘yo buong buhay mo. “I was told only two survived…” bulong ko, tila sinasabi ko na lang sa hangin.

Being a survivor was not as easy as it looks like. Ilang beses kong sasabihin ito, nanood lang ako pero nakakasira pa rin ng ulo. Hanggang ngayon, hinahabol pa rin ako ng scene na iyon kahit saglit ko lang ipikit ang mata ko. Kaya alam ko na sinusubukan pa rin ni Meirin na itago sa ngiti niya ang trauma na hatid ng insidenteng iyon.

Sinara ko lahat ng pintuan na maaring makapapagpaalala sa akin at nagsimula ako ng bagong buhay Been a while, yeah, and I have kids now. Parang kailan lang nung nangyari ang pinaka malaking dagok sa buhay namin ng mga anak ko. Akala ko doon na rin magtatapos ang lahat, akala ko hanggang doon na lang din ang kaya ko pero hindi pala. Nilaban ko ang mga anak ko kahit ako lang mag-isa. I survived my pregnancy despite all the odds that came my way.

I said while wiping the table. "They died when I was a teenager," I turned to him surprised by what he said. They're died? "They got into an accident, and ever since then, I was living alone and tried many ways to survive. May mga naiwan naman yung parents ko pero hindi naman ganun kalaki. Kaya kailangan kong kumayod, especially na may kapatid ako," I stared at his back while he was washing the utensils we used earlier. I can't believe that this guy been through all of these things.