روايات وقصص ضمن Long Story Short I Survived

Maging siya ay nilalayo na rin sa tao at sa’kin na parang dati lang ay sobrang close namin sa isa’t isa. I distance myself for a year. Para tuluyang gumaling na rin, I didn’t go to school. I had broken bones and internal bleeding and was severely injured the moment they rushed me to the hospital. Akala nga nila mamamatay na ako dahil sa mga natamo ko. I was so young. Kaya bihira na lang daw na nagising pa ako at nabuhay. People call it a miracle, but for me, I call it a curse. Dahil matapos ang pangyayaring iyon ay akala ko tatahimik na buhay ko. Not until my real father showed up and took us in—like nothing really happened in the past.

Malungkot nitong puna. I remembered the day he told me about what happened to his family. They were ambushed but he was out of their house when it happened that why he survived. It's a traumatic incident for him. I touched his face and forcely smiled. “I know how much it hurts.” I said and hugged him. I feel the pain of losing your whole family while only you is able to survive. You will just end up thinking, doubting yourself that you should also die. “Ngayon, ikaw lang, ikaw lang Esa ang prinsesa kailangan kong protektahan.” Bulong nya sakin and i chuckled.

" '' sabi ko sir oo sobrang masaklap '' '' atlist you survive right '' tumango siya agad tama nga naman nakasurvive siya at ngayon may bunga ang pagkasurvive niya sa pangyayaring iyon . Kung noon sobra siyang nasaktan at nanlumo sa kanyang sarili .Pero ngayong nakikita niya ang kambal masaya siya at nakalimutan kaunti ang nangyari sa kanya . '' sa tulong ng mga kaibigan ko nakasurvive ako sa lahat '' '' so can I call you friend malay mo makasurvive din ako '' subukan niyang maging kaibigan si Krystal baka tama ang sinabi nitong baka makatulong sa kanyang katawan . '' oo naman pwede so we can be friend sir '' nagkamayan pa sila at nagtawanan .

tanong ni Papa kay Edric. “Yes po,” sagot ni Edric. “I survived because of the kindness of people I barely knew. They took me in and gave me the chance to fight back.” Nagpatuloy ang usapan namin, at habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman ang pag-unawa ng mga magulang ko sa sitwasyon.

“After everything that happened sa Pinas, akala ko puro pagpretend lang ‘to at bardagulan. Pero now, it feels like we actually made it. Para lang pala tayong binunggo sa isa't-isa” His lips curved against my cheek. “We survived a family dinner with Ashlie.” I rolled my eyes. “Barely.” Can you imagine that? nasa loob ko siya tapos pinaalala si ex. “And the press. And the fake smiles. And my Tita’s passive-aggressive remarks.” I laughed again, the sound caught between joy and disbelief. “You forgot the part where I almost broke my ankle kasi sinabotahe ako ng ex mo.”

Because for the very first time, I refused to hide in the dark. He pulled me for a hug after that. "I'm sorry.." he murmured. "What do you want me to do? Hindi ko lang kaya.. na hayaan silang makialam sa buhay mo.." He looks so weak, tila siya takot na ikinagagalit ko ang ginawa niya. Umiling ako, "I will publish my book, it tells about my story. I will let everyone know what really happened to me, what were my sufferings, and what made me survive."

"Dahil sinalag ko ang bala para sa'yo. Hindi para maging bayani. Hindi para maging martir. Kundi dahil pamilya kita." Mahabang katahimikan ang namayani matapos niyon. Unti-unting namula ang mga mata ni Raiko. Sa unang pagkakataon, hindi galit lamang ang naroon kundi sakit. "Lahat ng tao ang tingin sa akin, matapang. Lucky. A survivor. Pero walang nakakaalam kung ilang beses akong natakot. Ilang beses akong nagising sa gabi na iniisip kung hanggang kailan tatagal ang natitira kong kidney. Do you think it was easy?"

Inagaw ko ang remote kay Kalix upang ilipat sa ibang channel ang TV. Nanginginig ang aking mga kamay nang ibalik ko sa kaniya ang remote. Umupo ako at pinulot ang basag na bowl. Para akong binuhosan ng malamig na tubig. Nanlalamig ako nang nakita ko ulit siya makalipas ang ilang taon. Ang buong akala ko ay wala na siya. Hindi siya naka-survive sa sunog. Pero nang nakita ko siya sa TV ngayon, parang walang nangyari. He survived. He's living his life to the fullest. Bakit wala akong nabasang balita tungkolnsa kaniya? Para na akong baliw sa kahihintay ng balita.

Napatakip ako sa bibig ko at napapikit hanggang sa unti-unti ko ng naiinom ang tubig doon. Dahan-dahan akong pumikit at yan ang masasabi ko na hindi lahat ng magagaling lumangoy ay nakakasurvive sa mga ganitong bagay dahil ang kalaban talaga namin ay cramps sa paa. Hindi ko pa natatapos ang mission ko at matatapos na agad ang buhay ko na ganito na lang?

Nanlaki ang mata niya nang makilala kung sino ang mga iyon. "My friends, help me!" Sinundan niya ito ng malakas na tawa nang masigurong mga kaibigan niya ang nakita. Nagtakbuhan ang mga ito palapit sa kanya kaya grabe na ang saya niya nang ibuka niya ang mga braso para salubungin ng yakap ang mga ito. "Na-miss ko kayo, mga--" Mga unggoy ang gusto niyang idugtong pero napigil niyang ibulalas ito sa harap ng mga kaibigan. "Dudes, hindi niyo ba'ko hinanap nang mawala ako?" Parang isang taon silang hindi nagkita nang magyakapan sila. "You won't believe what really happened after our skydiving, dudes." Panimulang kwento niya sa mga ito. Humagalpak siya ng tawa nang maalala ang pagkakasabit niya s