روايات وقصص ضمن Long Story Short I Survived

inunahan ko na sya sa gusto nyang sabihin, ayoko nang umasa na may ikakaayos pa ang buhay ko kahit na wala akong gwin, kung ito na kasi nakatadhana saakin, wala na ako magagawa pa, tanggapin ko nalang instead of making some stories to make me feel better. He always tell that story to me, it's like a fairy tale. But I don't believe on that shit anymore. As long that i am alive. Suffering is part of my system, kung di mag dudusa hindi mo malalaman kung nahihirapan ka ba sa buhay mo o ano, it's part of life. Kumbaga yung akin ay sumobra at parang wala nang bago pa. Oo nakakapagod, pero kailangan "Bakit ayaw mo maniwala na you're my baby sister" tumayo na ako at inayos ang suot ko, impossible. B

tugon ng nurse habang nakatitig sa screen. Natigilan ako. "Lahat buhay?" Biglang nanikip ang dibdib ko. Akala ko ay nasanay na ako sa sakit. Akala ko ay wala nang mas hihigit pa sa sakit ng pagkawala. Pero iba pala kapag nalaman mong hindi lang sakit—kung 'di kasinungalingan—ang bumalot sa ‘yo buong buhay mo. “I was told only two survived…” bulong ko, tila sinasabi ko na lang sa hangin.

Nag-aalok siya sa akin ng isang tulong, tulungan niya akong iligtas si Kobie, ang kanang kamay ko mula sa tiyak na kapahamakan. Kaya napipilitan akong makikasama ang isang lalaking kinaiinisan ko higit sa anumang bagay sa mundo. Kung gusto kong mailigtas na buhay ang taong mahalaga saakin, kailangan kong gawin ang sinasabi niya, kapag sinabi niya ito. Ang aming mga kuwento ay magkakaugnay sa isang pangit na gulo ng trauma at marahas na labanan.

Isang linggo na ang nakalipas pero hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang lahat. Hindi ko alam kung panaginip lang ba ito o epekto lang ng car accident ko? Pero, kahit anong gawin ko ay nandito pa rin ako. I even hurt myself by jumping on the lake where I almost died. Luckily, Elder Brother Ashulet saved me from drowning myself.

Certified survivor. Hindi ko man masabi kung masterpiece ba ito o basurang napagtripan ng multiverse — pero kung nabigyan ko kayo ng kahit kaunting saya, kilig, aliw, o pahinga mula sa totoong buhay, sapat na iyon para sa akin. Maraming salamat sa paglakad kasama nina Richard, Fae, Kevin, Marcela, Fernando, Bernard, at lahat ng characters na pati ako minsan hindi ko rin maintindihan at matandaan.

Hindi ko alam kung paano magre-react. “I’m… I’m sorry,” may halong lungkot na sabi ko pero ngumiti lang siya. “Wala na iyon. Masyado nang matagal. I’m fine,” sabi niya. “Pero ang pangyayaring iyon ang dahilan kung bakit nagsikap ako. Iyon ang dahilan kung bakit ginusto ko na maging abogado. Also, I have rich and supportive friends. Nagpapabayad ako sa kanila at ipanggagawa ko sila ng assignments at projects. That’s how I survived during high school. Noong college, nag-working student ako. Masaya naman ako sa mga narating ko na sa buhay, so far,” nakangiting pagkukuwento pa niya.

I woke up feeling better than the usual despite of tiredness. Inilibot ko ang paningin at mag-isa lang ako rito sa loob ng kuwarto. Sadness slowly build within me knowing no one's waiting for me to wake up. I'm about to speak when I felt something in my mouth and I noticed it was a tube that is connected on my chest. Isang ngiti ang sumilay sa aking labi ng my mapagtanto. I survived! Thanks, God for the second life.

Suminghot ako at nagpakawala ng isang marahas na hininga. “I can do this.” I sniffed. “Kaya ko ‘to. I can survive through this.”

mahinahon ang tono niya. Huminga ako nang malalim. "Wala na sila." "What do you mean?" tanong niya. "Naaksidente sila... car crash," mahina kong sabi. "I was 16. Pauwi kami galing probinsya, but only I survived. Since then... I had no one. No family, no home. I learned to live alone." Hindi ko maiwasang mapaluha. Naramdaman ko ang mainit na kamay ni Wilbert na dumapo sa kamay ko, hinahaplos ito nang marahan.

Hindi ko kasi maintindihan! Natatakot ako na maiwan. Natatakot ako na mawala siya sa’kin. Natatakot ako na pagdating ng panahon ay kunin din siya sa akin. I didn’t know he had this kind of world—like he’s walking on the edge of a cliff, with no certainty of when he’ll survive. “I do. I trust you. I just don’t want you to become part of the darkness I live in as much as possible. You were the only good thing I had. You still are.”