Story About My Life Novels & Stories

Hiyang hiya ako kay Leigh pati sa sarili ko. I started to tell some of my stories. Just picked events. Very selective. Hindi ko kasi sigurado kung puwede ko na siyang pagkatiwalaan. I told her how I grew up on that isolated island. Sinabi kong may nagtatangka sa buhay ko at nangyari sa Isla kung bakit iniwan namin ito. She was shocked. Hindi siya agad nakapagsalita. Nakabuka lang ng matagal ang bibig niya.

Dahil bukas uumpisahan ko na ang mag job hunting na sana ay may tumanggap pa sa akin kahit na buntis ako. Kaagad na kumain din ako pagkatapos kong magluto. Tila nakakabingi ang katahimikan sa bahay na ito kung kaya't binuksan ko ang radyo upang makinig ng music. Nagkataon naman pagbukas ko at nasa isang programa na nagbabasa ang DJ ng isang kuwento galing sa isang sender. Kakaumpisa pa lamang ng kuwento kung kaya't pinakinggan ko ito ng maigi. Habang sumusubo ako ng pagkain hindi ko mapigilan ang malungkot dahil halos magkahalintulad ang buhay na dinanas namin ng sender sa kuwento. Mas lalo akong nalungkot nang umabot sa point na nagkaroon siya ng miscarriage dahil sa stress at iniwanan pa s

"Ikaw Nadia? Anong kwento mo?" "Kahirapan din ng buhay, may isa akong kapatid na pinapaaral. Wala na kasi kaming magulang kaya ako ang nag tra-trabaho para makapag aral siya." kwento ko. "Hindi ko nga siya gustong iwan pero wala akong magawa." "Hirap talaga ng buhay 'no?"

"I realized that 'Life is like a book. Some chapters sad, some happy, and some exciting. But if you never turn the page, you will never know what the next chapter holds.' You're the next chapter of my life. And I want you stay till the end of my story." "I want you to be my beginning and ends Alexandra. We'll complete the book where our love will never fade."] [Victims of love, I still cannot believe We're the victims of love We cannot retrieve] Our story was ended up with a miserable twist! Inilagay mo ako sa mundong hindi ko kailanman kinabisa, kaya naman patuloy at habang buhay akong mangangapa. Your love faded and our memories were being burried, leaving me a deep wound that can't be hea

Humalakhak naman ito. Masaya silang pinagpatuloy na ang kumain. Panay kwento pa niya sa'kin ng kung ano-ano. Wala naman akong gaano ma-share dahil ang buhay ko ay umiikot na lang sa loob ng hospital. Habang ito ay marami ng napuntahan na mga lugar sa mundo. Mukhang nahalughog na niya ang bawat bansa.

Iginiya siya sa isang mahabang upuan at saka nagsimulang magkuwento sa kanya. "Mahirap lang ang pamilya namin. Pinangarap kong iahon sa kahirapan ang lolo at lola mo kaya pinilit kong makapagtapos ng pag-aaral, pero sa kasamaang palad ay nabuntis ako. Nakilala ko ang tatay mo sa isang kasiyahan. Birthday ng isang kaibigan ko na kaibigan niya din, at nang malasing kami pareho ay may nangyari sa amin. Ayokong magpakasal sa kanya dahil mahirap lamang siya kaya umalis ako sa bayan namin. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, tumambay ako sa istasyon ng bus at may nakilala akong isang lalake. Naikwento ko sa kanya ang buhay ko. Akala ko mabait siya, pero pinagsamantalahan niya ako."

what a classy, he’s asking me about my life na dapat sa isang katulad niya ay negosyo ang pinag-uusapan. "Wala naman akong masabi tungkol sa buhay ko. Mahirap, simple lang. May isang kapatid, kasama ang dating katulong dahil pinatay ang magulang ko. Yeah, there's nothing special about my life. Maybe I am just helpless?" Natawa ako pagkatapos kong sabihin iyon.

My life really changed when I came here and when Rashid came into my life. And I can’t ask for more. Madami ng nangyari sa buhay ko ng hindi ko inaasahan at hindi pumasok sa isipan kong mangyayari sa akin. My parents’ letter really changed my life and I won’t regret it for the rest of my life.

Na hindi ako kasing saya tulad ng daan na gusto kong tahakin ngunit hindi ko magawa dahil ipinanganak ako sa mundong ito na hindi masyadong pinagpala sa pera at kayamanan. “Pero kasi, iyon talaga ang gusto ko. Nakikita ko ang sarili ko na nagsusulat ng kwento hanggang sa mamatay ako. Ewan ko ba, I’m so in love with writing that I think I’d rather die than to lose my passion. Pero kahit gaano ko kumbinsihin ang sarili ko na andyan lang ‘yan at hindi mawawala, kahit gaano ko pa kamahal ang ginagawa ko, wala akong magawa kasi masyadong unfair sa akin si dear life. Hindi man lang kami binigyan ng kaunting financial stability.”

Sa unang pahina palang ng magazine ay namangha na ako sa nakasulat dito. May picture ng isang lalaki na halatang hindi hirap sa buhay. Hindi katandaan, mukhang nasa 40's ang edad. Base sa mga nakasulat patungkol sa kaniya, isa siya sa pinakamayamang tao sa buong Asya. Binasa ko pa ang ibang detalye tungkol sa buhay niya. Namangha nalang ako nang mabasang wala itong anak at asawa. Kaya siguro nagawa niyang maging isa sa pinakamayamang tao, wala siyang ibang inaatupag kun'di ang sarili niya. Binasa ko pa ang mga achievements niya bago napagdesisyunan na tumayo muna para magtimpla ng maiinom. Pagbalik sa sofa, ipinagpatuloy ko ang pagbabasa nang marinig kong bumukas ang pinto. Mabilis akong nap