Novel & Cerita Loose Lips Sink Ships

, bearing the marks of countless voyages across the rough seas. Sa loob ng cabin, may isang maliit na espasyo na nagsisilbing living area. The room was illuminated by a lone overhead light, casting a warm, subdued glow. A worn, yet comfortable, armchair sat near the small porthole, offering a tranquil spot to gaze out at the endless expanse of ocean. The chair's faded upholstery spoke of years of steady use by weary sailors seeking solace from the demands of their labor.

Sa isang abandonadong bodega sa gilid ng lumang pier, umalingawngaw ang tunog ng mga kalansing ng bakal at hampas ng ulan sa bubong. Ang hangin ay malamig, mabigat, at amoy kalawang. Doon, ibinaba si Lorie Philip, ang bulag na tagapagmana ng Philip Empire ngayon ay isang bihag sa isang laro ng kasinungalingan.

Nakuha pa rin nitong ngumiti sa akin sa kabila ng lahat. "Pero..” Pagmamatigas ko. "Lets go, let's find some boat.." Mahigpit muli ako nitong hinawakan sa kamay para makipagbuno sa dami ng tao. Narating namin ang dulo ng barko kung saan nagsisitalunan na ang iba na may suot na life belt. Ang ilan ay sadyang nahuhulog dahil sa pagtutulakan ng mga tao.

Agad nilang sinuot ang dalawa at tumalon sa tubig sa gitna ng kanilang panic. Mula sa malayo, natanaw nila ang isang tao na pilit lumalangoy papunta sa direksyon nila. Si Lizzy, pilit na sinusuong ang dagat gamit lamang ang kaunting kaalaman sa paglangoy na natutunan niya online. Bawat hakbang niya sa tubig ay may kasamang pag-inom ng maalat na tubig-dagat. Halos maubos na ang lakas niya sa paglangoy ng ilang metro. Nang makita niyang papalapit na siya sa lifeboat, sinigaw niya, "Life jacket! Pahingi ng life jacket!"

Ang bawat segundo ay tila tumigil sa pagtakbo nang magsimulang ibaba ng naval ship ang malalaking bakal na chains para kaladkarin ang munti naming speedboat. Ang tunog ng umiitgit na bakal laban sa nagngangalit na bagyo ay sapat na para magtaasan ang aking balahibo. Literal na huminto ang paghinga ko. We were trapped between a psychopathic grandfather in front of us and an obsessed monster behind us.

Mga bago ang mukha nila sa akin, yung ibang sentinels na kilala ko ang mukha ay tahimik lang sa isang gilid at nakikinig. "Four battle ships is not enough. We are facing Charybdis. We need hundreds who will surround the ocean and air ships for rescue. Make sure that there will be physicians waiting in the air ship." Komento ni Elijah at mabilis naman na nagsulat ang mga sentinels. "How about the scout in Venossa Ocean?"

Kitang-kita niya ang masayang mukha ng binata, ilang beses pa itong nagpasalamat sa kanila. Naramdaman niya ang mga bisig ni Eachen na yumakap sa kanya. "Bakit? Anong nangyari? Bakit lumubog ang barko?" lumuluhang tanong niya. "We believe it was a deliberate act, a meticulously planned sinking. With several notorious criminals and high-profile drug lords on board, Dick just happened to be in the wrong place.” Patuloy na inalo siya ng asawa habang hindi pa rin tumitigil ang pagluha niya. Naaawa siya kay Dick.

Ang mga lumang medicinal herb, lalo na ang two-hundred-year-old ginseng, ay lubos na mahalaga kay Pepper at hindi dapat iyon mawala. Sumagot ang kaniyang tauhan, “Binibining Kimmich, ang mga tauhan namin ay naging mapagbantay at sinuri ang kapaligiran nang ilang beses ngunit wala silang nakitang sinuman na lumalabas sa tubig. Iniisip namin na baka dahil ang lawa na ‘to ay konektado sa karagatan, at sa oras na ‘yon, ang gate na pinipigilan ang dagat ay bumukas, at ang daloy ng lawa ay naging mabilis noong pumasok ang alon sa lawa. Malamang ay dinala sila ng mabilis na alon pagkatapos lumabas ng kotse nila, at malamang ay patay na sila ngayon.”

‘Sa susunod na makita ko siya, tuturuan ko siya ng leksyon.’ … Sa may dagat. Pinamunuan ni Ambrose ang Blood Shark Pirates na may libong sailboats. Mabilis silang naglayag sa loob ng isang araw at gabi. Maswerte na nga sila na maganda ang klima at smooth ang dagat. Kinagabihan, pumaso sila Ambrose at mga pirates sa cabins nila para magpahinga. Ang lahat ay pagon na pagkatapos nila maglayag ng halos dalawang araw.

sigaw ni Winston sa comms. Mula sa kailaliman ng dagat, ang lupa ay yumanig. Ang tubig ay biglang umangat. Dalawampung barkong yelo ang sabay-sabay na lumitaw mula sa karagatan, na parang mga mitolohikal na halimaw na nagising mula sa kanilang pagkakatulog. Ang kanilang biglaang paglitaw ay nagdulot ng isang dambuhalang tsunami na humampas sa gilid ng Hydra fleet, na nagdulot ng pagkawala ng balanse ng ilan sa kanilang mga mas maliliit na barko.