Loose Lips Sink Ships นิยาย & เรื่องราว

On-the-spot, namatay si Lyka sa mismong lugar kung saan siya nabaril. Dahil sa biglaang pangyayari, nagulantang ang lahat. Kahit si Klyde ay kinabahan at nataranta. Maya-maya, may nagpaputok na naman, at isa sa mga tauhan ni Klyde ang tinamaan sa ulo at bumagsak sa sahig. Agad na naglabasan ng baril si Klyde at ang kanyang mga tauhan, hinahanap ang namaril, hanggang sa mabasag ang salamin ng bintana ng ship’s bridge.

Ang bola ay gumulong sa paa ni Clifford at tumama sa kanyang sapatos. Bumaba ang tingin niya sa babaeng nasa tubig, ang tubig sa dagat ay tumalsik sa kanyang harapan. Ang malamig na puting balat ni Isabella, sa ilalim ng liwanag, ay maliwanag at maganda, napakaganda kaya nawalan ng kaluluwa ang mga tao at nawalan ng kontrol. Pinagdikit ni Nicklaus ang kanyang mga ngipin at pinanood niya itong lumalangoy patungo sa hagdanan ng barko at umakyat sa mahabang hagdan.

Ang karagatan—na kanina lang ay tila tahimik ay naging saksi sa isang desperadong paghahanap. Sa ibabaw ng tubig, unti-unting lumitaw ang mga bakas ng trahedya. Mga piraso ng upuan.Mga maletang bahagya pang bukas, inaanod ng alon. Isang life vest na walang may suot. Isa-isang iniligtas ang ilang pasahero.

Maaaring ito ang dahilan kung bakit kusang bumukas ang pinto ng vessel. Isang amoy ng nabubulok ang pumasok mula sa labas. Nagkatinginan silang tatlo, at hindi sila nagsalita. May kasama ring lamig ang amoy na ito. Nabahala silang tatlo sa bagong lugar. Para bang malinaw mula sa mga hangin na pumasok sa vessel na wala sila sa isang magandang kapaligiran. Itinaas niya ang kanyang tingin habang binabalewala ang dalawa at lumabas siya ng vessel. Paglabas niya dito, sinalubong siya ng lugar na kulay berde.

Tumikhim muna siya bago nagpatuloy sa kaniyang sinasabi. “Naganap ang digmaan ng mga mangkukulam at bampira matagal nang panahon ang nakalilipas. Nagwagi ang mga mangkukulam sa digmaang ito at nagapi ang lahi ng mga bampira. Nangyari ito dahil na rin sa tulong ng dalawang pinakamalakas na sandata ng ating lahi— ang Luna at ang Rossa. Kapag pinagsama ang dalawang ito, isang napakalakas na kapangyarihan ang maisisilang. Ang tawag sa kapangyarihang ito ay Apocalypse,” mahabang salaysay niya sa akin.

Sa kasamaang palad, lahat ng mga bangka ay sinira habang ang lahat ng mga life jacket ay nawawala. Napagtanto ni Mark na may nagplano ng death trap na ito at bigla siyang kinilabutan. Gayunpaman, ni minsan ay hindi siya naghinala na si Alejandro ang nasa likod nito dahil katabi niya ito sa buong biyahe. Bukod pa dito, ang lahat ng sakay ay patungo sa isang matubig na libingan, kasama rin sa mga dito ay si Alejandro mismo. Ang taong iyon ay hindi magpaplano ng masamang bagay na ikapapahamak niya rin. Ito ay mas mababa sa karaniwan niyang katalinuhan. Ang barko ay lumubog sa ilalim ng tubig, at ang napakalamig na tubig sa paligid ni Mark ay dahan-dahang tumagos sa kanyang mga senses.

sabi ni Lian nang seryoso, “maaari nilang gawing daanan ito ng malalaking sasakyan at ilagay ang kanilang mga imbakan dito nang walang pahintulot. Kapag nangyari iyon, ang agos ng tubig at dagat na nakapaligid dito ay magbabago, at maaaring makaapekto ito sa mga bukirin at pangingisda sa malalayong bahagi ng ating sakop.” Habang sila ay nag-uusap, biglang narinig nila ang mahinang ugong ng makina na papalapit. Mabilis silang nagtago sa likod ng malalaking bato at halaman. Ilang sandali pa, pumasok ang isang maliit ngunit mabilis na barko—ang parehong uri ng sasakyan na dala ng mga dayuhan.

sa ilalim ng dagat ay isang lumang barko,ang kalahati ng katawan ng barko ay lumubog na,may ibang isda na lumalangoy doon. dahil sa linaw ng tubig ay nagmumukha itong mababaw lang pero malalim talaga iyon. naramdaman ko ang yakap nya sa likod ko. "ang ganda"i murmured. "Hmmm". "bakit paanong nagkaroon ng shipwreck dito?"tanong ko.

sigaw ni Haven sa gitna ng ugong ng apoy at mga sumasabog na tangke ng langis sa kanilang likuran. ​Nang walang anumang pag-aalinlangan, sabay-sabay na tumalon ang tatlo mula sa nagliliyab at gumigibang deck patungo sa madilim, malalim, at malamig na tubig ng karagatan. Sa likuran nila, isang higanteng bola ng apoy ang tuluyang pumutok, nilalamon ang buong cargo ship sa gitna ng laot.

Tanging ang malamlam na liwanag ng lampara ang saksi sa mga kislap na tila sumasabog sa bawat sulok ng silid dahil sa tindi ng tensyong namumuo sa pagitan nila. Bawat hininga ay parang mitsa na mabilis na nagliliyab; bawat sandali ay nagbabaga, dahilan para manginig ang hangin sa paligid sa bawat marahas at mapanuksong dampi ng kanilang balat. Para silang dalawang naglalakihang barko na marahas na nagbabanggaan sa gitna ng isang malupit na bagyo sa dagat.