Novel & Cerita Yamato Shipwreck

Ito ay isang dambuhalang harpoon na tumusok sa hull ng sasakyan. "SINO IYON?" sigaw ni Mateo. Lumingon si Ryella sa bintana ng submarine. Sa labas, sa gitna ng kadiliman ng Atlantic, ay nakatayo ang isang hukbo ng mga diver-suits na may kakaibang selyo—isang selyong hindi Cruz, hindi Valente, at hindi World Court. Isang mensahe ang lumabas sa screen: "Welcome to the Surface, Ash King. The Fifth Protocol is waiting."

"INCOMING VESSEL. UNIDENTIFIED. TRAJECTORY: NEWHEAVEN. ESTIMATED SPEED: MACH 3. BREAKING MARITIME BORDERS NOW. THEY ARE HERE." Napatayo si Winston, ang piraso ng metal mula sa dalampasigan ay tila mas bumigat sa kanyang kamay. Ang ugong nito ay hindi na isang simpleng pulso; ito ay isang babala. Ang bagay na napadpad sa kanilang dalampasigan ay hindi isang aksidente. Marahil ito ay mula sa isang naunang scout ship na bumagsak. Ang ugong nito ay isang distress beacon. Isang beacon na posibleng sinundan ng mga bagong dating.

hiyaw ni Neptune sa gitna ng usok. ​"No more time! The entire ship is going down in seconds!" sagot ni Grimm, habang patuloy na pinoprotektahan gamit ang kanyang katawan ang grupo nina Orion at ang naghi-hysterical na si Katrina mula sa mga bala ng speedboats.

"Na-trace ko na ang *van* gamit ang mga *traffic cameras* at satellite *feed* bago sila pumasok sa isang *blind spot*. Nagpalit sila ng plaka at sasakyan ng tatlong beses para linlangin tayo, pero iisa lang ang naging destinasyon nila. Port of Manila. Isang abandonadong *shipyard* na pag-aari ng isang *dummy shell corporation* na nakapangalan sa tauhan ni Arturo Castelo." Tumayo si Zaymon mula sa mesa, hindi pinapansin ang dugong tumutulo mula sa kanyang mga sariwang tahi nang mabilis itong bendahen ng mga doktor. "Ilan ang tao sa loob?" malamig na tanong ni Zaymon habang nagsisimulang magsuot ng itim na *combat shirt* na mahigpit na yumakap sa kanyang dambuhalang bulto.

"Pabalik na ang barko." Mayamaya lamang ay sumayad sa porte ang isang cargo ship. Nakumpirmang ito ay pagmamay-ari ni Sullian. Pero kahit nahanap ang barko ay bagsak naman ang balikat ng lahat. Wala ang kanilang mga hinahanap sa barko. Mga iilang tauhan lang ang naiwan dito. Pero isang bakas ng kasarinlan ang naiwan sa maduming sahig ng sasakyan.

Pinindot sa ilalim ng tubig, ang kanilang mga ekspresyon ay naging lalong pangit. Naniniwala sila na malapit na silang malunod! Nang makita ito ni Yamamoto Kazuo, hindi niya sila nailigtas. Gusto lang niyang makatakas ng mabilis! Matapos mapaligiran at bugbugin sa tubig, nagawa ni Yamamoto Kazuo na makawala at lumangoy palayo. “Ang bilis naman!”

Sila ay galit na sumigaw habang lumapit sila kay Sakura. “Ibalik niyo ang pera namin! Magbayad kayo!” Si Sakura ay sobrang galit, siya ay halos magsusuka ng dugo. Sumiksik siya lampas sa mga tao ng nahihirapan at nagmadaling tumawag. “Nasaan si Harvey? Nasaan siya nagpunta?!” “Miss Miyamoto! Merong yacht sa open sea. Ang lalaking iyon ay kinuha lahat ng mga chip at umalis! Ng mapansin namin, siya ay nawala na!”

Nang tumayo siya ay wala na akong nagawa kundi sumangayon at hayaan siyang sumama. Pagkarating sa kung saan kami sasakay na chopper ay nalaman ko na nauna sila Yamato at Jami pati na ang pamilya ni Yamato na pumunta sa Palawan. Babalik na lang ang chopper to get us too, nang makita ako ni Yuno ay umiwas tingin kaagad ako sa kaniya. Kailangan siya ni Jami, kaya wala siya sa tabi ko nang kailanganin ko rin siya. Nakagat ko ang ibabang labi, “Are we gonna take him too?” Yuno asked and talked about Yeon.

Nang paakyat na sana siya ay muling gumalaw ang kaniyang inaapakan. “Ahh!” sigaw niya nang muntik na siyang matumba sa sahig. Mahigpit ang kanyang pagkakahawak sa railings upang mapanatiling nakatayo ang sarili sa gitna ng pagsabog at putokan sa labas ng kanyang sasakyan. Unti-unti ring tumataas ang tubig kahit na maayos naman ang panahon. Ito ang dahilan kung bakit mistula dinuduyan sa alapaap ang sasakyang pandagat na gamit nila. The yacht is smaller than the Lady Moura. The yacht is designed para pantakas kaya ay durable ito.

“P-paanong... n-natalo ako... ng isang m-mahinang n-nilalang—” Itinapon ko sa ere ang pugot na ulo ni Finis at saka pinagpipiraso. “Kung mayroon mang mahina sa atin, Finis, ikaw ’yon. Mas mahina ka pa sa pinakamahina dahil marumi ka makipaglaban,” tudyo ko rito kahit alam kong hindi na ako nito maririnig pa. Naipaghiganti ko na rin sa wakas ang pagkamatay ni Heneral Demito at ng mag-ina. Lumapit sa akin si Reese habang buhat-buhat niya ang aking natutulog na kapatid.