Novel & Cerita Love Is Passion

"Love is like a friendship caught on fire. In the beginning a flame, very pretty, often hot and fierce, but still only light and flickering. As love grows older, our hearts mature and our love becomes as coals, deep-burning and unquenchable." — Bruce Lee ⭐️ECLIPSE FOUR⭐️ Wavering Feelings Selene's POV

natatawa uli nitong sabi. " Mahal mo ako?" hindi na niya napigilan ang pagtulo ng luha. Nawala na uli ang ngiti nito. " I love you. Sa iyo ko lang naramdaman ang halo-halong emosyon kapag kapiling kita. Akala ko ay katawan mo lang ang habol ko but I want more of you. Hindi sapat sa akin na katawan mo lang ang kaya mong ibigay. Gusto kong angkinin ang buong ikaw. Gusto ko ibigay mo rin sa akin pati puso mo. And please, huwag mo na akong pahirapan dahil pinipigilan ko lang talagang dalhan ka ng pari rito para ikasal na agad tayo. Ayaw kong layasan mo na naman ako," parang batang pagmamaktol nito.

hindi ko maintindihan yung sinasabi niya dahil naka focus ako sa nararamdaman ko ngayon "What do you mean?" tanong ko tiningnan niya lang ako at Ngumiti " Stop looking back. look what's ahead of you. And stop blaming yourself for everything. You did nothing wrong. You should focus in the present not on your past." sabi niya hinawakan niya ang magkabila kong braso at sinama niya ako sa pagtalon niya. Dahil sa gulat ko diko namalayan na pino protektahan niya ang ulo ko sa pagtalon namin. pagkatapos noon ay maramdaman ko nalang ay ang pagbagsak namin pareho sa matigas na lupa tumayo agad ako para tingnan siya. " don't you know, Loving someone in the present is much more fun. than loving someone

she defeatedly admit. "About what?" He raised his brow. "Na kapag ma in love ka na, hindi mo maipaliwanag ang iyong sarili. You have reason, yes. But even reason enough cannot explain the reason that you truly seek out. The only thing that matter is the feeling you have." She sighed. "I love him, Val. I love Alexander Ros-- Blackwood "

Hindi nila alam kung anong patutunguhan ito, pero natutunan nilang tanggapin ang bawat hakbang, walang paghihintay ng mabilisang sagot. Maya had come to realize that love wasn’t a race. It wasn’t about trying to figure everything out in one go. Love was about understanding and patience, and most importantly, love was about being willing to take a chance, even when it seemed uncertain. At sa pagkakataong ito, ang isang hakbang ay sapat na.

Nilabas iyon ni Riego saka niya inabot ito sa akin. "Just for you my beautiful princess. Isipin mo na lang na iyan ang malaki kong puso na iniaalay para sa iyo. I just wanted to say na mahal kita Safira. Simula pa lang ng una kitang makita ay tumibok na ang puso ko para sa iyo. Ang sabi ko nga sa sarili ko. Oh, ito na ang babaeng nakatadhana para sa akin. Dumating na siya sa wakas, " sobrang mabulaklak na saad nito sa akin habang iniaabot nito ang isang malaking bulaklak ng pulang rosas.

Maybe there he could rekindle the passion. “Doon ka na sa loob ng tent.” “Hindi. Maghahanap ako ng mga tuyong sanga. Kailangan natin ng apoy para hindi lumapit ang ahas. Baka may kasama ‘yan, delikado pa.” “I will come with you.” “Hindi na.”

"You don't even have the guts to kiss me, because you realized that I'm not that attractive enough to you, because of my new look. I think you're just confused. Akala mo lang gusto mo pa din ako pero ang totoo—" My eyes widened when his hand snake around my waist. Seryoso ang kaniyang mga mata na nakatitig sa akin. I can see passion. I can see fire burning through it. Napalunok ako habang taas baba ang aking dibdib dahil sa bilis ng kalabog ng aking puso. "I love you, Precious..." bulong niya bago naglapat ang aming mga labi. I closed my eyes. Pinakinggan ko ang sinasabi ng aking isip at puso. Damn! The attraction was powerful.

Tanong ko. "Because I want to." Aniya tsaka natawa habang hinahaplos ang pisngi ko. "I want to get rid all the pain inside your heart, My Love. Masyado ka na nasaktan kaya hinding-hindi ko na hahayaan na maramdaman mo ulit 'yon. Matagal na kitang gusto damayan sa sakit na nararamdaman mo kaya ngayong may pagkakataon na ako, hindi na ako aalis sa tabi mo."

Ngunit hindi ko marinig ang kanilang pinag-uusapan dahil malakas ang buhos ng ulan. Gusto kong matawa sa aking sarili. Heto na nga at nagdurugo ang aking puso ay nagawa ko pang makiusyoso sa ibang tao. Ganito pala kapag tsismosa. Hindi nawawala ang curiosity kahit na may sariling problema. Pakiramdam ko ay biglang lumaki ang aking ulo at mga mata nang makita ko ang lalaking matangkad at mukhang siyang pinuno ng grupo na bigla na lamang dinukot ang puso ng mag-asawa. Halos maduwal ako nang makita kong tumitibok pa ang puso ng aking mga kapitbahay. Ngunit ang mas nakakarimarim ay bigla na lamang kinain ng lalaki ang mga puso. Doon na ako hindi nakatiis at nagduduwal na ako. Ngunit sa malas ay