Love Syndrome Novels & Stories

Pero habang naglalakad biglang kumirot ang ulo ko doon kolang napansin na may benda pala ito pakiramdam ko ay umikot ang buong paligid at may kung anong imahe ang lumotaw sa aking isipan para bang isa itong flashback --- "I know that you don't care about me but please... i beg don't slap it to myself, it hurts me more than you think" "It's alright if you can't love me back cause i'll win for it" "You cheated!... it's fine just don't leave me" "Hurt me many times, just don't leave" WTF?? Nag-hahallucinate ba ako o baka nabagok yung ulo ko sa pagsabog bakit ako nakakarinig ng iba't ibang boses. 'D*MN ZEINARAH YOUR MINE, ONLY MINE.. PAG-AARI KITA MULA NG PINAGKASUNDO KA NG MAGULANG MO SAKIN!'

Kasunod nun, bumuhos ang luha ko. Bakit ako umiiyak? Wala namang formal na salita kung ano ang relasyon namin. Wala kaming label. Wala kaming pangako. Pero bakit ganito kasakit? Bumalik sa isip ko si Lolo. Bago siya mamatay. "Amanda, apo, you will learn to love Tyrone Montenegro. Marriage is an alliance, business and power."

Nakakunot ang kanyang noo at may luhang pumatak mula sa gilid ng kanyang mga mata. “Mommy… No… I’m sorry. I’m sorry… Hindi ko na uulitin… Please, no mommy…” Pinakatitigan ko si Sol na sunod-sunod na ang luhang pumatak mula sa kanyang mga mata habang nagmamakaawa. “Unlike you, Sir Lysander, Soleil didn’t receive love from her parents.” She didn’t receive love, instead she received abuse from them? What kind of abuse? Emotional abuse? Why? Ano bang ginawa ni Sol para gano’n ang itatro sa kanila?

nakayokong paunamahing sabi ni Loisa. Hindi maintindihan ni Steve pero naaawa siya sa babae sa tuwing napapagtaasan niya ito ng boses. Parang nagkaroon na noon pa man ng mild nervous breakdown ang babae, nanginginig halos ang buong katawan nito sa tuwing tumataas ang kanyang boses. Naisip niya tuloy kung baka may masamang karanasan si Loisa sa dating kinakasama nito. Kapag nagkataon hindi niya mapapatawad ang lalaking iyon kung totoo ang kanyang hinala.

Ang pangalang Lorraine, na labis na pamilyar sa kanya, ay nagpagalaw sa puso ni Sapphire, agad na nagliwanag ang kanyang mga mata ngunit unti-unting dumilim. Bagaman minsan ay sinabi ng kanyang tito na ang huling pagkakataong nakita si Lorraine ay sa isang mental hospital kung saan-saan, marahil ay maraming tao sa mundo ang may pangalang Lorraine. Kaya hindi siya dapat maging masaya agad-agad.

"Kung bakit ba kasi sobra kung ma-inlove ang mga Buendia? Iyong tipong kahit ayaw sa 'tin no'ng taong gusto natin ay ipinagpipilitan pa rin natin ang sarili natin. Kasalanan 'to ni Lolo, sinimulan niya. Mabuti sana kung nandito siya para magbigay man lang ng advice. Kaso ang aga niyang namaalam." Tumango lamang ako bilang pagsang-ayon sa sinabi niyang iyon. He's right. Kung tutuusin maging si kuya Irigo ay ganoon din. He's damn in love with his wife. Pero ang problema ay nagawa nitong traydurin siya. But even though that's the case, hindi pa rin niya magawang kalimutan ang asawa niya. Simula nang makulong si ate Lorie, I've never seen my brother smile that genuinely. Nagagawa nitong ngumiti

Ang suwerte ko pala masiyado kay Demetrius. “I love you,” I whispered softly. “I love you more, Solana.”

"Hindi ko man maalala sa ngayon pero alam ko na mas mahal kita! i love you, Dianne. Habang nabubuhay ako ay patuloy kitang mamahalin. Love is indeed a powerful and complex emotion. It can transcend physical boundaries and endure even when memories fade. While the brain may struggle to recall specific details, the heart often holds a deeper, more enduring connection. This is why love can feel so profound and lasting, even when circumstances change. Lahat na ata ng magandang karakter ng isang lalaki ay na kay Andrei na. Lahat ng pinapangarap ng isang babae na mapangasawa ay na kay Andrei na lahat. Hindi siya kagaya ng ibang lalaki na hihinto kapag nagkaroon ng problema. Siya, basta gusto niya,

Sinaway ko siya dahil bigla kaming pinagtinginan ng mga tao "Ano, hindi ka lang pala sinasaktan ng pisikal," Napabuga siya ng hangin "Lorraine naman bakit mo tinitiis? bakit hindi ka pa nakikipaghiwalay?? sobra ka na palang nasasaktan bakit hindi mo pa alisan??" Hindi ako nakapagsalita, dahil hindi ko din alam kung ano ang isasagot ko sa kaniya. "Wag mo sabihin sa akin na mahal mo yang tarantado na iyan... dahil hindi na yan pagmamahal"

Hindi na Ako bumalik sa opisina kahit panay na ang tawag sa akin ni Mamita bagkus dumiretso na lang Ako sa Bahay ng aking Best friend. Pagbukas ni Nichole sa pintuan ay 'agad akong yumakap rito habang tahimik na umiiyak. "Hey, what's the problem? Are you crying?" kumalas ito sa pagkayakap sa akin at hinawakan ang aking Mukha. "I think I'm in love, Frenny!" "What? Teka lang, doon tayo sa kuwarto ko." hila-hila Ako nito papasok sa kuwarto."Now, talk! At bakit ka umiiyak?"