Lucha Novels & Stories

ัก ไร้การเล้าโลม กายสาวมีสภาพไม่ต่างจากดอกไม้โดนขยี้จนแหลกยับ จิตใจแหลกสลาย ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อถูกทำร้ายจากเพศชายที่ตัวเองรังเกียจสัมผัส สิตาภานอนนิ่งปล่อยให้ชายหนุ่มโจนจ้วงเข้ามาในร่างอย่างไร้ทางสู้ น้ำตาหลั่งริน เจ็บทั้งกาย ร้าวไปทั้งใจ กว่าซาตานหนุ่ม จะลงอาญาจนสาแก่ใจ

“แล้วเชค?” “อ่า คนที่นี่ออกเสียงเป็นชีคสินะคะ ค่ะ ตำแหน่งเชคคาห์คือภรรยาของชีคหรือเชคค่ะ”

เมสันยิ้มร้าย "ร้ายกว่านี้ฉันก็จัดการมาแล้ว" เขาไม่ชอบการมัดมือชกเพราะรอบก่อนที่มีสาวมาประกาศว่าท้องกับเขาเพื่อคิดจะจับเขาให้อยู่หมัด เขาก็จัดการเธอจนหายไปจากวงการเพราะเรื่องท้องลวงโลกของเธอ เมสันเกลียดที่สุดกับผู้หญิงพันนี้

ชายหนุ่มรำพึงเบาๆ ขณะเรียงเศษภาพวาดหญิงงามเปลือยกายที่ยังพอเหลือ ลำเลียงสาวงามผู้เคราะห์ร้ายขึ้นมาจากกองเถ้า แต่ทว่าสายลมวูบหนึ่งก็หอบไปสิ้น จู้จื่อจึงตบบ่าปลอบพระทัย “มารบคราวใดก็ต้องพกตำราพวกนี้มาอ่าน ไม่เบื่อบ้างหรือพ่ะย่ะค่ะ” “ตำรากามสูตรโบราณเหล่านี้แท้จ ริงเป็นตำราพิชัยสงครามต่างหาก เอกสารพวกนี้เรียกการร่วมรักว่า ‘การยุทธ์’ ข้อความในตำรากามสูตรมิได้หยิบยืมคำศัพท์ทางทหารมาใช้โดยไม่มีเหตุผล และจะบรรยายท่วงท่าอย่างน่าตื่นตาตื่นใจเช่นเดียวกับตำรารบ นี่แหละเคล็ดลับการทำศึกของข้า”

”พี่พูดไทยได้ พี่ชื่อบาสเตียนนะ น้องเค้ก” ร้อยยิ้มออร่าพุ่งปรี๊ดออกมา หมั่นไส้ ”ในเมื่อรู้จักเค้กแล้ว งั้นคงไม่ต้องแนะนำตัวอะไรเนอะ” ”เดี๋ยวน้องเค้กกับมึงไอ้บาสออกมาเล่นเกมส์ ให้ลูกโป่งอยู่ตรงหน้าผากของทั้งสองคนประคองไปห้ามให้ลูกโป่งร่วงเด็ดขาด เข้าใจไหม”

ศิลาร้องโอดโอยลั่น ร่างทั้งร่างขดงอเป็นกุ้ง มือกุมลำตัวแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บเหงื่อผุดซึมรอบกรอบหน้า ดวงตาที่เงยขึ้นมองลูกพี่ลูกน้องไม่เหลือความกร่างเมื่อครู่ มีเพียงความตื่นกลัวปนลนลาน “มึงก็เจ็บเป็นเหมือนกันเหรอ” เลโอก้าวเข้าไปอีกก้าว น้ำเสียงต่ำกดล� �ก “แค่นี้… ยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่มึงทำกับบัว”

แจฟฟาท้าทาย “ก็ได้ข้ารับคำท้า” ทั้งสองลงจากพาหนะ ปักดาบไว้ที่พื้น ถอดเสื้อเกราะกับหมวกออก และตั้งท่าเตรียมพร้อม ดูจากรูปร่างมาร์แชล เสียเปรียบเห็น ๆ เพราะแจฟฟาตัวใหญ่กว่ามาก มันวิ่งเข้ามาและออกหมัดก่อน มาร์แชลหลบไม่ทันโดนเข้าที่ปลายคางเข้าอย่างจัง เขากระเด็นและมึนงง แต่ก็ พยายามยั้งตัวไว้ไม่ให้ล้ม และชกสวนไป หมัดถูกรับเอาไว้แจฟฟาบีบอย่างแรง มาร์แชลรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งมือราวกับโดนคีมเหล็กบีบ เขาพยายามสลัดให้หลุดแต่ก็ไม่อาจหลุด ได้ จึงตัดสินชกไปใต้รักแร้ แจฟฟาชาไปทั้งตัวเป็นจังหวะให้เขากระชากมือออกมา แล้วรีบถอย

กายแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เชิ้ตขาวราคาแพงและกาเกงเสลคสีดำ ดูแข็งแรง ล่ำสัน องอาจ ขยับกายแต่ละครั้ง รวดเร็วฉับไวราวกับเสือชีต้า หรือไม่ก็เสือลายพาดกลอนที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อไว้ใต้กรงเล็บอย่างไร้ปราณี “โอว...อ่าห์...อือ...ที่รัก” ริมฝีปากสวยอ้าหวอผ่อนคลายความซ่านสยิวใน กายให้ระบายออกอย่างอ่อนหวาน ดีดเด้งความสาวสวยขึ้นบดคลึงกล้ามเนื้อของเขาอย่างเร่าร้อนโหยหา ลูบไล้เรือนกายกำยำอย่างหิวกระหาย

คำเริ่มละเลงท่อนเอ็นอุ่นเข้าใส่ช่องหวานของเธออย่างชำนาญการ เขาซอยเข้าซอยออกจนช่องเริ่มเปียกลื่น ทำให้สามารถซอยลำยักษ์หัวป้านได้อย่างไม่ติดขัด เขากระแทกกระทั้นชนิดถี่ยิบ จนพวงสวรรค์กระแทกกับเนื้อนิ่มของเธอดังป๊าบ ๆ ตลอดเวลา

“แน่จริงมึงมาสู้กับกูตัวต่อตัวสิวะไอ้หน้าตัวเมีย.. รังแกคนไม่มีทางสู้” “มึงนั่นล่ะหน้าตัวเมียรังแกผู้หญิง และกูไม่จำเป็นต้องใช่ความเป็นลูกผู้ชายกับมึงด้วยไอ้สัตว์นรก..” ชายแดนกัดฟันพูดแล้วกระทืบลงบนมือของมันอีกครั้งก่อนจะเตะเข้าไปที่ปลายคางของเสกสรรเต็มๆ จนสลบไป ทันที... ชายแดนมองร่างไร้สติของเสกสรรด้วยความสาแก่ใจ