Lucian Counter Novels & Stories

“Kaya ako galit sa kanya. Because she looks exactly the same as that woman.” “Pero hindi siya yun!” Marcus said out of the blue “I know! I know, bro!” nasapo ko ang ulo ko dahil alam ko naman na hindi tama ang ginawa ko sa kanya “Pero anong magagawa ko bro? Tao lang din ako! I have my reasons!” “Naiintindihan na namin ngayon, bro. But still hindi tama na si Val ang pagbuntunan mo!” Lucian said

Natakot si Charlie at tinanong, “Dalawampung taon na walang araw. Naiintindihan ko na walang magagawa ang mga dead soldier, pero may karapatan ka pumili, bakit hindi ka lumaban o tumakas nang nakita mo na gano’n kadilim ang buhay doon?” “Bakit ako lalaban?” sinabi ni Lucian nang walang pag-aatubili, “Lumipas na parang isang iglap ang dalawampung taon sa Hibbert Battalion. Bawat minuto at segundo doon ay sobrang sulit. Sa dalawampung taon doon, umangat ako mula sa pagiging eight-star martial arts expert papunta sa Illuminating Realm, at mula sa Illuminating Realm papunta sa Dark Realm, hanggang sa second at third level. Sa walumpu't limang taon ng buhay ko, ang dalawampung taon na nabuhay ako

I put my hands on my face as I let out my frustration. “Fuck! Alright. No milk. I'm sorry…” yakap ni Lucian sa akin. “Damn!” “Kanina ka pa!” “Milk is healthy…” rinig kong biro ni Leon. Mas lalo akong umiyak. “Shut the fuck up, Leo!” iritadong baling ni Lucian sa kanya. “Luca, don't be controlling to Scarlet!” pagalit na sabi ni Tita. Lucian sighed heavily. He was now struggling with how to stop me from crying. He shushed me as he caressed my back.

I was trying to remember everything I could that night. Tall. A low voice. Warm hands. And a scent. I leaned in ever so slightly. Lucian stared. Then blinked. “Are you smelling me?” Mabilis akong tumayo nang maayos. “No.” “You’re so convincing.” He smirked. I narrowed my eyes. “You’re very annoying.” Lalo siyang ngumisi. “Thank you.” Definitely not him. Masyadong matapang ang pabango ni Lucian. Too sharp. Too polished in a louder way. The kind of scent that arrived before the man did. In short, papansin.

Right there and then. Lima taon ko siyang kinimkim. Lahat ng libog, lahat ng paghahangad. Kahit minsan ay hindi sumagi sa isip kong magpatikim sa ibang lalaki. Hindi pwede. It had to be him or no one else. Si Ninong Lucas Fernando lang. Hindi ko kayang i-imagine ang sarili ko sa iba. Kahit sino pa.

Sa oras na kailangan niya ng sampung milyong piso para mailigtas ang kanilang ancestral home, hindi inakala ni Lia Santos na ang solusyon ay darating sa anyo ng isang lalaking halos hindi niya kilala. Lucian de Vera is everything Lia should stay away from. A billionaire, a powerful businessman, at isang lalaking sanay na nakukuha ang lahat ng gusto niya. Kaya nang ialok niya kay Lia ang sampung milyong piso kapalit ng isang kasal na tatagal lamang ng anim na buwan, alam niyang delikado ang desisyong iyon. Pero pumayag siya. Simple lang ang kasunduan: walang tunay na damdamin, walang panghabambuhay na pangako, at higit sa lahat, walang anak. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, a

"My bad. Hindi pa nga pala siya makakapagsalita dahil sa drugs... but she'll recover, so don't worry." Nakita ko kung paano siya ngumisi. Kahit mahina ay naririnig ko ang boses ni Lucian sa kabilang linya. Galit at pasigaw ang tono ng boses niya, it was enough for me to know that he's angry. "Let's make this easy, Lucian. Come alone with the money and then you'll get your pretty woman. No backups, okay? Sasabihin ko ulit... kapag hindi mo dinala ang pera, may inosenteng madadamay."

Ngunit kalahati lang ang katawan, dahil anv kalahati nito ay mga nilalang na mukhang lobo na umaapoy. "Kaminari! Bakit 'di mo pa ba gamitin ang Command Hold mo!" Galit na sigaw sa akin ni Lucian. "Aba, sinabi ko na sa iyo noon na kapag suot ko ang pakpak ko ay tanging Lightning Hold lang ang magagamit ko!" Sigaw na paliwanag ko naman dito. "Weak." Saad naman nito sabay sugod sa Chimera. Shit na 'to! Ate ako oh! Ate ako! Tawagin ba naman akong weak! Sumbong ko talaga 'to kay mama.

“Isang milyong dolyar. At pangalan mo, kapag kailangan mo ng bagong pagkakakilanlan.” “Deal.” Nagsimula na ang laro. ANG SIMBAHAN NG MGA MAKASALANAN Lucian ay nakaupo sa isang upuan ng lumang kapilya. May hawak na sigarilyo, nakatingin sa altar. “Akala mo kasi makakatakas ka,” bulong niya. “You could’ve been my queen, Cassandra... ...but now, you’ll be my sacrifice.”

"Pwede ko bang sabihin na hindi?" "Oo naman. Pero ang mga pagtatangka kong ligawan ka at ang pagtanggi mo sa mga advances ko ay walang kinalaman sa isa't isa," makatuwirang paliwanag ni Lucian. "Kung huminto ako dahil lang sa pagtanggi mo, hindi na kita susundan palagi. Tama ba ako?"