Just Call My Name And I'll Be There Novels & Stories

“Cinderella.” May tumawag sa kanya pero hindi niya pinansin. “C—” Bumalik siya sa phone at pilit pa ring kinokontak si Marie. “Sagutin mo ‘ko. Please…” But the line was still dead. “C!”

If she could just hear me out, I swear I'd prove that I could be the man she deserved. When I saw her name flash on my phone screen, I hesitated for a second before answering. "Ava," I said, my voice trembling slightly. "I know I don't deserve your attention after everything I've done, but please, I need to talk to you. Just five minutes of your time."

“Alam mo, ang mga bagay na ganyan ay hindi naman pwedeng palaging ipinapaalam sa iba. At saka, ayokong maging mayabang sa paningin mo. Kaya huwag mo nang alamin.” “Sige, ikaw ang bahala,” nakanguso nitong tugon. “By the way, dahil magkaibigan naman na tayo, pwede ba kitang tawagin sa pangalan mo pag nasa labas tayo? Ano bang tawag sa ‘yo ng karamihan o ng mga kakilala mo?” “Micah ang tawag sa ‘kin ng karamihan.” “Okay, I’ll call you Ela na lang para maiba naman. And you can call me by my name.”

Sobra talaga ang kaba ko ngayon at magsisimula nang mamawis ang mga kamay ko. Gusto kong inumin yung tubig na nasa harap ko pero baka isipin niyang kinakabahan ako dahil nanginginig na rin ang mga kamay ko. Hindi naman sobra ang panginginig pero halatado pa rin. Kailangan kong kumalma at itago ang kabang kanina ko pa nararamdaman. ”But you can call me Gene if you're comfortable with it. My friends usually call me Marcus," he stated.

“Okay… paano ba dapat?” Lumapit ako ng kaunti, sapat lang para maramdaman kong nandyan siya hindi sobra, hindi kulang. “Basic lang muna. Tawagan mo ako sa pangalan ko. Kumilos tayo na parang… komportable at matagal na natin kilala ang isa’t isa.” “Javier,” sambit niya, medyo alanganin pero malinaw. May kung anong gumalaw sa dibdib ko. “Cyanne.”

namamaos ang boses niya na pagtawag sa pangalan ko. Why does it feel so special when he's calling my name? God, Ean, nababaliw ka na.

“Anong nangyari, Sir? Bakit? Nasaan siya? Anong ospital?” “I’ll send you the name and address. I don’t have the full details yet. Kakatawag lang ng hospital kay Mommy at hindi ko rin siya makausap ng maayos over the phone dahil sa pag-iyak. I’ll call you again once I get there.” Tumango lang ako kahit hindi niya ako nakikita. "Sige po. Thank you. Papunta na rin ako."

“Hindi ko naman uulitin—” “Next time,” putol niya, “call me.” Tumahimik ako doon. Hindi ko alam kung paano ko ide-digest ‘yon. Hindi ko alam kung utos ba ‘yon, concern ba, o kung weird form of… caring. Pero bago pa ako makasagot, tumayo siya. “Be quick” sabi niya. “Ihahatid kita sa unit mo.” Napakurap ako. “Ha? Hindi na, I can walk—”

'Yung isa naman ay may nakalagay na HE tapos may date na nakalagay. "Calling card ko 'yang isa. Kung may kailangan ka, huwag kang mahiya na tawagan ako. I'm considering you as my friend kaya huwag kang mahiya. 'Yung isa naman, VIP ticket iyan para sa next naming meet and greet. Ibigay mo lang iyan sa staff na makikita mo at ihahatid ka na niya sa venue." Tumango-tango ako at tiningnan siya.

Kahit hindi pa man niya ako tanggap atleast nilinaw nito iyon at hindi magiging plastik lang ang pakikitungo nito. "And your name?" "Reallan po." "Good Reallan. Sana makakapagsimula tayo na kilalanin ang isat isa. Tawagin mo ako ng tita Clarise." "Salamat po." Muli ay pasasalamat ko. Hindi ko naman hahangarin na tawagi din itong mama kung hindi pa naman kami magkasundo kaya mabuti na rin iyon para sa paggalang ko dito.