Kapag narinig ang salitang 'utak talangka', agad na sumasalamin sa akin ang imahe ng mga taong may kasamang inggitan at hindi buo ang puso para sa tagumpay ng iba. Sa kulturang Pilipino, ito ay nagsisilbing simbolo ng isang masakit na katotohanan na halos lahat ay ‘naghihigpit’ sa bawat isa sa halip na magtulungan tungo sa tagumpay. Isang halimbawa na madaling ma-associate dito ay kapag may isang tao na umangat sa buhay, madalas itong sinasangkalan ng mga tao sa paligid niya na bahagyang naiinggit, kung kaya't nagiging hadlang ito sa pag-unlad. Ang kasabihang ito ay tila isang umuulit na tema sa ilan sa mga nakikita natin sa ating mga komunidad: kung may magandang nangyayari sa ibang tao, may mga taong handang kudkudin pa ang kanilang mga nagtatagumpay na pangarap sa pamamaraang purong paninira.
Naaalala ko ang mga pagkukwentuhan sa mga inuman o kasal na minsan ang mga tao ay nagkukuwento ng mga pagkatalo ng ibang tao ay tila nagiging mas masaya at mas nakakaaliw kaysa sa kanilang sariling mga tagumpay. Puwede rin itong makita sa mga social media platforms, kung saan madalas ang mga tao ay may posibilidad na mas mag-focus sa negatibong aspeto kaysa sa positibong balita. Ang halaga ng ‘utak talangka’ ay nagpapakita rin ng pangangailangan na matutunan nating i-celebrate ang tagumpay ng iba at magsagawa ng mas malaking aksyon sa halip na umupo at bumirang. Kaya sana sa hinaharap, maging inspirasyon tayo sa isa't isa, hindi kung paano natin maliitin ang iba sa ating mga mata.