Tuwing naririnig ko ang ''Alab'', agad akong nalulunod sa damdamin ng pag-ibig na talagang nagbibigay-kulay sa mga salita nito. Magkaiba ito sa karamihan ng mga love songs dahil hindi lang ito tungkol sa simpleng pag-ibig o paghihiwalay. Ang kwento nito ay puno ng lalim at pagkakaunawa, na para bang ang bawat taludtod ay naglalarawan ng isang personal na paglalakbay sa pag-ibig at pagpapahalaga. Sa mga love songs, madalas ay umiikot lang ito sa mga magagandang karanasan o malupit na hiwalayan. Pero sa ''Alab'', nandoon ang mga pagsubok at hamon, pati na ang matinding pagnanasa at pag-asa na kasamang humahasa sa kanilang relasyon.
Kaya naman, ang mga pangarap at pangungusap na bumabalot sa 'Alab' ay talagang nakakaramdam ng realismo. Parang mas matatakbuhan mo ang damdamin ng mga nagmamahalan, hindi lang basta isang fairy tale na bumubuo sa kanilang kwento. Isang tunay na halimbawa ang paggamit ng mga simbolo ng apoy—hindi lang ito simpleng alindog; ito ay ang pagsasakripisyo, ang tibay ng yong puso, at ang mga alaala na nag-aapoy sa pag-ibig na kahit gaano kalalim ang sugat, ay kayang muling pasiklabin. Nakakatuwang isipin na may mga kanta na nabubuhay sa parehong tema pero ang 'Alab' ay nagtayo ng sarili nitong mundo. Natatangi ang pagkakabuo, at yun ang umaambag sa pagiging hindi malilimutan nito.