Unbroken Novels & Stories

Broken Hearts. On going trauma. These are the wounds Editha Amber and Jhon Paulo carry. Will they make it? Even after the storm

Sa buong pagsasama nila bilang mag-asawa ay nakuha na nito ang lahat sa kanya, dahil sa pagbubuntis niya ay hinayaan niya itong angkinin ang kompanyang pinaghirapan niyang palaguin, maging ang ilang ari-arian na naipundar niya ay meron na rin itong parte ngunit hindi siya ganoon katanga para ibigay dito ang buong authority sa mga kayamanan niya. Eksaktong pagsakay niya sa yate ay ang paglayo nito sa pampang, naglakad siya papunta sa isang bench upang umupo. Pumasok sina Menard at ang ina nito sa magkaibang cabin ngunit hindi man lang siya inalok ng mga ito, nanatili na lang siya doon at pinagmasdan ang malawak na karagatan. Gusto niyang maiyak at kuwestyunin na naman ang sarili niya kung tam

wika ni Letitia habang siya ay umiiyak at padabog na ipinapadyak ang mga paa. Napalunok naman si Stephen at nagsalita. “U-Uhm... Wala kayong dapat ipag-alala dahil wala naman itong magiging epekto sa intelligence, general knowledge, awareness, attention span, judgment, personality or identity nitong bata. Makakasulat, makakabasa, makakalaro at magagawa pa rin naman niya ang mga normal na gawain niya kahit noong wala pa siyang amnesia at sa totoo nga nito ay maaari niyo pa ngang sabihin o ipaliwanag sa kaniya ang kondisyon niya kung gugustuhin niyo.”

Ngumuso ako sa kwento niya. “Hala dear alam mo ba, panay rin siya sigarilyo kanina?” Ngumuso ako lalo. “Break na ba kayo?” Tanong niya. “I don’t know, wala akong naalala na nakipaghiwalay kami sa isa’t isa.” Maktol ko, maya-maya ay inilabas ni Amaya ang alak sa paper bag. “Alam kong broken ka pero hindi ko alam kung saan kaya nagdala ako alak, expensive ‘to.” Naupo ako at pinagsaluhan namin yung alak.

Hindi kapag may buhay na nakasalalay. Ang pag-akyat ng bundok ay tunay na isang pagsubok—hindi lamang sa katawan kundi sa puso’t isipan. Lalo na para kay Alyssa, na may dinadala ring sariling sanggol sa sinapupunan. Ngunit sa kabila ng lahat, pinilit niyang panatilihin ang balanse. Ang kanyang hakbang ay matatag, kahit pa humihingal at namamanhid na ang kanyang binti. Hindi siya pwedeng sumuko.

“You should have known your place. At least, I might have taken pity on you…” Umakyat lahat ng dugo ni Venice sa galit. Dinampot niya ang pulsuhan ni Rhea, pero bago niya pa ito mapilipit, isang malakas na iyak ang bumulabog sa buong restaurant. “Ouch! She broke my wrist!” umaarteng hiyaw ni Rhea, akmang matutumba dahil sa sakit.

Tahimik ang buong hardin. Tanging tunog ng tubig sa fountain, ihip ng hangin, at malabong humahaplos sa mga dahon ang maririnig. Ang buwan ay nakataas, nagbibigay ng malamlam na liwanag sa bawat sulok, na para bang nagmamasid sa bawat galaw ko. Hawak-hawak ko ang maliit kong bag, nanginginig ang mga kamay sa lamig at kaba. Hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko. Alam kong delikado. Alam kong mali. Pero mas mabigat ang takot kong mawala siya nang tuluyan.

I listened to the sound of footsteps walking a little further away and heard the click-click-click as Chester unlocked the door. Inside this room, I was left alone, and the emotions I was holding back finally had a chance to be released. I thought I would bawl, but I didn't. My eyes felt sore, but I couldn't shed a single tear. Pinilit kong kumawala sa tali ang mga kamay ko. Humahapdi na ang pakiramdam ko at halatang sugat na ang ibang parte, pero hindi pa rin ako tumigil hangga't hindi lumuluwag ang tali. Matapos ang halos dalawang oras ay nagtagumpay ako na makawala sa tali.

"Kelan nila tuluyang papatayin ang kapatid nyo?" And then she couldn't hold it any longer. Ibinuhos na nya lahat ng naipong sakit. Lahat ng luha na pilit nyang pigilan dahil iniisip nya na baka may pag-asa. Na baka imulat pa ni Tutoy ang kanyang mga mata. Sometimes hope is all we have, and when all we have is lost, that's when we start to fall apart. Bernadette rushed to her side and hugged her, hushed her and told her that it's going to be okay. Emmanuel remained frozen, unmoving and lost in his own thoughts.

Batid ko'ng makapangyarihan tao ang kumuha sa kaniya, lalo na't tagumpay niya'ng napagtatakpan ang katauhan niya. Ang kaibahan nga lang, sila nagkaroon ng trauma, hindi nila maalala ang buong pangyayari, samantalang ako. Lahat natatandaan ko, bawat detalye, bawat pangyayari, bawat eksena. Maliban sa mukha ng batang survivor na iyon. Sa lalaking hindi ko matandaan ang mukha. Pero sigurado ako, kapag nagkaharap kaming dalawa, tiyak na makikilala ko siya, kahit gaano pa niya itago ang pagkakakilanlan niya.