Novel & Cerita Magkarugtong Ang Bituka

reklamo ni bukikang kasi malaking aso talaga si bantay kaya mabigat ito, napapailing nalang ako iniwanan sila sa sala tumungo ako dito sa kusina para painitin ang hapunan namin ng makakain ba kami. Nang hating gabi na nagising ako kasi nauuhaw ako kaya tamad at papikit-pikit akong bumangon, pinailaw ko cellphone ko bago ko tinignan si bukikang sa tabi ko nakanganga pa habang mahinang humihilik mukhang sarap ng tulog nito kaya napapangiti akong bumaba sa kama at humakbang palabas ng pinto nakalimutan ko kasi mag dala ng tubig dito sa kuwarto ko kaya kukuha nalang ako sa labas at iihi nalang din dahan-dahan ang bawat pag hakbang ko pababa ng hagdan.

Years? "Hindi ba nakakatakot ang mga gano'ng lugar? Paano kung may makasalamuha kayong likaw ang bituka d'yan at pag-isipan kayo ng masama? It's dangerous." Hindi nakatakas sa reaksyon ng matanda ang pag-aalala. "Hindi n'yo man lang naisipang pumunta sa orphanage o wala man lang bang nagmagandang-loob para dalhin kayo sa DSWD?"

Hindi nasayang ang kanyang biyahe, ngunit higit iyong nakakapagod kaysa sa inaasahan niya. Hindi nagtagal, bumalik na rin sina Peter at ang sales manager sa MK. Pareho silang mukhang ubos ang lakas, tila dinaanan ng matinding unos sa labas. “Alam naman nating makabubuti ito sa lahat,” reklamo ng isa habang hinihimas ang batok. “Nakakatulong ito para mas mapalapit ang mga tao sa modernong smart technology. Pero hindi nila iyon nakikita sa ganoong paraan.”

sabi ko ng maramdamang bumibigat na ang talukap ng mata ko. Kinabig niya ang batok ko, masuyo niya akong hinalikan. Madiin iyon at malalim. "Goodnight"sabi niya ng bitawan ang labi ko. Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko dahil sa pagkabitin bago ipinikit ang mata. Nag-inat-inat ako bago tuluyang bumangon sa higaan. Sa mini kitchen ako dumiretso ng may mabangong naamoy.

Magto-toothbrush lang ako dahil balak ko din matulog muna. Hindi din ako masyadong nakatulog kagabi dahil nag aalala ako sa kondisyon ni Butter kaya babawi ako ng tulog ngayun! Wish ko lang na sana tumigil na ang ulan. Baka kasi kapag magtuloy-tuloy ito masalanta na ang mga pananim na palay sa hasyenda at lugi na naman kami at ang mga magsasaka namin!

wika nito Diko na lang ito pinansin sa halip tumungo na ako sa tapat ng pinto para kumatok, at naka ilang katok na nga ako wala parin nerd na lumabas. "tulog pa ata oh bingi lang siguro" kumatok ulit ako maya maya pa bumukas na nga nung una diko nakilalang si Nerd na pala iyon dahil kakaiba ang suot nito ngayon kumpara sa suot niyang old fashion. Naka maluwag na t-shirt kaya laylay ang kabilang manggas nito kaya kita ko ang kulay itim na strap ng bra niya at ang collar bone niya sa kapayatan, hangang sa dumako ang mga mata ko sa buong katawan niya aminin natin na kahit payat siya nasa hubog parin ang katawan nito mga binti niyang mapuputi., "Nerd na hot ba?"

Nagtaka pa siya kung bakit basa ang kahoy e hindi naman umulan. Nakakabwesit kasi. Hindi na nga ako tinulungan magbitbit ng pagkabigat-bigat ng dalawang plastik na 'yong hanggang sa sakayan ng mga tricycle, pinahinto niya pa ito ilang kilometro ang layo sa bahay nila. Pinaglakad niya ako ulit bitbit ang mga 'yon! Peste siya!

dagdag nito na tinanguan ko. Hindi ko maiwasang mapangiti dahil dito na kami ng anak ko titira. May ilang mga batang gumagamit ng bisekleta at tahimik pa. Hindi rin kaininitan dahil maraming mga puno rito lalo na sa tabi ng bagay. "Salamat Gab," bulong ko ngunit h*****k lang ito sa akin at inalalayan ako sa pagpasok.

Ang aking anak, si Sean, ay walang kaunting pilosopiyang pang-edukasyon. Pagkalipas ng dalawang buwan, nagsimulang magpakita ang mga bitak. Ang dating nakapagtataka—pritong manok at burger—ay nakakainip na. Nawala ay Subject Two ang kanyang trump card dahil sa panghihikayat sa umaga. Ngunit ang tunay na problema ay hindi pritong manok o kinansela ang mga klase. Ito ay ang mabagal, mapanlinlang na epekto ng hindi malusog na mga gawi—isang bagyo na hindi man lang napansin ng Subject Two na namumuo.

ngingiti-ngiting sabi ko habang nagha-hand gesture na wala lang talaga sa akin iyon. Kumunot ang kanyang noo. “Anong malayo sa bituka?” naguguluhan niyang tanong sa akin. Napatakip ako ng aking bibig gamit ang dalawa kong kamay. Wala bang ganoon na kasabihan dito kapag nasaktan ka ay sasagot ka ng malayo ito sa bituka para hindi mag-alala 'yung kausap mo?